Train4brain Musicark

Live Review - Savages - Bo Ningen at:Junction Cambridge (19/2/16)

Admittedly the Savages are one of the most important representatives of Post Punk - Art Punk scene over the past years. With their proven valuable work on I am here (LP), Silent Your Self, Adore Life from the very beginning in 2012 when they were first formed. They chose to visit the Junction in Cambridge as part of their tour promoting their new album (Adore Life) creating a fascinating enthusiasm of the crowed and mine as they are one of my favorite groups .

Bo Nigen

The Japanese band Bo Nigen the support group that the Savages chose to open the concert around 20.00 were truly a breath taking surprise, I had in the past look in to them and what I liked was the fact that their reputation of the band was very vibrant in their live performance.

The intense stage show of the lead singer Taigen

Kawabe together with the other members, did not give any one the time to process their act from the very first moment they stepped, broadcasting an electrical and very unique sound delivering a authenticity to their name.

The vibrant presence in terms of music despite the Japanese lyrics were at least intoxicating, the pleasant combination of Acid and Noise Rock with a Vintage sprinkle admittedly impressed me and the truth is I did not expect it.

The strength in energy they maintend through their performance and their impressive style of music along with their choice of what they were wearing left me and the crowd around me speechless as this was a performance no one had clearly seen before or are used to seeing.

The only sure thing is that although the brief musical journey lasting almost an hour Bo Ningen offered generously, will not be the last and I hope to very soon see more of them as the impression they left me with was outstanding.

Savages

After booking the tickets for the Savages in advance months ago as you all know how quick concerts like these become sold out quickly ,so you can imagine my impassions from the time I walked in to the Junction however the big moment had almost arrived and for the first time and would see them live.

With their new album "Adore Life" monopolizing my interest the last months from the time it was released, I was thrilled to see what would follow.

Around 21.15 Jehnny Beth makes her appearance followed by the rest of the woman of the band. "Surrender" from their latest album triggers the public which already exists in a delirium of excitement. After the necessary welcoming comments from the adorable French Jehnny in line comes "Hit me" and "Husbands" as a result bring everyone to a great ……….

This dark Post Punk -Noise Rock presented from these highly gifted ladies from their first LP with closed eyes leads you to a mysterious ecstasy that you cannot return from, like mythical sirens of a modern age.

Following "She will" and "Shut up" where Jehnny dedicates to all the boys of the audience I have to say for some reason made me feel a little intimidated, the two songs most of us were waiting to hear impatiently that night that come after are not easy to describe with words Leaving the best to everyone's imagination.

The talented Fay Milton on the drums and Ayse Hassan on the bass perfectly coordinated and influencing each other complete a mastery of a delicate music machinery, mostly isolated on the left side of the stage Gemma Thompson generously providing her dark side riffs and fuzzy melodies along with breathtaking Jehnny Beth stealing the show with her French elegant charismatic performance made me rub my hands with delight for everything evolving before my eyes.

"Strife", "Something new", "T.I.W.Y.G." "The Answer" and "Evil" engaged the crowd to the highest levels until they got to "Adore" a little to bring down the tones of the concert and "Marshal Dear" where Beth became one with the audience.

"Fuckers" the beloved song they chose to the show was the final blow in a live that lasted barely half an hour, but gave me unique, inspiring moments confirming absolutely everything I had in mind of the importance of this band.

All my expectations were fulfilled and I enjoyed it so much. This is one of the great bands of our time that for the past 4 years have been offering a great experience to the people that choose to visit their gigs and I am sure they will continue the good work keeping all excited for what more is to come from these four dynamic and talented ladies of the Post Punk scene.

Live Review - Savages - Bo Ningen at:Junction Cambridge (19/2/16)

Κατά γενική ομολογία οι Savages είναι από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της Post Punk - Art Punk σκηνής τα τελευταία χρόνια.Με τρεις ιδιαίτερα αξιόλογες δουλειές I am here (LP) Silent Your Self και Adore Life από το 2012 όπου και σχηματίστηκαν, επέλεξαν να κάνουν μια στάση στο Junction του Cambridge στα πλαίσια της περιοδείας τους για την προώθηση του νέου τους άλμπουμ (Adore Life)δημιουργώντας μου άπειρο ενθουσιασμό μιας και επρόκειτο για ένα πολυαγαπημένο μου γκρουπ το οποίο θα έβλεπα για πρώτη φορά ζωντανά.

Bo Ningen

Γύρω στις 8 την σκηνή καταλαμβάνουν οι Ιάπωνες Bo Singen.Η αλήθεια είναι πως όσο τους είχα παρακολουθήσει μου ήταν ιδιατερα συμπαθείς τραβώντας μου την προσοχή σαν γκρουπ κυρίως για την τρέλα αλλά και την φημη που τους συνόδευε για τις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Η ιδιαίτερα παραστατική στην σκηνή Taigen Kawabe και κολώνα του συγκροτήματος μαζί με τα υπόλοιπα μέλη,δεν χαρίστηκαν σε κανέναν και από την πρώτη στιγμή που πάτησαν τα πόδια τους στην σκηνή,σου μετέδιδαν έναν καλώς ενοούμενο "ηλεκτρισμό" κυρίως με την αυθεντικότητα τους,μιας και το ζούσαν στον μέγιστο βαθμό.

Η ζωντανή παρουσία τους όσον αφορά την μουσική παρ"όλο τον Ιαπωνικό στίχο ήταν τουλάχιστον μεθυστική, αυτό το ευχαριστώ μπέρδεμα Acid και Noise Rock με μια Vintage ασθητική να το συμπληρώνει με είχε εντυπωσιάσει κάτι που ομολογουμένως δεν περίμενα.

H ενέργεια που μετέδιδαν,το ακραίο εντυπωσιακό στυλ της μουσικής τους παράστασης συνοδευόμενο από τις ιδιαίτερες ενδυματολογικές τους επιλογές με άφησαν με το στόμα ανοιχτό σχεδόν σε όλη την διάρκεια του Show τους όπως και όλους τους ανυποψίαστους παρευρισκόμενους.

Το μόνο σίγουρο είναι πως μετά από αυτό το σύντομο είναι η αλήθεια μουσικό ταξίδι διάρκειας σχεδόν μιας ώρας που μου χάρισαν οι Bo Ningen δεν θα παραλείψω να ανανεώσω το ραντεβού μου μαζί τους πολύ σύντομα, μιας και οι εντυπώσεις που μου άφησαν ήταν σχεδόν άριστες.

Savages

Μετά από αναμονή χρόνων γενικά,αλλά και με τεράστια προσμονή από την στιγμή που έκλεισα το εισιτήριο για να παραλολουθεισω επιτέλους ζωντανά τις Savages,η μεγάλη ώρα είχε σχεδόν φτάσει.

