Live Review - Palma Violets / The Vaccines (Corn Exchange Cambridge)

Live Review - Palma Violets / The Vaccines (Corn Exchange Cambridge)




Το γεγονός πως θα παρακολουθούσα δύο Βρετανικά groups ,πάνω στην απόλυτη ακμή τους(Palma Violets / The Vaccines) είχε εκτοξεύσει τις προσδοκίες μου σε δυσθεώρατα ύψη.

Ο χώρος του Corn Exchange που θα φιλοξενούσε το event  ήταν από εκείνους που θα ζηλεύαμε σίγουρα στην Ελλάδα.Ταξιθέτες σε κάθε γωνιά πρόθυμοι να σε έξηπυρετείσουν,χώροι άνετοι, δύο τεράστια μπαρς ετοιμοπολεμα να ανταποκριθούν στις ορέξεις των παρευρισκομένων για την απαραίτητη προθέρμανση πριν το live
.Όλα  αυτά σε προδιαθέτουν πως κάτι καλό έχεις να περιμένεις απο αυτό το βράδυ.

Μοναδικό μελανο σημειο για την ώρα ήταν πως το εισιτήριο που διέθετα ήταν για καθήμενουs και όχι για την αρένα όπως θα προτιμούσα  γεγονός που δεν με χαροπιούσε ιδιαίτερα.

Palma Violets


Η αλήθεια είναι πως η προσμονή μου να δω τους Palma Violets ήταν  μεγαλύτερη σε σχέση με τους Vaccines  και αυτό διότι έχω ακόμα χαραγμένο στο  μυαλό μου το πόσο με είχε ενυπωσιάσει το  ντεμπούτο άλμπουμ τους πριν από δυόμισι χρόνια περίπου, αλλά και γιατί ίσως βρίσκοντε περισσότερο κοντά στα δικά μου ακούσματα.


 Κάπου γύρω στις 20.30 λοιπόν οι  Λονδρέζοι Violets κάνουν την εμφάνιση τους  στην σκηνή του Corn Exchange με το κοινό να τους υποδεχεται  κάπως χλιαρά είναι η αλήθεια.

 Εχωντας επιλέξει το πρώτο ομώνυμο  single από το πολύ καλό είναι η αλήθεια δεύτερο άλμπουμ  τους Danger in the club για να συστείθουν στο κοινό,έδωσαν το έναυσμα με τον καλύτερο τρόπο για το τι πρόκειται να ακολουθήσει τα επόμενα 45 λεπτά.

Step up for the cool cats,Rattlesnake Highway,We found Love συνέχισαν να επιβεβαιώνουν την άποψη μου πως οι Violets είναι μάλλον μια  νέα  βελτιωμένη έκδοση των The Libertines.

 Κάτι το οποίο διακιολογείτε ως ένα σημείο αν συνυπολογείσουμε τα άναρχα και η επιτηδευμένα ατημέλητα φωνητικά των Samuel Thomas Frye και Alexander "Chilli" Jesson  να αλληλοσυμπληρώνοντε,την Indie-Garage αισθήκη με ολίγον τι από Punk  που πρεσβεύουνε, σε συνάρτηση με το όλο" είμαστε και λίγο ρεμάλια " ύφος τους,
 αυτό όμως που τους κάνει να ξεχωρίζουν μέσα από όλο αυτό το σύμπλεγμα είναι το Χάμμοντ  που κοσμεί σχεδόν  όλες τις συνθέσεις της μπάντας,προσδίδωντας έτσι με την παρουσία του την απαραίτητη ποιότητα στα κoμμάτια τους.


Και κάπου εκεί ακούστηκαν με την σειρά τους και οι πρώτες νότες του Best Friends (το κομμάτι που τους έβαλε στον μουσικό χάρτη) αναγκάζοντας με να ξεβιδωθώ επιτέλους από την θέση μου, όπου ασφυκτιούσα όλη την προγούμενη ώρα και να αρχίζω να απολαμβάνω το live όπως του αρμόζει,ώσπου την αμέσως επόμενη στιγμή δέχτηκα τις φιλικές πάντα συστάσειs του ταξιθέτη προτρέποντας με να να συνεχεισω να απολαμβάνω το show ξανά καθιστός από την θέα του μπαλκονιού.

Eν κατακλείδι παρακολουθώντας την δυναμική ενός support group  και το πόσο αυτό με αποζημίωσε με την εμφάνιση του, με έκανε να καταλείξω στο συμπέρασμα πως ακόμα και αν η βραδιά τελείωνε εκεί θα ήμουν απόλυτα ικανοποιημένος και αυτό το συναιθημά είναι η αλήθεια πως δεν το συναντάς συχνά.



The Vaccines

Ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να πληθένει λίγο πριν το κυρίως μενού.

Εγώ προσωπικά δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα αναγκαζόμουν να παρακολουθήσω το υπόλοιπο της βραδιάς  από το μπαλκόνι του θεάτρου.


 Βαζωντας λοιπόν το Ελληνικό δαιμόνιο σε εφαρμογή, λίγο γκρίνια ,λίγα παρακάλια  και ξαφνικά βρισκόμουν λίγα μέτρα από την σκηνή όπου σε λίγα λεπτά θα εμφανίζονταν οι Vaccines.

Μετρώντας περίπου πέντε μήνες συνεχούς περιοδίας για την προώθηση του τρίτου κατά σειρά άλμπουμ τους με τίτλο English Graffiti οι Vaccines καταλαμβάνουν το stage και κάπου εκεί το γλέντι αρχίζει.

Το Handsome το οποίο διάλεξαν για να ζεστάνουν το κοινό δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια,είναι σαν να εξαργυρώνεις το εισιτήριο σου για ένα αυθεντικό Brit pop πάρτυ χωρίς επιστροφή  που δεν μπορείς να αποφύγεις.

 Με ένα οπλοστάσιο γεμάτο από hits οι Vaccines ξεκίνησαν να εκτοξεύουν ένα ένα  όλα τα singles   που τους έχουν καθιερώσει If you wanna,Teenage Icon,Give me a sing, I always knew αλλά και το φρέσκο Dream Lover σε βάζουν σε ένα κλίμα  με άρωμα  κολεγιακού πάρτυ  που εύχεσαι να κρατήσει για πάντα.