Με το φρέσκο Adore Life να μονοπωλεί το ενδιαφέρον μου τους τελευταίους μήνες από τότε που κυκλοφόρησε,ο ενθουσιασμός μου για αυτό που επρόκειτο να ακουλουθήσει στα επόμενα λεπτά ήταν τεράστιος.

Γύρω στις 21.15 πρώτη στην σκηνή κάνει την εμφάνιση της η Jehnny Beth και ακολουθεί η υπόλοιπη κοριτσοπαρέα.Το Surrender από το τελευταίο τους άλμπουμ δίνει το έναυσμα στο κοινό το οποίο ήδη διακατέχετε από ντελίριο ενθουσιασμού.

Μετά από τα απαραίτητα καλωσορίσματα και τις συστάσεις από την αξιολάτρευτη Γαλλίδα Jehnny σειρά παίρνουν τα Hit me και Husbands όπου επικρατεί και ο σχετικος χαμός αναπόφευκτα.

Αυτή η σκοτεινή Post Punk -Noise Rock που παρουσιάζουν αυτές οι ιδιαίτερα χαρισματικές κυρίες από το πρώτο τους κ"ολας LP σε οδηγεί με τα μάτια κλειστά σε μια μυστηρίωσης έκσταση που δεν μπορείς να της αντισταταθείς μετατρέποντας τον καθένα σε αιχμάλωτο τους, σαν άλλες σειρήνες
μιας μοντέρνας εποχής .

Το She will και Shut up όπου η Jehnny αφιέρωσε σε όλα τα παρευρισκόμενα αγόρια της βραδιάς και μας έκανε να νιώσουμε λίγο άβολα είναι η αλήθεια, ήταν δύο από τα κομμάτια που στοιχηματίζω πως οι περισσότεροι από εμάς περίμεναν να ακούσουν εναγωνιωδώς εκείνο το βράδυ, αυτό που ακολούθησέ δεν μου είναι ιδιαίτερα εύκολο να το περιγράψω με λόγια αφήνωντας το καλύτερα στην φαντασία του καθενός.

Η Fay Milton στα τύμπανα και η Ayse Hassan στο μπάσο αλληλοσυμπληρώνονται μαεστρικά σαν καλοκουρσισμένη μηχανή ,η μόνη της συνήθως στην αριστερή πλευρά της σκηνής Gemma Thompson να μοιράζει απλόχερα τα σκοτεινά της riffs και τις φασαριόζικες μελωδίες της παρέα με την υπέροχη Jehnny Beth να κλέβει την παράσταση με την Γαλλική φινέτσα της και χαρισματικό της performance με έκαναν να τρίβω τα χέρια μου από ικανοποίηση για όλα όσα εξελίσονταν μπροστά στα μάτια μου την τελευταία ώρα.

Τα Strife,Something new,T.I.W.Y.G. The Answer και Evil εκτοξευσαν την διαθεση του κόσμου σε αλλά επίπεδα ώσπου να πάρει σειρά τo Adore για να κατευνάσουν λίγo τα πνεύματα αλλά και το Marshal Dear όπου δεσποινίς Beth έγινε ένα με το κοινό.

Το λατρεμένο Fuckers που διάλεξαν για να κλείσουν το show ήταν η χαριστική βολή σε ένα live που διήρκησε μετά βίας μιάμιση ώρα,αλλά μου χάρισε μοναδικές στιγμές επιβεβαιώνοντας απόλυτα όσα είχα στο μυαλό για την σπουδαιότητα αυτής μπάντας.

Όσα είχα στο μυαλό μου πριν απολαύσω ζωντανά τις για πρώτη φορά επαληθεύτηκαν με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.Πρόκειται ήδη για ένα μεγάλο γκρουπ που συνεχείζει να χαρίζει μοναδικές στιγμές και συνθέσεις με συνέπεια εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια,κάτι που όχι μόνο δεν μου προκαλεί έκπληξη αλλά με γεμίζει με ενθουσιασμό για το τι μας επιφυλάσει το άμεσο μέλλον από τις συγκεκριμένες κυρίες.

Live Review - Bloc Party - Drenge - Rat Boy (NMA Awards 2016 at:Corn Exchange)

Το φετινό μίνι φεστιβάλ των Βρετανικών NMA Awards το οποίο περιοδεύει ανά την Αγγλία,θα μπορούσε να πει κανείς πως δημιουργήθηκε με σκοπό να ικανοποιήσει όλα τα μουσικά γούστα, με ότι αυτό συνεπάγετε.

Σε μια από της πολλές στάσεις του σε αυτήν του Cambridge όπου είχα την τύχη να το παρακολουθήσω,το συγκεκριμένο line up αν και χωρίς ιδιαίτερη συνοχή είναι η αλήθεια με γέμιζε με ιδιαίτερες προσδοκίες με τα γκρουπς που το πλαισίωναν Rat Boy, Drenge και μπροστάρηδες τους Bloc Party.

Rat Boy

Αν και η μουσική του συγκεκριμένου γκρουπ δεν είναι σίγουρα η αγαπημένη μου,έκανα τον κόπο να φτάσω από νωρίς στο venue δίνοντας τους μια ευκαιρία και θέλοντας περισσότερο να αντιληφθώ αν όντως αξίζει όλος αυτός ο ντόρος που έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτήν την συγκεκριμμένη μπάντα.

Δίχως καν να έχουν κυκλοφορήσει άλμπουμ ως τώρα αλλά με ένα mix-tape που υπάρχει στο διαδίκτυο έχοντας παράλληλα όμως συμετοχές σε μεγάλα φεστιβάλς όπως αυτό του Reading ένα χρόνο πριν, αλλά και ένα στρατό από οργισμένους εφήβους να τον ακολουθούν πιστά,τολμώ να πω πως παρ"όλα αυτά πως η μουσική τους κυρίως αλλά και εμφάνιση τους γενικότερα με άφησε τουλάχιστον αδιάφορο.

Μετά από 15 λεπτά όπου κάθε γκρουπ αξίζει να διαθέσεις για αυτό δικαιωματικά, αποφάσισα χωρίς δεύτερη σκέψη να κατευθυνθώ με γοργά βήματα προς το μπαρ και να τους αφήσω να συνεχίσουν να κάνουν το κομμάτι τους,μπροστά από έναv εκστασιασμένο όχλο από teenagers φανς.

Με αυτό το κακόγουστο συνονθύλευμα μουσικών στυλ που πάλευαν μάταια να ταιριάξουν Indie και Hip-Hop(κάτι σαν τουςThe Streets αλλά τελείως αποτυχημένα )μαζί με το ύφος "είμαστε ήδη Super Stars αλλά δεν μας νοιάζει" το αποτέλεσμα στο σύνολο του ήταν τόσο μπερδεμένο που μόνο σύγχυση μπορούσε να φέρει.