 Το συγεκριμένογκρουπ  από το Δυτικό Λονδίνο με την πορεία του μέσα σε αυτά πέντε χρόνια που έχουν διανύσει ως τώρα σε κάνει να συνηδητοπιήσεις  πως έχουν χτίσει ένα set list τις ζωντανές τους εμφανίσεις  που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί best of
 χωρίς κενά και αδιάφορα διαστήματα κάτι που θεωρώ σπουδαίο επίτευγμα αν αναλογιστεί  κανείς πως έχουν μόνο τρία άλμπουμς στο ενεργητικό τους.


 Η συνέπεια τους μέσα στην πάροδο του χρόνου αποδυκνύει περίτρανα πως πρόκειτε για μια μπάντα η οποία ήδη  έχει αποδίξει πολλά και μπορεί να την συγκαταλέξει κανείς στις "μεγάλες" της συγκεκριμένης σκηνής.



 Το English Graffiti  είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους Post-Indie δίσκους της χρονιάς και για μένα αλλά και για πολλούς άλλους σίγουρα.



 Στο συγκεκριμένο άλμπουμ φένεται  ξεκάθαρα η διάθεση του group να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο,προσαρμόζωντας τον ήχο του προς τα Αμερικανικά  πρότυπα και  η αλήθεια είναι πως τα έχει καταφέρει περίφημα γεγονός που επιβεβαιώνετε και από την τεράστια  επιτυχία της τελευταίαs τους δισκογραφικής απόπειρας .

Προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά μετά το τέλος του live, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι πως ακόμα και τυχαία να είχε βρεθεί κάποιος να παρακολουθήσει το live των Vaccines το μόνο σίγουρο είναι πως στο φινάλε της βραδιάς  θα είχε αποχωρήσει με αίσθημα τουλάχιστον ικανοποίησης,πόσο μάλλον αν κάνουμε  λόγω για κάποιον που συγκαταλέγεται στους φανs  του συγκεριμένου γκρουπ.

Madness at New Market U.K. - Live review

Madness at New Market - Live review

Οι προσδοκίες μου για το live των Madness ήταν τεράστιες, για πολλούς και διάφορους λόγους.
 Πρώτος και κυρίως λόγος ήταν το γεγονός πως θα συναντούσα για πρώτη φορά τους  Βρετανούς ήρωες της Ska και θα επερνα μέρος σε αυτό το τρελό πανηγύρι που στήνουν  πάντα στις ζωντανές τους εμφανίσεις.


Τα κατορθώματα της επταμελούς παρέας από το Camden town στην μουσική τους πορεία είναι πολλά και αξιοσημίωτα.Το γεγονός και μόνο πως μια μπάντα κατάφερε και άνοιξε διάπλατα τον δρόμο έτσι ώστε το τότε μουσικό κοινό της εποχής να γνωρίσει και να αγκαλιάσει  ένα όχι και τόσο δημοφιλές είδος ως τότε, με τον τόσο απλό ρυθμό που έχει σαν βάση,το επονομαζόμενο 2 tone που εισήγαγε κυρίως ο Jerry Dammers των The Specials  παντρεύοντας το Punk Rock ύφος με αυτό της Ska δημιουργώντας κάτι νέο και παράλληλα  πρωτοποριακό.

Παρέα με τους The  Selecter ,The Specials,UB40 και The Beat εισήγαγαν μια νέα τάση στην μουσική κυρίως στην αυγή της δεκαετίας του 80 και μετέτρεψαν την Ska σκηνή από  ένα τελείως underground  είδος το οποίο απευθυνόταν ως τότε  σε ένα συγκεκριμένο group ανθρώπων κυρίως περιθωριακών  με πιο κλασσικό παράδειγμα τους Skinheads σε ένα νέο μουσικό κύμα που αγκαλιάστηκε από πολλούς.


Όσο παραξενο και αν φαίνεται το κίνημα της Ska κατάφερε και έβγαλε από πάνω του την στάμπα πως η μουσική τους απευθύνετε κυρίως στους νεοναζί  και μετατράπηκε σε κάτι τελείως διαφορετικό, έγινε μόδα, απέκτησε συγκεριμένο κώδικα ενδυμασίας και στο απόγειο της δόξας του μπορώ να πως έφτασε και στο σημείο να θεωρηθεί ακόμα και εμπορικό.

Η εμφάνιση τους στο New Market η οποία ήταν στο πλαίσιο αγώνων ιπποδρομίας,το οποίο είναι ένα πολύ δημοφιλές χόμπι των Βρετανών το οποίο το ζουν τόσο έντονα κρινώντας το από το γεγονός πως οι κυρίες και οι κύριοι παρευρισκόμενοι κατεύθασαν για να παρακολουθήσουν το θέαμα  ντυμένοι με ότι καλύτερο διέθεταν στις ντουλάπες τους,με καπέλα πέρα από κάθε φαντασία να κοσμούν τα κεφάλια τους, με μπόλικο πάθος όσο αναφορά τον τζόγο ,αλλά και αύθονο αλκοόλ  να ρέει από παντού, η αλήθεια είναι πως δεν με ενθουσίασε ιδιαιτερα παρά τις αρχικές μου προσδοκίες.



Ίσως θα μπορούσα να κατηγορήσω και τον ίδιο μου τον εαυτό για την απογοήτευση μου, μιαs και o ενθουσιασμός μου πριν την έναρξη του live ήταν τεράστιος.Περιμένωντας να παρακολουθήσω την ίδια μπάντα όπως την φανταζόμουν και την είχα γνωρίσει από  videos και live εμφανίσεις από το παρελθόν όπου μεσουρανούσαν  ,μόνο που δυστυχώς η αλήθεια είναι πως από τα χρόνια της δόξας έχουν μεσολαβήσει πάνω από 30 χρόνια.

Προς τιμήν τους οι βετεράνοι προσπαθεισαν να μεταδώσουν λίγη από την τρέλα τους και την ενέργεια τους και για αυτό τους βγάζω το καπέλο.Λίγο όμως η πλειοψηφία του κοινού που ήταν άνω των 45 ,λίγο η βροχή  που συνόδευε την μουσική από την αρχή της βραδιάς ,λίγο το ελεγκάντ ντύσιμο των παρευρισκομένων ,συμπεριλαμβανομένων και των μελών της μπάντας, δεν βοήθησαν ιδιαίτερα για να ζήσω αυτό που είχα στο μυαλό μου εξ αρχής.

Στα θετικά της βραδιάς σίγουρα συγκαταλέγεται το γεγονός πως από την σκηνή του New Market παρέλασαν όλα τα μεγάλα κομμάτια που δημιούργησαν τον μύθο των Madness.
Με τα  House of fun,My girl, Embarrassment και Never knew your name προσπαθούσαν να βάλουν το κόσμο στο κλίμα και η αλήθεια είναι πως τα κατάφεραν μιας και όλοι παραδοθηκαν στις ορέξεις Lee Thomson των και Carl Smyth που κεντούσαν με το σαξόφωνο και την τρομπέτα  αντίστοιχα .

Η συνέχεια όμως ήταν ακόμα καλύτερη ιδιατερα την στιγμή που ακούστηκαν οι πρώτες νότες του One step beyond,ίσως το κομμάτι που περίμεναv όλοι για παραδοθούν σε έναν  χωρευτικό ύμνο διάρκειας μόλις τριών λεπτών.Την σκυτάλη πήραν αμέσως το αγαπησιάρικο It must be love , και το κλασικό Baggy treasures  που έκανε και τους τελευταίους να σηκωθούν από της καρέκλες τους ,ενώ για φινάλε κράτησαν το καλύτερο και δικό μου αγαπημένο από αυτήν την τεράστια  μπάντα το Night boat to Cairo.



Μετρώντας τις σκέψεις μου στο τέλος της βραδιάς σκέφτομαι πως σίγουρα οι Madness θα μπορούσαν να είχαν δώσει περισσότερα ,αλλά τηρουμένων των αναλογειών πέρα από την φλατ εμφάνιση τους όλα κύλησαν καλά αν εξερέσεις το γεγονός πως σε κάποιες στιγμές ένιωθα πως ημουν καλεσμένος σε μια γαμήλια τελετή και πως οι ήταν οι Madness είχαν αναλάβει την διασκέδαση σας για το πάρτυ, αλλά και αυτό είχε την πλάκα του.

They Just Got To Be (5+1 Bands similar to Black Keys)

They Just Got To Be (5+1 Bands similar to Black Keys)

Λένε πως στην μουσική όλα είναι δρόμος και πως αυτό που μετράει κυρίως είναι η διαδρομή.Το μόνο ανδιαμφισβήτητο γεγονός είναι πως οι  Black keys κατάφεραν με την μουσική τους να ξεκλειδώσουν  νέα μονοπάτια αναβιώνοντας ξανά την Blues του παρελθόντος και κάνοντας πολλούς να θέλουν να ακολουθήσουν τα βήματα τους .

Το δίδυμο από  Άκρον του Οχάιο σίγουρα δεν έφερε την παρθεογέννεση όταν το 2001 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο  album του με τίτλο The Big Come Up αλλά ξαναέφερε στην πιάτσα τα ξεχασμένα  Αμερικανικά  Blues ελαφρώς εκμοντερνισμένα , μαζί με ένα πιο φρέσκο ήχο ,επαναπροσδιορίζοντας τοv συγκεκριμένο όρο .

 Από τότε βέβαια άλλαξαν πολλά στον τρόπο που οι Dan Auerbach  και Patrick Carney βλέπουν τα πράγματα.Είναι απόλυτα φυσιολογικό να θέλουν και οι ίδιοι να εξελίξουν την μουσική τους,προσπαθώντας παράλληλα να απομακρυνθούν από την δική τους πετυχημένη συνταγή όπου έσκασε σαν βομβα πριν από  περίπου 15 χρόνια όταν και μας πρωτοσυστήθηκαν.

Η κληρονομια που ήδη έχουν δημιουργήσει είναι τεράστια και πλέον ιδιαίτερα με τα την εποχή του "Brothers"που τους μετέτρεψε σε  Pop Stars πρώτου μεγέθους ,με ότι αυτό συνεπάγετε.Τα συγκροτήματα τα οποία θέλησαν  να πατήσουν στον πρώιμο κυρίως ήχο των Black Keys  είναι αμέτρητα,παρακάτω θα δούμε ορισμένα από αυτά που κατάφεραν να πλησιάσουν περισοτερο και χρήζουν ιδαίτερης προσοχής στο μέλλον .


Black Pistol Fire

Οι Καναδοί Black Pistol Fire  είναι σίγουρα ότι πιο κοντινό έχει να κάνει με τον ήχο τον Black Keys.  Το γεγονός και μόνο πως μιλάμε  για ακόμα ένα  ντουέτο (κιθάρα,φωνή- τύμπανα) που μπερδεύει τα Blues με το Garage Punk ,όπου κυρίως συναντάμε και στην πρώτη περίοδο των "Μαύρων κλειδιών " είναι από μόνο του ένα σημείο αναφοράς.

 Ακούγοντας τις τρεις πρώτες κυκλοφορίες (Black Pistol Fire-Big beat "59 - Hush or Howl) είναι εύκολο να αντιληφτεί κανείς πως η αγάπη τους για τον Αμερικανικό νότο και για την Southern rock είναι παραπάνω από φανερή.

Αν τρυπώναμε στα εφηβικά δωμάτια των Kevin Mckewon και Eric Owen σιγουρα στην δισκοθήκη τους περίoπτη θέση θα είχε η δισκογραφία των τεραστίων Creedence Clearwater Revival αλλά και πολύ Αμερικανικό rock and roll.

Top truck: Suffocation Blues

Little Hurricane

Άλλο ένα δίδυμο (μόδα της εποχής) εξ Αμερικής ορμώμενο και αυτό με την μόνη διάφορα πως της μπακέτες πίσω από τα τύμπανα της διευθύνουν χέρια γένους θηλυκού.

Οι Καλιφορνέζοι Little Hurricane μετράνε σχεδόν μια πενταετία στον χώρο από τότε που έκαναν την εμφάνιση τους και  η αλήθεια είναι πως ήδη έχουν καταφέρει πολλά.

Με την πρώτη τους κυκλοφορία το Homewrecker το 2012 κέρδισαν παράλληλα και το βραβείο το καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου group και όχι άδικα.

Το Homewrecker είναι ένας δίσκος που διαθέτει σχεδόν τα πάντα πλυμηρισμένο από μια αφοπλιστική ειλικρίνια  που αποδυκνείει την τεράστια αγάπη τους για τα  Blues.

Τα παράλληλα φωνητικά μεταξύ του Anthony Catalano και της Celeste Spina δίνουν ένα lo-fi tempo στα κομμάτια του album συνδυάζοντας υπέροχα της blues νότες που ξεγλιστρουν από της κιθάρες.
Τραγούδια  σαν τα Haunted Heart και Crocodile Tears διαθέτουν ένα αυθεντικό vintage ήχο που η αλήθεια είναι πως σπάνια συναντάει κανείς.