Ομολογώ πως το πιο ενδιαφέρον σημείο της συνολικής παρουσίας τους στην σκηνή(όσο κατάφερα να παρακολουθήσω) ήταν όταν ένα κουτάκι μπύρας εκσφενδονίστηκε προς τον ανυποψίαστο κιθαρίστα της μπάντας, ο οποίος και δεν δίστασε να ανταποδώσει.

Πολύ κακό για το τίποτα δηλαδή,αλλά μην εκπλαγεί κανείς πως θα ακούσουμε πολλά για τους συγκεριμεμμένους στο προσεχές μέλλον.

Drenge

Ο κύριος λόγος για τον οποίο βρισκόμουν εκεί δεν ήταν άλλος από τους Drenge .Τα αδέρφια Loveless από το Derbyshire έχουν δημιουργήσει κάτι πολύ ενδιαφέρον από τότε που μας ξαφνιασαν ευχάριστα με το πρώτο τους ομώνυμο άλμπουμ το 2013.

Αυτή η μίξη αποτελούμενη από Grunge,Punk Rock και Alternative με κάποια ψήγματα από Blues είναι τουλάχιστον μαγική αλλά κυρίως ενδιαφέρουσα να την ανακαλύψει κανείς.

Εχωντας αποδίξει την αξία τους συμετέχοντας σε μεγάλα φεστιβάλς όπως αυτά του Glastonbury του Reading αλλά και περιοδεύοντας ανά την Αμερική σαπορτάροντας το επίσης δυναμικό ντουέτο των Deap Vally (θυληκου γένους αυτή τη φορά) το συγκεκριμένο δίδυμο έχει καταφέρει ήδη πολλά μετά από μόλις δύο χρόνια δισκογραφικής παρουσίας.

Το Set list ήταν ονειρικό και περιελάμβανε σχεδόν όλα τα κομμάτια δυναμίτες από τα δύο πρώτα τους άλμπουμς Drenge και Undertow.

Dogmeat και Bloodsports δίνουν το έναυσμα στο κοινό για να πανηγυρίσει ακολουθεί το Backwaters το οποίο έτυχε ιδαίτερης υποδοχής μιας και είναι το κομμάτι με το οποίο οι περισσοτεροι τους γνωρίσαμε στην αυγή της έως τώρα καριέρας τους.

Ο καταιγισμός από τα riffs του Eoin Loveless που δένουν άριστα με τα ατμοσφαιρικα φωνητικά του
συνεχίζετε αδιάκοπα με τα Face like a skull,The snake και Never awake να παίρνουν την σκυτάλη ώσπου να ακουστούν οι πρωτες νότες του σκοτεινού Woods αλλά και του δεύτερου ίσως πιο αναγνωρισμού hit τους το Fackabout προκημένου να πέσουν λίγο οι σφυγμοί.

Τολμώ να πω πως παρ"όλο που η εμφάνιση τους είχε διάρκεια σχεδόν 60 λεπτά η συγκεκρινή μπάντα μου άφησε κάτι παραπάνω από καλές εντυπώσεις,δίχνωντας πως βαδίζουν στον σωστό δρόμο προκειμένου να γίνουν ένα "μεγάλο" γκρουπ αν δεν είναι ήδη.

Bloc Party

Μέρα από αναμονή 4 χρόνων από την τελευταία τους κυκλοφορία και με δύο νέα μέλη στην σύνθεση τους οι Λονδρέζοι Bloc Party αποφάσισαν να ξυπνήσουν από την πολύχρονη λήθη στην οποία βρισκόντουσαν και με ένα νέο άλμπουμ στις αποσκευές τους (Hymns) είπαν να βγουν ξανά στους δρόμους.

Οι Bloc Party είναι μια από της σημαντικότερες Indie Post-Alternative μπάντες που μεσουράνησαν κυρίως μετά το 2005 όπου και δημιουργήθηκαν προσφέροντας μας ένα δίσκο μνημείο της συγκεκριμένης σκηνής το Silent Alarm το οποίο διαθέτει μερικά κομμάτια ύμνους τα οποία και τους έκαναν να ξεχωρίσουν αμέσως.

Από τότε βέβαια μεσολάβησαν πολλά ως προς την μουσική κατεύθυνση του γκρουπ .Ωστόσο το γεγονός πως θα τους έβλεπα ζωντανά για πρώτη φορά και θα άκουγα ορισμένα από τα τραγούδια που στιγμάτισαν εμένα αλλά και τόσους άλλους ήταν κάτι που με συγκινούσε στον μέγιστο βαθμό.

Γύρω στις 10 λοιπόν ο ιθύνων νους των Bloc Party Kele Okerele ( με πολλά παραπανίσια κιλά σε σχέση με το πως τον έχουμε συνηθίσει )μαζί με τον Russel Lissack οι μόνοι εναπομείναντες από την αρχική σύνθεση καλωσορίζουν το κοινό που είχε κατακλύσει τον χώρο για να τους αποθεώσει ξανά μετά από αρκετά χρόνια απουσίας και η αλήθεια είναι πως προσωπικά δεν ήξερα τι να περιμένω από αυτό το live.

Την αρχή κάνουν τα The good news και Virtue από το μέτριο είναι η αλήθεια Hymns και κάτι που εύκολα παρατηρεί κανείς είναι πως η χημεία των μελών της μπάντας δεν είναι η καλύτερη δυνατή με τον να Okerele τραβάει μόνος του το κουπί .

Τα Racket, Octopus και το φρέσκο The love within όπου περνούν σειρά φανερώνουν το προφανές, την διάθεση κυρίως του Okerele να κατευθυνθεί σε πιο Electro Dance μονοπάτια αλλάζοντας κατά κάποιο τρόπο την ταυτότητα της μπάντα έτσι όπως την γνωρίσαμε στο ξεκίνημα της, κάτι όμως που εύκολα διέκρινε κανείς κυρίως μετά και το δεύτερο άλμπουμ τους God Bless Bloc Party.

Το Banquet έβαλε φωτιά στο Corn Exchange θυμίζοντας σε όλους τους θαμώνες της ένδοξες μέρες των Party όπως και ένα από τα κοματια που πάντα ξεχώριζα το Two more years κάνωντας έτσι το απαραίτητο πέρασμα από την πρώιμη περίοδο τους.

Για το τελος δεν θα μπορούσα περιμένω κάτι καλύτερο One more Chance Flux και ο κόσμος δίχνει να το απολαμβάνει στον μέγιστο βαθμό,βέβαια το live δεν θα μπορούσε να τελειώσει χωρίς να ακουστεί το κομμάτι που με έκανε να ξεχωρίσω αυτό το γκρουπ ανάμεσα από τόσα αλλά,ο λόγος για το Helicopter που με έστειλε παρέα με τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους στα ουράνια από ευτυχία.