Το Cover album τους "Stay Classy"με διασκευές όπως τα Blue Jeans Blues(ZZ Top) Money (Pink Floyd) και  Natural Blues (Moby) φανερώνει την διάθεση της μπάντας να πειραματιστεί αρκετά ,ενώ το Gold Fever που ακολουθείσε το 14 συνεχίζει να κρατά τα standards της μπάντας σε πολύ υψηλά επίπεδα
Αποκορύφωμα της έως τώρα καριέρας τους θα πρέπει να θεωρείτε η εμφάνιση τους στο Lollapalooza  το 2011
.
Top truck ; Haunted Heart















Band of Skulls

Εδώ μιλάμε για ένα  σαφώς πιο αναγνωρίσιμο  group σε σχέση με τα υπόλοιπα της λίστας.Το τρίο από το Σαουθάμπτον  της Αγγλίας το οποίο είχαμε και την χαρά να απολαύσουμε πριv από περίπου 3 χρόνια στην χώρα μας μπορεί ήδη να υπερφανεύετε για την πορεία του.

Από το 2009 όπου κυκλοφόρησαν το Baby Darling Doll Face Honey όλοι οι λάτρεις του συγκεκριμένου είδους μυριστήκαμε  πως κάτι πολύ ιδιαίτερο υπάρχει εδώ.

Τa βαριά αργόσυρτα κιθαριστικά  riffs σε συνδυασμό με την με την νωχελική φωνή του  Russel Marsden σου καρφώνοντε κατ"ευθείαν στο μυαλό με τρανταχτά  παραδείγματα  τα  Light of the Morning, I know What I am, Devil Takes Care Of His Own αλλά και πολλά άλλα.

Με τα τρία albums που έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα οι Band O Skulls φανερώνουν μια σπάνια συνέπεια στον ήχο τους,δημιουργώντας παράλληλα κάτι εντελώς δικό τους όσο ο χρόνος κυλάει υπέρ τους.

Αποκορύφωμα της ως τώρα καριέρας των Βρετανών είναι το τελευταίο Himalayan ,ένας δίσκος χωρίς αδιάφορες συνθέσεις μέσα σε αυτό και ίσως ένα από τα καλύτερα Hard rock- Blues rock albums που κυκλοφόρησαν την χρόνια που μας πέρασε.

Top track: Light Of The Morning

Blackwater Fever

Οι Αυστραλοι ειναι απο τα groups που καταλαβαίνεις από  χιλιόμετρα  πως έχουν τα blues στο αίμα τους.Απο το 2005 όπου και σχηματίστηκαν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν  αρκετό ντόρο  γύρω από το όνομα τους .

Οι εμφανείς southern rock επιρροές τους,το παθιάρικο παίξιμο τους ,το γεγονός πως προσεγγιζουν με ένα διαίτερο τρόπο ορισμένα garage και grunge  στοιχεία σε συνάρτηση με της ρίζες του  rock συνηγορούν στην σπουδαιότητα της συγκεκριμένης μπάντας  και όλα αυτά γινονται εύκολα αντιληπτά αν ακούσει κανείς τα Blackwater και Better of dead για παράδειγμα .

Όπως ήταν φυσικό όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα από τεράστια groups της ίδιας συνομοταξίας όπως οι συμπατριώτες  τους Tame Impala αλλά και οι σχετικοί με το αφιέρωμα Black Keys ,όπου είχαν την τιμή να τους συνοδεύσουν σε περιοδείες, ενώ συνθέσεις τους έχουν  κοσμήσει διάφορα διαφημιστικά spots αλλά και έχουν ακουστεί και σε κάμποσα Αμερικανικά τηλεοπτικά shows.

Όχι και τόσο άσχημα για το συγκεκριμένο  rock ντουέτο που κατάφερε  να κερδίσει το βραβείο του καλύτερου  Blues and Roots Act μόλις στο ξεκίνημα της καρριέρας του.

Top Track: Blackwater
















Stone Foxes

Η αλήθεια είναι πως τους Stone Foxes τους ανακάλυψα εντελώς τυχαία πριν από μερικά χρόνια παρακολουθώντας την τότε νέα διαφήμιση του Jack Daniels,όπου ακούγοντας στα κλεφτά το κομματι  που έντυνε το συγκεκριμένο  διαφημιστικό ξαφνικά κοντοστάθηκα για λίγο.

Ο λόγος για τον δυναμίτη που ακούει στο όνομα King Bee που μου "κέντρισε" αμέσως το ενδιαφέρον και με έπεισε να ασχοληθώ περαιτέρω μαζί τους.

Οι πενταμελείς μπάντα με ιθύνοντες νους τα αδέρφια Khoeler αποφάσισαν πριν από περίπου δέκα χρόνια να δημιουργήσουν μια μπάντα με σαφείς αναφορές από την αγαπημένη τους δεκαετία αυτή των late 60"s.  .

Με την συνοδεία των απαραίτητων βρώμικων εφέ στις φωνές,με την επιτηδευμένα παλιακή παραγωγή έτσι ώστε να ταιριάζει περισσοτερο στην retro διάθεση τους, με αέρινα και δυναμικά  solos να δένουν την συνταγή,η παρέα από το San Francisco έστρεψε όπως ήταν λογικό τους προβολείς επάνω της.

Κομματια σαν τα  Psycho και Stomp βουτηγμένα στο  Rock and Roll είναι τα τέλεια παραδείγματα για να καταλάβεις πως το λέει η καρδούλα του και με το παραπάνω μάλιστα.

Το γεγονός πως και οι ίδιοι παραδέχονται πως  στα  live η δουλειά τους αποτυπώνετε καλύτερα από ότι στις στούντιο ηχογραφήσεις, αποδυκνύει πως προκειτε για μια ακόμα ξεχωριστή περίπτωση.

Top Track: King Bee

















The Big Nose Attack


Οι δικοί μας The Big Nose Attack κατά την ταπεινή μου γνώμη αλλά και πολλών άλλων θεωρώ πως είναι ότι καλύτερο έχουμε να επιδείξουμε μουσικά τα τελευταία χρόνια σαν χώρα.

Ίσως πιο κοντά στο στοιχείο της Blues σε σχέση με της προηγούμενες μπάντες της λίστας ,"η επίθεση των μεγαλων μυτων " συνεχίζει να εντυπωσιάζει όσο ο χρόνος κυλάει υπέρ τους.

Με το τρίτο τουςalbum στα σκαριά και με το απερχόμενο Paint it Blue για παρακαταθήκη ο  Boogie Man και ο Little Tony συνεχίζουν  να  εντυπωσιάζουν όποιον βρεθεί στο διάβα τους.

Πέρα από το πλέον αναγνωρίσιμο  hit τους Yeah (That girl)που φέρνει περισσότερο στο project των Black Keys (Blackroc) ,τα δύο αυτά αδέρφια φαίνεται πως είναι ταγμένα στα blues, σαν να μεγάλωσαν σε κάποιο κακόφημο γκέτο της  Αμερικής  της δεκαετίας του 60 και όχι στην μίζερη Ελλάδα της κρίσης .

Τα  Spare some change και Down with me είναι συνθέσεις που θα ζήλευαν πολλές ήδη πετυχημένες μπάντες του εξωτερικού.Παράσημο στο πέτο τους θα πρέπει να θεωρούνται οι περιοδείες τους στο εξωτερικό και οι συμμετοχές τους σε διεθνή φεστιβάλς ,όπως και το γεγονός πως έχουν ανοίξει  συναυλίες των  Fuzztones,Blue Oyster Cult,Blues Pills και οσονούπω Black Angels και  Black Keys.

Top Track :Spare Some Change

.

Rival Sons - The London Souls @ Roundhouse (1-4-15)

Rival Sons - The London Souls @ Roundhouse (1-4-15)

Αν και λογω της ημερομηνίας διεξαγωγής του live (1 Απριλίου) το σκηνικό έμοιαζε περισσότερο με ψέμα,όταν πέρασα το κατώφλι του Roundhouse το οποίο έχει φιλοξενήσει από τον Jimi Hendrix και τους Doors ως την Patti Smith και τους Blondie (στο ξεκίνημα της καριέρας τους) ομολογω πως σάστισα με την αύρα που μετέδιδε αυτό το μέρος όπως ήταν φυσιολογικό.

The London Souls

Το Αμερικανικό ντουέτο  των The London Souls με το προσφιλέs όνομα του group για τους Βρετανους, η αλήθεια είναι πως έτυχε χλιαρης υποδοχής.Το συγκεκριμένο σχήμα αποτελούμενο από κιθάρα  -φωνή και τύμπανα, όπως μάλλον επιβάλει η τάση της εποχής πλέον παρουσίασε ένα σχεδόν μισάωρο set list που περιελάμβανε κομμάτια κυρίως από το ομώνυμο ντεμπούτο album του αλλά και κάποια που θα περιέχονται στη νέα τους δουλειά που προκειτε να κυκλοφορήσει σύντομα(Here come the girls)

Τα The Sound και Someday ήταν ίσως τα μόνα tracks που κατάφεραν να ταρακουνήσουν κάπως το απαιτητικό Βρετανικό κοινό αν και θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και ορισμένα τεχνικά προβλήματα που έκανα τα πράγματα πιο δύσκολα.

Το Νεουορκέζικο αυτό  δίδυμο  είναι ξεκάθαρο πως ακόμα πειραμaτίζετε παλεύοντας να βρει έναν ολότελα δικό του ήχο ,ο όποιος βρίσκετε κάπου ανάμεσα στο boogie rock και τα blues συνδυαζόμενος όμως άριστα (αυτό οφείλω να το ομολογείσω) με της συνεχείς εναλαγές στα φωνητικά μεταξύ του Tash Neal και του  Stu Mahan.

Όπως και να έχει το σίγουρο της όλης υπόθεσης είναι πως έχουμε να περιμένουμε πολλά  από τουs συγκεκριμένους τύπους στο μέλλον.

Rival Sons

Γύρω στις 21.30 στην σκηνή του Roundhouse θα κάνουν την εμφάνιση τους και οι Rival Sons κάτι που και για τους ίδιους φάνηκε να είναι ιδιαίτερα τιμητικό όπως ομολόγησαν. 

Όπως ήταν φυσικό το set list μονοπώλησε  το τελευταίο και ίσως πιο ολοκληρωμένο album  τους ως τώρα με τίτλο Great Western Valkyrie.

Με το καλημέρα ο ιδιαίτερα χαρισματικός front man Jay Buchanan  (από όλες τις απόψεις) και η παρέα του άρπαξαν το κοινό από το λαιμό και το μετέφεραν σε ένα ατελείωτο rock and roll party.

Τo I am Electric ήταν μόνο η σπίθα που έμελλε να ανάψει την φωτιά που θα ακολουθούσε.Το αγαπημένο μου κομμάτι από το Valkyrie το Secret  ήταν το μπαρούτι και   από εκεί και πέρα το κοινό είχε ήδη παρασυρθεί στην τελετή που οι Rival Sons είχαν σχεδιάσει.

Τα Good luck,Play the fool,Burn down Los Angeles  και torture μετέφεραν στην δίνη τους όλους τους παρευρισκόμενους ,ταυτόχρονα με την ενέργεια αλλά και τα απαραίτητα ποzέριλίκια που δεν θα μπορούσαν να λείπουν από μια μπάντα που θέλει να χαρακτηρίζετε  hard rock.

Και κάπου εκεί προκειμένου να πέσουν οι σφυγμοί ακολουθεί ένα εικοσάλεπτο ακουστικό set  με την συνοδεία κόντρα μπάσου παρακαλώ(! )και με μια ιδιαίτερη country  διάθεση (μιας και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την Αμερικανική ιδιότητα τους)να υπάρχει διάχυτη στην ατμοσφαιρα.

Όπως ήταν φυσικό την παράσταση έκλεψε ξανά ο Jay Buchanan   που απογείωσε τα κομμάτια με την χαρισματική του φωνή κάνωντας το κοινό να τον ακολουθήσει καθώs ακούγονταν τα Rich and poor, Tell m,e something,White Noise ,Belle star και where i"ve been.

Μετά από μια ώρα και δέκα λεπτά περίπου και με τον κόσμο να αδημονεί για την  encore  εμφάνιση τους οι Sons κέρασαν ορισμένα ακόμα από τα κομμάτια που εκτόξευσαν την καριέρα τους.

Το μας Open my eyes ξαναεβαλε σιγά σιγά στην πρίζα,και το  Pressure and time μαςκόλλησε στον τοίχο για τα καλά μιας όπως και ο ίδιος ο Jay Buchanan  εξομοληγηθηκε από εδώ ξεκίνησαν όλα,ενώ μας αποxερετησαν με το Keep on swinging.