Σαν συμπέρασμα στο κλείσιμο της βραδιάς ένα αμήχανο χαμόγελο είχε σχηματιστεί στο πρόσωπο μου εχωντας ήδη παρακολουθήσει μια τόσο ελπιδοφορα κάι ανερχόμενη μπάντα στα καλύτερα της αλλά και τους αγαπημένους μου Bloc Party οι οποίοι αν και συνεχίζουν να πειραματίζονται αρκετά τα τελευταία χρόνια και τήνοντας να μετατραπούν σε κάτι τελείως καινούργιο δεν με απογοήτευσαν καθόλου παρά το πέρασμα τόσων χρόνων μουσικής απραξίας.

Live Review - Palma Violets / The Vaccines (Corn Exchange Cambridge)

Το γεγονός πως θα παρακολουθούσα δύο Βρετανικά groups ,πάνω στην απόλυτη ακμή τους(Palma Violets / The Vaccines) είχε εκτοξεύσει τις προσδοκίες μου σε δυσθεώρατα ύψη.

Ο χώρος του Corn Exchange που θα φιλοξενούσε το event ήταν από εκείνους που θα ζηλεύαμε σίγουρα στην Ελλάδα.Ταξιθέτες σε κάθε γωνιά πρόθυμοι να σε έξηπυρετείσουν,χώροι άνετοι, δύο τεράστια μπαρς ετοιμοπολεμα να ανταποκριθούν στις ορέξεις των παρευρισκομένων για την απαραίτητη προθέρμανση πριν το live
.Όλα αυτά σε προδιαθέτουν πως κάτι καλό έχεις να περιμένεις απο αυτό το βράδυ.

Μοναδικό μελανο σημειο για την ώρα ήταν πως το εισιτήριο που διέθετα ήταν για καθήμενουs και όχι για την αρένα όπως θα προτιμούσα γεγονός που δεν με χαροπιούσε ιδιαίτερα.

Palma Violets

Η αλήθεια είναι πως η προσμονή μου να δω τους Palma Violets ήταν μεγαλύτερη σε σχέση με τους Vaccines και αυτό διότι έχω ακόμα χαραγμένο στο μυαλό μου το πόσο με είχε ενυπωσιάσει το ντεμπούτο άλμπουμ τους πριν από δυόμισι χρόνια περίπου, αλλά και γιατί ίσως βρίσκοντε περισσότερο κοντά στα δικά μου ακούσματα.

Κάπου γύρω στις 20.30 λοιπόν οι Λονδρέζοι Violets κάνουν την εμφάνιση τους στην σκηνή του Corn Exchange με το κοινό να τους υποδεχεται κάπως χλιαρά είναι η αλήθεια.

Εχωντας επιλέξει το πρώτο ομώνυμο single από το πολύ καλό είναι η αλήθεια δεύτερο άλμπουμ τους Danger in the club για να συστείθουν στο κοινό,έδωσαν το έναυσμα με τον καλύτερο τρόπο για το τι πρόκειται να ακολουθήσει τα επόμενα 45 λεπτά.

Step up for the cool cats,Rattlesnake Highway,We found Love συνέχισαν να επιβεβαιώνουν την άποψη μου πως οι Violets είναι μάλλον μια νέα βελτιωμένη έκδοση των The Libertines.

Κάτι το οποίο διακιολογείτε ως ένα σημείο αν συνυπολογείσουμε τα άναρχα και η επιτηδευμένα ατημέλητα φωνητικά των Samuel Thomas Frye και Alexander "Chilli" Jesson να αλληλοσυμπληρώνοντε,την Indie-Garage αισθήκη με ολίγον τι από Punk που πρεσβεύουνε, σε συνάρτηση με το όλο" είμαστε και λίγο ρεμάλια " ύφος τους,
αυτό όμως που τους κάνει να ξεχωρίζουν μέσα από όλο αυτό το σύμπλεγμα είναι το Χάμμοντ που κοσμεί σχεδόν όλες τις συνθέσεις της μπάντας,προσδίδωντας έτσι με την παρουσία του την απαραίτητη ποιότητα στα κoμμάτια τους.

Και κάπου εκεί ακούστηκαν με την σειρά τους και οι πρώτες νότες του Best Friends (το κομμάτι που τους έβαλε στον μουσικό χάρτη) αναγκάζοντας με να ξεβιδωθώ επιτέλους από την θέση μου, όπου ασφυκτιούσα όλη την προγούμενη ώρα και να αρχίζω να απολαμβάνω το live όπως του αρμόζει,ώσπου την αμέσως επόμενη στιγμή δέχτηκα τις φιλικές πάντα συστάσειs του ταξιθέτη προτρέποντας με να να συνεχεισω να απολαμβάνω το show ξανά καθιστός από την θέα του μπαλκονιού.

Eν κατακλείδι παρακολουθώντας την δυναμική ενός support group και το πόσο αυτό με αποζημίωσε με την εμφάνιση του, με έκανε να καταλείξω στο συμπέρασμα πως ακόμα και αν η βραδιά τελείωνε εκεί θα ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος και αυτό το συναιθημά είναι η αλήθεια πως δεν το συναντάς συχνά.

The Vaccines

Ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να πληθένει λίγο πριν το κυρίως μενού.

Εγώ προσωπικά δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα αναγκαζόμουν να παρακολουθήσω το υπόλοιπο της βραδιάς από το μπαλκόνι του θεάτρου.

Βαζωντας λοιπόν το Ελληνικό δαιμόνιο σε εφαρμογή, λίγο γκρίνια ,λίγα παρακάλια και ξαφνικά βρισκόμουν λίγα μέτρα από την σκηνή όπου σε λίγα λεπτά θα εμφανίζονταν οι Vaccines.

Μετρώντας περίπου πέντε μήνες συνεχούς περιοδίας για την προώθηση του τρίτου κατά σειρά άλμπουμ τους με τίτλο English Graffiti οι Vaccines καταλαμβάνουν το stage και κάπου εκεί το γλέντι αρχίζει.

Το Handsome το οποίο διάλεξαν για να ζεστάνουν το κοινό δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια,είναι σαν να εξαργυρώνεις το εισιτήριο σου για ένα αυθεντικό Brit pop πάρτυ χωρίς επιστροφή που δεν μπορείς να αποφύγεις.