Το άκρως τιμητικό προσωνύμιο που τους έχουν χαρίσει ως οι νέοι Led Zeppelin  σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο.Το πάντρεμα του Hard rock με τα Αμερικανικά    blues αλλά και ολίγον τι  από country και folk (δεν περνάνε απαρατήρητα)οδηγούν προς αυτό το συμπέρασμα  και αν τελικά δεν τα καταφέρουν στο μέλλον  να αγκίξουν τα δυσθεώρατα standards  των τεραστίων Zeppelin τουλάχιστον θα έχουν πάρει το παράσημο πως έφτασαν πολύ κοντά .

Το συμπέρασμα μετά το τέλος του live είναι πως μια μπάντα που μετράει σχεδόν δέκα χρόνια ζωής (και όμως ναι) έχει καταφέρει να αναστήσει αυτό που όλοι για χρόνια θεωρούσαν νεκρό, το αυθεντικό Rock ,δινώντας έναν πιο φρέσκο ήχο μαζί με όλα αυτά τα ρετρό στοιχεία  με τα οποία το γνωρίσαμε και το αγαπήσαμε.

Music Review - 10+5 albums of the year 2014

Music Review - 10+5 albums of the year 2014

Το 2014 ήταν άλλη μια χρονιά που μας χάρισε  πολύ μουσική και πολλά albums που είτε απλά θα τα προσπεράσουμε είτε θα τα κουβαλάμε για πολύ καιρό στην μνήμη μας.Στην παρακάτω λίστα θα ασχοληθούμε περισσότερο με αυτούς που μας έκαναν ένα παραπάνω κλικ (η τους κάναμε εμείς καλύτερα) και που οι κυκλοφορίες τους γαργάλισαν περισσότερο την ευαίσθητη ακοή μας.

1)Nick Waterhouse - Holly

Tο δεύτερο album του Καλιφορνέζου Nick, είναι ότι καλύτερο άκουσα μέσα στο 2014.Η αισθητική των 50's που ντύνει τα κομμάτια του παράλληλα με αυτό το boogie παίξιμο στις κιθάρες σε κάνει αυτομάτως να κινείσαι στους ρυθμούς της μουσικής του.Το Holly είναι ένας δίσκος  φτιαγμένος να σε κάνει να  χορεύεις από το πρώτο ως το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Τοp Track  - Sleeping Pills





2) Rival Sons -Great Western Valkyrie

Η πιο τίμια από κάθε άποψη hard rock μπάντα, επί των ημερών μας,με κάθε  νέα της απόπειρα  ανεβαίνει ένα σκαλί παραπάνω στα μάτια μας.Το Great Western Valkyrie θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει άνετα από την δισκογραφία των τεράστιων Led Zeppelin,φρέσκο σέξι και βρόμικο όσο πρέπει ,οι Sons  μας είχαν προειδοποιήσει από καιρό για την αξία τους,ίσως ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει ως τώρα.

Top Track - Good Things





3) Band of Sculls - Himallayan

Η πρώτη ακρόαση του Himallayan είναι αυτό που λέμε έρωτας με την πρώτη ματιά.Riffs που σου καρφώνονται αμέσως στο υποσυνείδητο και πιο ολοκληρωμένες συνθέσεις από ποτέ,όπου θα τους συνοδεύουν για πολλά χρόνια στα επερχόμενα live τους.Το Βρετανικό τρίο δημιούργησε ένα album βαριά κληρονομία κυρίως για τους ίδιους φτιάχνοντας έναν δίσκο που καταπίνεται από την αρχή ωςτο τέλος με χαρακτηριστική ευκολία και κάνοντας μπάντες ανάλογου ύφους να σκάνε από την ζήλια τους.

Top Truck - Asleep at the wheel


4)Ty Seegal - Manipulator

Μετά από ένα καταιγισμό κυκλοφοριών  και διαφόρων πρότζεκτ ο super cool τύπος που ακούει στο όνομα Ty Seegal βρίσκεται στα καλύτερα του από άποψη έμπνευσης.Στο Manipulator καταφέρνει να ισορροπήσει  ανάμεσα  στην underground κουλτούρα της μουσικής του και στην εμπορικότητα (όσο μπορεί να συμβεί αυτό)θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να συστηθεί σε ακόμα μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου.Ακούγοντας το Manipulator θα συναντήσεις όλα όσα έχεις αγαπήσει στον Seegal εδώ και χρόνια fuzz αισθητική, ηλεκτρισμένα solos και ατελείωτο χειμαριό .Αν δεν πιάσεις τον εαυτό σου να έχει κολλημένα τα χέρια στο repeat καθώς ακούς αυτό το album τότε κάτι έχει πάει στραβά.

Top Truck - It's Over

5) Ravonettes - Pe 'ahi

Προσωπική εκτίμηση είναι πως το Pe 'ahi των Ravonettes είναι ότι καλύτερο και καινοτόμο έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, με βάση βέβαια τα δικά τους δεδομένα .Η άκρως  σκοτεινή ατμόσφαιρα που περικλείει  τον δίσκο, οι φασαριόζικες κιθάρες και όλος ο μυστικισμός που διαβάλλει τα κομμάτια  φτιάχνουν ένα μαγικό αποτέλεσμα.Το Pe 'ahi καταφέρνει να παντρέψει έναν καλά κρυμμένο  underground ήχο με ορισμένα  hits που ξεπηδάνε σιγά σιγά από μέσα του.

Top Truck - Killer in the streets


6) Black Keys - Turn Blue

To έβδομο κατά σειρά album των τεράστιων Black Keys  σίγουρα ήταν ένα από αυτά που αναμέναμε με περισσότερη λαχτάρα μέσα στο 2014.Το αν αυτό ήταν αντάξιο των προσδοκιών μας σηκώνει μεγάλη κουβέντα.Τα παλικάρια από το Οχάιο θέλησαν να περάσουν τα σύνορα της Blues Rock με αυτό τους το εγχείρημα προσθέτοντας ορισμένες ψυχεδελικές πινελιές.Πιο φλατ σε σχέση με ότι τους έχουμε συνηθίσει και χωρίς το κομμάτι που θα σε κάνει να σηκωθείς επιτακτικά από την καρέκλα που αναπαύεσαι .Τίμια δουλεία αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι ανάλογο με τις προσδοκίες που οι ίδιοι μας έχουν δημιουργήσει,εκτός και αν το δούμε σαν ένα πειραματικό στάδιο για όσα μας επιφυλάσσουν στο μέλλον.