Με ένα οπλοστάσιο γεμάτο από hits οι Vaccines ξεκίνησαν να εκτοξεύουν ένα ένα όλα τα singles που τους έχουν καθιερώσει If you wanna,Teenage Icon,Give me a sing, I always knew αλλά και το φρέσκο Dream Lover σε βάζουν σε ένα κλίμα με άρωμα κολεγιακού πάρτυ που εύχεσαι να κρατήσει για πάντα.

Το συγεκριμένογκρουπ από το Δυτικό Λονδίνο με την πορεία του μέσα σε αυτά πέντε χρόνια που έχουν διανύσει ως τώρα σε κάνει να συνηδητοπιήσεις πως έχουν χτίσει ένα set list τις ζωντανές τους εμφανίσεις που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί best of
χωρίς κενά και αδιάφορα διαστήματα κάτι που θεωρώ σπουδαίο επίτευγμα αν αναλογιστεί κανείς πως έχουν μόνο τρία άλμπουμς στο ενεργητικό τους.

Η συνέπεια τους μέσα στην πάροδο του χρόνου αποδυκνύει περίτρανα πως πρόκειτε για μια μπάντα η οποία ήδη έχει αποδίξει πολλά και μπορεί να την συγκαταλέξει κανείς στις "μεγάλες" της συγκεκριμένης σκηνής.

Το English Graffiti είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους Post-Indie δίσκους της χρονιάς και για μένα αλλά και για πολλούς άλλους σίγουρα.

Στο συγκεκριμένο άλμπουμ φένεται ξεκάθαρα η διάθεση του group να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο,προσαρμόζωντας τον ήχο του προς τα Αμερικανικά πρότυπα και η αλήθεια είναι πως τα έχει καταφέρει περίφημα γεγονός που επιβεβαιώνετε και από την τεράστια επιτυχία της τελευταίαs τους δισκογραφικής απόπειρας .

Προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά μετά το τέλος του live, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι πως ακόμα και τυχαία να είχε βρεθεί κάποιος να παρακολουθήσει το live των Vaccines το μόνο σίγουρο είναι πως στο φινάλε της βραδιάς θα είχε αποχωρήσει με αίσθημα τουλάχιστον ικανοποίησης,πόσο μάλλον αν κάνουμε λόγω για κάποιον που συγκαταλέγεται στους φανs του συγκεριμένου γκρουπ.

Madness at New Market U.K. - Live review

Madness at New Market - Live review

Οι προσδοκίες μου για το live των Madness ήταν τεράστιες, για πολλούς και διάφορους λόγους.
Πρώτος και κυρίως λόγος ήταν το γεγονός πως θα συναντούσα για πρώτη φορά τους Βρετανούς ήρωες της Ska και θα επερνα μέρος σε αυτό το τρελό πανηγύρι που στήνουν πάντα στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Τα κατορθώματα της επταμελούς παρέας από το Camden town στην μουσική τους πορεία είναι πολλά και αξιοσημίωτα.Το γεγονός και μόνο πως μια μπάντα κατάφερε και άνοιξε διάπλατα τον δρόμο έτσι ώστε το τότε μουσικό κοινό της εποχής να γνωρίσει και να αγκαλιάσει ένα όχι και τόσο δημοφιλές είδος ως τότε, με τον τόσο απλό ρυθμό που έχει σαν βάση,το επονομαζόμενο 2 tone που εισήγαγε κυρίως ο Jerry Dammers των The Specials παντρεύοντας το Punk Rock ύφος με αυτό της Ska δημιουργώντας κάτι νέο και παράλληλα πρωτοποριακό.

Παρέα με τους The Selecter ,The Specials,UB40 και The Beat εισήγαγαν μια νέα τάση στην μουσική κυρίως στην αυγή της δεκαετίας του 80 και μετέτρεψαν την Ska σκηνή από ένα τελείως underground είδος το οποίο απευθυνόταν ως τότε σε ένα συγκεκριμένο group ανθρώπων κυρίως περιθωριακών με πιο κλασσικό παράδειγμα τους Skinheads σε ένα νέο μουσικό κύμα που αγκαλιάστηκε από πολλούς.

Όσο παραξενο και αν φαίνεται το κίνημα της Ska κατάφερε και έβγαλε από πάνω του την στάμπα πως η μουσική τους απευθύνετε κυρίως στους νεοναζί και μετατράπηκε σε κάτι τελείως διαφορετικό, έγινε μόδα, απέκτησε συγκεριμένο κώδικα ενδυμασίας και στο απόγειο της δόξας του μπορώ να πως έφτασε και στο σημείο να θεωρηθεί ακόμα και εμπορικό.

Η εμφάνιση τους στο New Market η οποία ήταν στο πλαίσιο αγώνων ιπποδρομίας,το οποίο είναι ένα πολύ δημοφιλές χόμπι των Βρετανών το οποίο το ζουν τόσο έντονα κρινώντας το από το γεγονός πως οι κυρίες και οι κύριοι παρευρισκόμενοι κατεύθασαν για να παρακολουθήσουν το θέαμα ντυμένοι με ότι καλύτερο διέθεταν στις ντουλάπες τους,με καπέλα πέρα από κάθε φαντασία να κοσμούν τα κεφάλια τους, με μπόλικο πάθος όσο αναφορά τον τζόγο ,αλλά και αύθονο αλκοόλ να ρέει από παντού, η αλήθεια είναι πως δεν με ενθουσίασε ιδιαιτερα παρά τις αρχικές μου προσδοκίες.

Ίσως θα μπορούσα να κατηγορήσω και τον ίδιο μου τον εαυτό για την απογοήτευση μου, μιαs και o ενθουσιασμός μου πριν την έναρξη του live ήταν τεράστιος.Περιμένωντας να παρακολουθήσω την ίδια μπάντα όπως την φανταζόμουν και την είχα γνωρίσει από videos και live εμφανίσεις από το παρελθόν όπου μεσουρανούσαν ,μόνο που δυστυχώς η αλήθεια είναι πως από τα χρόνια της δόξας έχουν μεσολαβήσει πάνω από 30 χρόνια.

Προς τιμήν τους οι βετεράνοι προσπαθεισαν να μεταδώσουν λίγη από την τρέλα τους και την ενέργεια τους και για αυτό τους βγάζω το καπέλο.Λίγο όμως η πλειοψηφία του κοινού που ήταν άνω των 45 ,λίγο η βροχή που συνόδευε την μουσική από την αρχή της βραδιάς ,λίγο το ελεγκάντ ντύσιμο των παρευρισκομένων ,συμπεριλαμβανομένων και των μελών της μπάντας, δεν βοήθησαν ιδιαίτερα για να ζήσω αυτό που είχα στο μυαλό μου εξ αρχής.

Στα θετικά της βραδιάς σίγουρα συγκαταλέγεται το γεγονός πως από την σκηνή του New Market παρέλασαν όλα τα μεγάλα κομμάτια που δημιούργησαν τον μύθο των Madness.
Με τα House of fun,My girl, Embarrassment και Never knew your name προσπαθούσαν να βάλουν το κόσμο στο κλίμα και η αλήθεια είναι πως τα κατάφεραν μιας και όλοι παραδοθηκαν στις ορέξεις Lee Thomson των και Carl Smyth που κεντούσαν με το σαξόφωνο και την τρομπέτα αντίστοιχα .

Η συνέχεια όμως ήταν ακόμα καλύτερη ιδιατερα την στιγμή που ακούστηκαν οι πρώτες νότες του One step beyond,ίσως το κομμάτι που περίμεναv όλοι για παραδοθούν σε έναν χωρευτικό ύμνο διάρκειας μόλις τριών λεπτών.Την σκυτάλη πήραν αμέσως το αγαπησιάρικο It must be love , και το κλασικό Baggy treasures που έκανε και τους τελευταίους να σηκωθούν από της καρέκλες τους ,ενώ για φινάλε κράτησαν το καλύτερο και δικό μου αγαπημένο από αυτήν την τεράστια μπάντα το Night boat to Cairo.

Μετρώντας τις σκέψεις μου στο τέλος της βραδιάς σκέφτομαι πως σίγουρα οι Madness θα μπορούσαν να είχαν δώσει περισσότερα ,αλλά τηρουμένων των αναλογειών πέρα από την φλατ εμφάνιση τους όλα κύλησαν καλά αν εξερέσεις το γεγονός πως σε κάποιες στιγμές ένιωθα πως ημουν καλεσμένος σε μια γαμήλια τελετή και πως οι ήταν οι Madness είχαν αναλάβει την διασκέδαση σας για το πάρτυ, αλλά και αυτό είχε την πλάκα του.

They Just Got To Be (5+1 Bands similar to Black Keys)

Λένε πως στην μουσική όλα είναι δρόμος και πως αυτό που μετράει κυρίως είναι η διαδρομή.Το μόνο ανδιαμφισβήτητο γεγονός είναι πως οι Black keys κατάφεραν με την μουσική τους να ξεκλειδώσουν νέα μονοπάτια αναβιώνοντας ξανά την Blues του παρελθόντος και κάνοντας πολλούς να θέλουν να ακολουθήσουν τα βήματα τους .

Το δίδυμο από Άκρον του Οχάιο σίγουρα δεν έφερε την παρθεογέννεση όταν το 2001 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο album του με τίτλο The Big Come Up αλλά ξαναέφερε στην πιάτσα τα ξεχασμένα Αμερικανικά Blues ελαφρώς εκμοντερνισμένα , μαζί με ένα πιο φρέσκο ήχο ,επαναπροσδιορίζοντας τοv συγκεκριμένο όρο .

Από τότε βέβαια άλλαξαν πολλά στον τρόπο που οι Dan Auerbach και Patrick Carney βλέπουν τα πράγματα.Είναι απόλυτα φυσιολογικό να θέλουν και οι ίδιοι να εξελίξουν την μουσική τους,προσπαθώντας παράλληλα να απομακρυνθούν από την δική τους πετυχημένη συνταγή όπου έσκασε σαν βομβα πριν από περίπου 15 χρόνια όταν και μας πρωτοσυστήθηκαν.

Η κληρονομια που ήδη έχουν δημιουργήσει είναι τεράστια και πλέον ιδιαίτερα με τα την εποχή του "Brothers"που τους μετέτρεψε σε Pop Stars πρώτου μεγέθους ,με ότι αυτό συνεπάγετε.Τα συγκροτήματα τα οποία θέλησαν να πατήσουν στον πρώιμο κυρίως ήχο των Black Keys είναι αμέτρητα,παρακάτω θα δούμε ορισμένα από αυτά που κατάφεραν να πλησιάσουν περισοτερο και χρήζουν ιδαίτερης προσοχής στο μέλλον .

Black Pistol Fire

Οι Καναδοί Black Pistol Fire είναι σίγουρα ότι πιο κοντινό έχει να κάνει με τον ήχο τον Black Keys. Το γεγονός και μόνο πως μιλάμε για ακόμα ένα ντουέτο (κιθάρα,φωνή- τύμπανα) που μπερδεύει τα Blues με το Garage Punk ,όπου κυρίως συναντάμε και στην πρώτη περίοδο των "Μαύρων κλειδιών " είναι από μόνο του ένα σημείο αναφοράς.

Ακούγοντας τις τρεις πρώτες κυκλοφορίες (Black Pistol Fire-Big beat "59 - Hush or Howl) είναι εύκολο να αντιληφτεί κανείς πως η αγάπη τους για τον Αμερικανικό νότο και για την Southern rock είναι παραπάνω από φανερή.

Αν τρυπώναμε στα εφηβικά δωμάτια των Kevin Mckewon και Eric Owen σιγουρα στην δισκοθήκη τους περίoπτη θέση θα είχε η δισκογραφία των τεραστίων Creedence Clearwater Revival αλλά και πολύ Αμερικανικό rock and roll.

Top truck: Suffocation Blues

Little Hurricane

Άλλο ένα δίδυμο (μόδα της εποχής) εξ Αμερικής ορμώμενο και αυτό με την μόνη διάφορα πως της μπακέτες πίσω από τα τύμπανα της διευθύνουν χέρια γένους θηλυκού.

Οι Καλιφορνέζοι Little Hurricane μετράνε σχεδόν μια πενταετία στον χώρο από τότε που έκαναν την εμφάνιση τους και η αλήθεια είναι πως ήδη έχουν καταφέρει πολλά.

Με την πρώτη τους κυκλοφορία το Homewrecker το 2012 κέρδισαν παράλληλα και το βραβείο το καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου group και όχι άδικα.

Το Homewrecker είναι ένας δίσκος που διαθέτει σχεδόν τα πάντα πλυμηρισμένο από μια αφοπλιστική ειλικρίνια που αποδυκνείει την τεράστια αγάπη τους για τα Blues.

Τα παράλληλα φωνητικά μεταξύ του Anthony Catalano και της Celeste Spina δίνουν ένα lo-fi tempo στα κομμάτια του album συνδυάζοντας υπέροχα της blues νότες που ξεγλιστρουν από της κιθάρες.
Τραγούδια σαν τα Haunted Heart και Crocodile Tears διαθέτουν ένα αυθεντικό vintage ήχο που η αλήθεια είναι πως σπάνια συναντάει κανείς.