Top Track - A year in review

7) Kasabian - 48:13

Άλλο ένα πρωτοκλασάτο group που  το κοινό περίμενε αγωνιωδώς την νέα του δισκογραφική απόπειρα.Το 48΄13 θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένα κομβικό σημείο για την παρέα από το Leicester.Μετά από τέσσερα albums όπου το φλερτ με τον πιο ηλεκτρονικό ήχο υπέβοσκε  οι Kasabian θεώρησαν πως έφτασε η ώρα να περάσουν στην απέναντι πλευρά και να πειραματιστούν  με έναν τελείως διαφορετικό ήχο από αυτόν που μας είχαν συνηθίσει.Πρόκειται για μία πολύ καλή προσπάθεια τηρουμένων των αναλογιών μιας και η μπάντα τόλμησε μια τεράστια αλλαγή στον ήχο της με ορισμένα κομμάτια του album να παίρνουν δέκα με τόνο.

Τοp Track - Treat

8) Wolfmother - New Crown

,Μετά από solo projects,αποχωρήσεις μελών και άλλα δεινά οι Αυστραλοί rockers στο τρίτο τους album μας χαρίζουν ένα αποτέλεσμα τουλάχιστον συμπαθητικό αν αναλογιστεί κανείς τις ομορφιές που μας έχουν κεράσει στο παρελθόν. Η επιτηδευμένα βρώμικη παραγωγή δείχνει να ταιριάζει απόλυτα με τις συνθέσεις που κοσμούν το New Crown το οποίο είναι ένα τίμιο hard rock album και μόνο έτσι μπορούμε να το δούμε αν και η αλήθεια είναι πως  σίγουρα θα περιμέναμε περισσότερα πράγματα απο τον Andrew Stockdale  και την παρέα του.

Top Track - Tall Ships

9) Allah Las - Worhip with the sun

Τα τρομερά παιδεία από το Los Angeles επέστρεψαν με ένα album χωρίς εκπλήξεις.Στο Worship with the sun τους συναντάμε από το ίδιο σημείο ακριβώς που τους είχαμε αφήσει,Ο γνωστός ρετρό ήχος που τον αναγνωρίζεις από χιλιόμετρα η surfing αισθητική η μυρωδιές της παραλίας και ολίγον τι από Βρετανικό rock and roll είναι τα μαγικά συστατικά αυτού του δίσκου.Η συνέχεια του ντεμπούτου των Allah Las δεν μπορεί να μας αφήνει παραπονεμένους με τα Buffalo Nickel και No Werewolf (cover) να κλέβουν την παράσταση.

Τop Truck - No Werewolf

10) Radio Moscow - Magical Dirt

Οι αγαπημένοι του Ελληνικού κοινού Radio Moscow επέλεξαν αυτή τη φορά να κινηθούν σε πιο καθαριστικά μονοπάτια.To Magical Dirt δεν είναι σίγουρα εφάμιλλο με τις προηγούμενες δουλειές των Moscow αλλά έχει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία για τους λάτρεις του συγκεκριμένου είδους.Τα  ατελείωτα solos ,η αστείρευτη ενέργεια που  έχει κατακλύσει τον δίσκο σε συνδυασμό με ορισμένες ψυχεδελικά ψήγματα(σήμα κατατεθέν τους) δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που μόνο αδιάφορο δεν μπορεί να σε αφήσει αν είσαι fan του hard rock και λάτρης της σχολής των 70΄s.

Τop Truck - Death of a queen

Last but not least*

11) Jack White - Lazaretto

12)Blue Pills - Blue Pills

13)Savages  - Silent Yourself

14)Interpol - El Pintor

15)Arcade Fire - The Reflector

Nick Waterhouse -Live review (Gagarin2/9/14)

Nick Waterhouse -Live review (Gagarin2/9/14)

Ο κύριος Nick Waterhouse μας έκανε τελικά την τιμή να εμφανιστεί μπροστά στο Αθηναϊκό κοινό(μετά την ματαίωση της εμφάνισης του στο φεστιβάλ του Εν Λευκώ)και να μας χαρίσει ένα  ταξίδι πίσω στην μαγική δεκαετία των 50's.

O 28χρονος Nick συνοδευόμενος από την 5 μελή μπάντα του φάνηκε ιδιαίτερα ορεξάτος από τα πρώτα λεπτά στην σκηνή του Gagarin και μοίρασε παντού στο χώρο τον ιδιαίτερο ήχο της Καλιφορνέζικής σκηνής των 50's με τον κόσμο να δείχνει να το απολαμβάνει μην μπορώντας να σταματήσει να κινείται στους ρυθμούς του αυθεντικού rock and roll .

Παρ'όλο που το όλο στίλ του Waterhouse παρέπεμπε σε σπασικλάκι Αμερικάνικου κολεγίου, ο τύπος φάνηκε να είναι τόσο cool αφήνοντας αρκετό χώρο στους υπόλοιπους μουσικούς που τον πλαισίωναν να ξεδιπλώσουν και αυτοί με την σειρά τους το ταλέντο τους.

Όπως ήταν φυσικό στο set-list την τιμητική του είχε το δεύτερο κατά σειρά album του με τίτλο Holly.
Από το συγκεκριμένο δίσκο ακούστηκαν πέρα από το ομώνυμο τα It No.3,Dead Room, Well It's Fine ,Ain't Something Money Can't Buy ,το πιο διαδεδομένο ως τώρα This is a game όπου το κοινό έδειξε να το περιμένει ,αλλά και το Slleping Pills το κομμάτι που έχω ξεχωρίσει από το πρώτο άκουσμα του  κορυφαίου αυτού album.

Στα ιδιαίτερα της βραδιάς συγκαταλέγεται και guest εμφάνιση του τρομπετίστα των His Magesty and the King of Spain όπου συνόδευσε την μπάντα με αλλεπάλληλα solos στο Is That Clear  παρέα με την πιο cult φιγούρα της σκηνής την κυρία με το σαξόφωνο στα δεξιά του Nick, όπου το groove που χαρίζανε δονούσε όλους τους παρευρισκόμενους οι οποίοι χορεύανε σαν εξτασιασμένοι.

Όλο το στήσιμο του Waterhouse και της παρέας του σε μετέφερε σε ένα ξέφρενο πάρτι αρκετές δεκαετίες πίσω ,αλλά παράλληλα είχες την αίσθηση πως άκουγες κάτι τόσο φρέσκο και σημερινό.

Φυσικά από την βραδιά δεν θα μπορούσαν να λείψουν  τα κομμάτια που έβαλαν τον Waterhouse στον μουσικό χάρτη και έκαναν και τον περισσότερο κόσμο να τον γνωρίσει, ο λόγος φυσικά για τα Say I Wanna Know,,Don't You Forget It,I can Only Give You Everything Indian call love όπου επικράτησε πραγματικό ντελίριο.