Το Cover album τους "Stay Classy"με διασκευές όπως τα Blue Jeans Blues(ZZ Top) Money (Pink Floyd) και Natural Blues (Moby) φανερώνει την διάθεση της μπάντας να πειραματιστεί αρκετά ,ενώ το Gold Fever που ακολουθείσε το 14 συνεχίζει να κρατά τα standards της μπάντας σε πολύ υψηλά επίπεδα
Αποκορύφωμα της έως τώρα καριέρας τους θα πρέπει να θεωρείτε η εμφάνιση τους στο Lollapalooza το 2011
.
Top truck ; Haunted Heart

Band of Skulls

Εδώ μιλάμε για ένα σαφώς πιο αναγνωρίσιμο group σε σχέση με τα υπόλοιπα της λίστας.Το τρίο από το Σαουθάμπτον της Αγγλίας το οποίο είχαμε και την χαρά να απολαύσουμε πριv από περίπου 3 χρόνια στην χώρα μας μπορεί ήδη να υπερφανεύετε για την πορεία του.

Από το 2009 όπου κυκλοφόρησαν το Baby Darling Doll Face Honey όλοι οι λάτρεις του συγκεκριμένου είδους μυριστήκαμε πως κάτι πολύ ιδιαίτερο υπάρχει εδώ.

Τa βαριά αργόσυρτα κιθαριστικά riffs σε συνδυασμό με την με την νωχελική φωνή του Russel Marsden σου καρφώνοντε κατ"ευθείαν στο μυαλό με τρανταχτά παραδείγματα τα Light of the Morning, I know What I am, Devil Takes Care Of His Own αλλά και πολλά άλλα.

Με τα τρία albums που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα οι Band O Skulls φανερώνουν μια σπάνια συνέπεια στον ήχο τους,δημιουργώντας παράλληλα κάτι εντελώς δικό τους όσο ο χρόνος κυλάει υπέρ τους.

Αποκορύφωμα της ως τώρα καριέρας των Βρετανών είναι το τελευταίο Himalayan ,ένας δίσκος χωρίς αδιάφορες συνθέσεις μέσα σε αυτό και ίσως ένα από τα καλύτερα Hard rock- Blues rock albums που κυκλοφόρησαν την χρόνια που μας πέρασε.

Top track: Light Of The Morning

Blackwater Fever

Οι Αυστραλοι ειναι απο τα groups που καταλαβαίνεις από χιλιόμετρα πως έχουν τα blues στο αίμα τους.Απο το 2005 όπου και σχηματίστηκαν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν αρκετό ντόρο γύρω από το όνομα τους .

Οι εμφανείς southern rock επιρροές τους,το παθιάρικο παίξιμο τους ,το γεγονός πως προσεγγιζουν με ένα διαίτερο τρόπο ορισμένα garage και grunge στοιχεία σε συνάρτηση με της ρίζες του rock συνηγορούν στην σπουδαιότητα της συγκεκριμένης μπάντας και όλα αυτά γινονται εύκολα αντιληπτά αν ακούσει κανείς τα Blackwater και Better of dead για παράδειγμα .

Όπως ήταν φυσικό όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα από τεράστια groups της ίδιας συνομοταξίας όπως οι συμπατριώτες τους Tame Impala αλλά και οι σχετικοί με το αφιέρωμα Black Keys ,όπου είχαν την τιμή να τους συνοδεύσουν σε περιοδείες, ενώ συνθέσεις τους έχουν κοσμήσει διάφορα διαφημιστικά spots αλλά και έχουν ακουστεί και σε κάμποσα Αμερικανικά τηλεοπτικά shows.

Όχι και τόσο άσχημα για το συγκεκριμένο rock ντουέτο που κατάφερε να κερδίσει το βραβείο του καλύτερου Blues and Roots Act μόλις στο ξεκίνημα της καρριέρας του.

Top Track: Blackwater

Stone Foxes

Η αλήθεια είναι πως τους Stone Foxes τους ανακάλυψα εντελώς τυχαία πριν από μερικά χρόνια παρακολουθώντας την τότε νέα διαφήμιση του Jack Daniels,όπου ακούγοντας στα κλεφτά το κομματι που έντυνε το συγκεκριμένο διαφημιστικό ξαφνικά κοντοστάθηκα για λίγο.

Ο λόγος για τον δυναμίτη που ακούει στο όνομα King Bee που μου "κέντρισε" αμέσως το ενδιαφέρον και με έπεισε να ασχοληθώ περαιτέρω μαζί τους.

Οι πενταμελείς μπάντα με ιθύνοντες νους τα αδέρφια Khoeler αποφάσισαν πριν από περίπου δέκα χρόνια να δημιουργήσουν μια μπάντα με σαφείς αναφορές από την αγαπημένη τους δεκαετία αυτή των late 60"s. .

Με την συνοδεία των απαραίτητων βρώμικων εφέ στις φωνές,με την επιτηδευμένα παλιακή παραγωγή έτσι ώστε να ταιριάζει περισσοτερο στην retro διάθεση τους, με αέρινα και δυναμικά solos να δένουν την συνταγή,η παρέα από το San Francisco έστρεψε όπως ήταν λογικό τους προβολείς επάνω της.

Κομματια σαν τα Psycho και Stomp βουτηγμένα στο Rock and Roll είναι τα τέλεια παραδείγματα για να καταλάβεις πως το λέει η καρδούλα του και με το παραπάνω μάλιστα.

Το γεγονός πως και οι ίδιοι παραδέχονται πως στα live η δουλειά τους αποτυπώνετε καλύτερα από ότι στις στούντιο ηχογραφήσεις, αποδυκνύει πως προκειτε για μια ακόμα ξεχωριστή περίπτωση.

Top Track: King Bee

The Big Nose Attack

Οι δικοί μας The Big Nose Attack κατά την ταπεινή μου γνώμη αλλά και πολλών άλλων θεωρώ πως είναι ότι καλύτερο έχουμε να επιδείξουμε μουσικά τα τελευταία χρόνια σαν χώρα.

Ίσως πιο κοντά στο στοιχείο της Blues σε σχέση με της προηγούμενες μπάντες της λίστας ,"η επίθεση των μεγαλων μυτων " συνεχίζει να εντυπωσιάζει όσο ο χρόνος κυλάει υπέρ τους.

Με το τρίτο τουςalbum στα σκαριά και με το απερχόμενο Paint it Blue για παρακαταθήκη ο Boogie Man και ο Little Tony συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν όποιον βρεθεί στο διάβα τους.

Πέρα από το πλέον αναγνωρίσιμο hit τους Yeah (That girl)που φέρνει περισσότερο στο project των Black Keys (Blackroc) ,τα δύο αυτά αδέρφια φαίνεται πως είναι ταγμένα στα blues, σαν να μεγάλωσαν σε κάποιο κακόφημο γκέτο της Αμερικής της δεκαετίας του 60 και όχι στην μίζερη Ελλάδα της κρίσης .

Τα Spare some change και Down with me είναι συνθέσεις που θα ζήλευαν πολλές ήδη πετυχημένες μπάντες του εξωτερικού.Παράσημο στο πέτο τους θα πρέπει να θεωρούνται οι περιοδείες τους στο εξωτερικό και οι συμμετοχές τους σε διεθνή φεστιβάλς ,όπως και το γεγονός πως έχουν ανοίξει συναυλίες των Fuzztones,Blue Oyster Cult,Blues Pills και οσονούπω Black Angels και Black Keys.

Top Track :Spare Some Change

.

Rival Sons - The London Souls @ Roundhouse (1-4-15)

Αν και λογω της ημερομηνίας διεξαγωγής του live (1 Απριλίου) το σκηνικό έμοιαζε περισσότερο με ψέμα,όταν πέρασα το κατώφλι του Roundhouse το οποίο έχει φιλοξενήσει από τον Jimi Hendrix και τους Doors ως την Patti Smith και τους Blondie (στο ξεκίνημα της καριέρας τους) ομολογω πως σάστισα με την αύρα που μετέδιδε αυτό το μέρος όπως ήταν φυσιολογικό.

The London Souls

Το Αμερικανικό ντουέτο των The London Souls με το προσφιλέs όνομα του group για τους Βρετανους, η αλήθεια είναι πως έτυχε χλιαρης υποδοχής.Το συγκεκριμένο σχήμα αποτελούμενο από κιθάρα -φωνή και τύμπανα, όπως μάλλον επιβάλει η τάση της εποχής πλέον παρουσίασε ένα σχεδόν μισάωρο set list που περιελάμβανε κομμάτια κυρίως από το ομώνυμο ντεμπούτο album του αλλά και κάποια που θα περιέχονται στη νέα τους δουλειά που προκειτε να κυκλοφορήσει σύντομα(Here come the girls)

Τα The Sound και Someday ήταν ίσως τα μόνα tracks που κατάφεραν να ταρακουνήσουν κάπως το απαιτητικό Βρετανικό κοινό αν και θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και ορισμένα τεχνικά προβλήματα που έκανα τα πράγματα πιο δύσκολα.

Το Νεουορκέζικο αυτό δίδυμο είναι ξεκάθαρο πως ακόμα πειραμaτίζετε παλεύοντας να βρει έναν ολότελα δικό του ήχο ,ο όποιος βρίσκετε κάπου ανάμεσα στο boogie rock και τα blues συνδυαζόμενος όμως άριστα (αυτό οφείλω να το ομολογείσω) με της συνεχείς εναλαγές στα φωνητικά μεταξύ του Tash Neal και του Stu Mahan.

Όπως και να έχει το σίγουρο της όλης υπόθεσης είναι πως έχουμε να περιμένουμε πολλά από τουs συγκεκριμένους τύπους στο μέλλον.

Rival Sons

Γύρω στις 21.30 στην σκηνή του Roundhouse θα κάνουν την εμφάνιση τους και οι Rival Sons κάτι που και για τους ίδιους φάνηκε να είναι ιδιαίτερα τιμητικό όπως ομολόγησαν.

Όπως ήταν φυσικό το set list μονοπώλησε το τελευταίο και ίσως πιο ολοκληρωμένο album τους ως τώρα με τίτλο Great Western Valkyrie.

Με το καλημέρα ο ιδιαίτερα χαρισματικός front man Jay Buchanan (από όλες τις απόψεις) και η παρέα του άρπαξαν το κοινό από το λαιμό και το μετέφεραν σε ένα ατελείωτο rock and roll party.

Τo I am Electric ήταν μόνο η σπίθα που έμελλε να ανάψει την φωτιά που θα ακολουθούσε.Το αγαπημένο μου κομμάτι από το Valkyrie το Secret ήταν το μπαρούτι και από εκεί και πέρα το κοινό είχε ήδη παρασυρθεί στην τελετή που οι Rival Sons είχαν σχεδιάσει.

Τα Good luck,Play the fool,Burn down Los Angeles και torture μετέφεραν στην δίνη τους όλους τους παρευρισκόμενους ,ταυτόχρονα με την ενέργεια αλλά και τα απαραίτητα ποzέριλίκια που δεν θα μπορούσαν να λείπουν από μια μπάντα που θέλει να χαρακτηρίζετε hard rock.

Και κάπου εκεί προκειμένου να πέσουν οι σφυγμοί ακολουθεί ένα εικοσάλεπτο ακουστικό set με την συνοδεία κόντρα μπάσου παρακαλώ(! )και με μια ιδιαίτερη country διάθεση (μιας και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την Αμερικανική ιδιότητα τους)να υπάρχει διάχυτη στην ατμοσφαιρα.

Όπως ήταν φυσικό την παράσταση έκλεψε ξανά ο Jay Buchanan που απογείωσε τα κομμάτια με την χαρισματική του φωνή κάνωντας το κοινό να τον ακολουθήσει καθώs ακούγονταν τα Rich and poor, Tell m,e something,White Noise ,Belle star και where i"ve been.

Μετά από μια ώρα και δέκα λεπτά περίπου και με τον κόσμο να αδημονεί για την encore εμφάνιση τους οι Sons κέρασαν ορισμένα ακόμα από τα κομμάτια που εκτόξευσαν την καριέρα τους.

Το μας Open my eyes ξαναεβαλε σιγά σιγά στην πρίζα,και το Pressure and time μαςκόλλησε στον τοίχο για τα καλά μιας όπως και ο ίδιος ο Jay Buchanan εξομοληγηθηκε από εδώ ξεκίνησαν όλα,ενώ μας αποxερετησαν με το Keep on swinging.

Το άκρως τιμητικό προσωνύμιο που τους έχουν χαρίσει ως οι νέοι Led Zeppelin σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο.Το πάντρεμα του Hard rock με τα Αμερικανικά blues αλλά και ολίγον τι από country και folk (δεν περνάνε απαρατήρητα)οδηγούν προς αυτό το συμπέρασμα και αν τελικά δεν τα καταφέρουν στο μέλλον να αγκίξουν τα δυσθεώρατα standards των τεραστίων Zeppelin τουλάχιστον θα έχουν πάρει το παράσημο πως έφτασαν πολύ κοντά .

Το συμπέρασμα μετά το τέλος του live είναι πως μια μπάντα που μετράει σχεδόν δέκα χρόνια ζωής (και όμως ναι) έχει καταφέρει να αναστήσει αυτό που όλοι για χρόνια θεωρούσαν νεκρό, το αυθεντικό Rock ,δινώντας έναν πιο φρέσκο ήχο μαζί με όλα αυτά τα ρετρό στοιχεία με τα οποία το γνωρίσαμε και το αγαπήσαμε.