Το καλύτερο όπως ήταν φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο το κράταγε για το φινάλε, ο λόγος φυσικά για το Some Place το οποίο τράβηξε αρκετά (ορθώς όπως αποδείχτηκε) όπου και ο κόσμος από κάτω έδειχνε να το απολαμβάνει δίχως αύριο.

Η σχεδόν μιάμιση ώρα που ο κύριος Watehouse βρέθηκε στην σκηνή  δεν φάνηκε αρκετή  για τον κόσμο και κάπου εκεί είπαν να χαρίσουν λίγη ακόμα από την ενέργεια τους με ένα ατελείωτο solo  από τους μουσικούς του και αφήνοντας μας με μια έκπληξη για το τέλος το cover των τεράστιων The Seeds (μια από τις επιρροές του Nick) το Pushing too hard.

Αυτό που μου έμεινε στο κλείσιμο της βραδιάς ήταν πόσο ο κόσμος φάνηκε να το διασκεδάζει και εμένα να νιώθω απίστευτα τυχερός που παρακολούθησα αυτόν τον τεράστιο καλλιτέχνη στην ακμή της καριέρας του.

Θα κρατήσω μαζί με την ευχάριστη  ζάλη που μου χάρισε τα τελευταία λόγια του λίγο πριν εγκαταλείψει την σκηνή με την υπόσχεση πως θα επιστρέψει σύντομα.

Inteview with Illusion - Something New

Interview with Illusion - Something New

Πριν από λίγες μέρες καθώς στήναμε το project του πρώτου Floating Elephants Festival, η αλήθεια είναι πως στο τραπέζι έπεσαν αμέτρητα ονόματα συγκροτημάτων προκειμένου να το στελεχώσουν.
Κάπως έτσι ήρθε και η πρώτη γνωριμία μου με τους Illusion.

Το όλο ύφος της μπάντας και η δυναμική που εξέπεμπε πραγματικά ήταν αρκετά για να με κολλήσουν στον τοίχο.Αυτό ήταν!!το φασαριόζικο τρίο των Illusion  είχε ήδη κερδίσει το στοίχημα για εμάς.

Η επιλογή τους για να κλείσουν το F.E.F. ήταν η ιδανική, (όπως αποδείχτηκε) η ενέργεια της μπάντας μπόλιασε για τα καλά τον χώρο του Six D.O.G.S. γεμίζοντας τον μπαρούτι από άκρη σε άκρη.

Κομμάτια σαν τα "Something New" και" Paint the town Red" κατάφεραν να  ταρακούνησαν και τον πιο "ήσυχο" παρευρισκόμενο,αφήνοντας την αύρα της εμφάνισης τους να αιωρείται για πολύ ώρα στον χώρο,παίρνοντας έτσι ένα τεράστιο credit που κέρδισαν με την αξία τους .

Αναμένοντας  άμεσα την κυκλοφορία του πρώτου τους album παρακάτω έχουμε την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.

- Σε λίγο καιρό κυκλοφορείτε το πρώτο σας album, τι έχουμε να περιμένουμε από τους Illusion? 

Γιάννης - Θα κυκλοφορήσουμε το άλμπουμ μας στις 28 Ιουλίου το οποίο θα περιλαμβάνει 10 κομμάτια και το επόμενο βήμα θα είναι να κλείσουμε ένα tour τον χειμώνα, σε όσα περισσότερα μέρη μπορούμε στην Ελλάδα.

- Πόσο καιρό υπάρχετε σαν γκρουπ και πως σχηματίστηκαν οι Illusion?

Γιάννης- Υπάρχουμε 10 χρόνια και δημιουργηθήκαμε στο Αγρίνιο. Τότε ήμασταν τρεις φίλοι που απλά θέλαμε να παίξουμε μουσική και έτσι φτιάξαμε και το συγκρότημα. 

Έχουμε περάσει πολλά στάδια και κάποιες εναλλαγές μελών, αλλά μετά την προσθήκη του Γιώργου στα ντραμς από το 2013 έχουμε βρει τα πατήματα μας και έχουμε ρίξει πολύ δουλειά για το καλύτερο αποτέλεσμα.

- Πως θα χαρακτηρίζατε την μουσική σας σε κάποιον προκειμένου να τον πείσετε να αγοράσει το album σας?

Γιάννης- Δεν χρειάζεται να πείσουμε κανέναν να αγοράσει το άλμπουμ μας. Εμείς κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε, δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό στα live και ο κόσμος από εκεί και πέρα θα κρίνει. 

Την μουσική μας πάντως αν θα έπρεπε να την χαρακτηρίσουμε, θα λέγαμε πολύ απλά ότι παίζουμε rock.

Γιώργος- Προσωπικά θα χαρακτήριζα το ύφος της μουσική μας ως ροκ με αρκετά ποπ στοιχεία .

- Το πρώτο σας single 'Something New' έχει κλέψει ήδη τις εντυπώσεις, τι εισπράττετε εσείς από τις αντιδράσεις του κοινού στα live σας και πιο είναι το δικό σας αγαπημένο κομμάτι από το επερχόμενο album σας?

Γιάννης- Οι αντιδράσεις του κοινού είναι πολύ καλές, συμμετέχουν όλο και περισσότερο από live σε live και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό! Μας δίνει πολύ μεγάλη δύναμη να συνεχίσουμε.

Τώρα για το ποιο είναι το αγαπημένο μας κομμάτι από τον δίσκο, νομίζω ότι επειδή έχουν όλα ένα κομμάτι του εαυτού μας μέσα είναι δύσκολο να ξεχωρίσουμε μόνο ένα... εγώ προσωπικά ακούω όλο τον δίσκο..

Γιώργος- Είναι ωραίο συναίσθημα να βλέπεις τον κόσμο να ανταποκρίνεται θετικά στα κομμάτια σου πριν ακόμα κυκλοφορήσει ο δίσκος. όσον αφορά το something new που είναι και το πρώτο μας single είναι θετικό το ότι αφήνει καλές εντυπώσεις στα live και πιστεύω πως αυτό συμβαίνει λόγο της δυναμικής που έχει το συγκεκριμένο κομμάτι. Προσωπικά το αγαπημένο μου κομμάτι από το δίσκο είναι το "love you can't afford”.

- Απο που αντλείτε έμπνευση για την δημιουργία των κομματιών σας?

Γιάννης- Νομίζω ότι είναι από ερεθίσματα της καθημερινότητας περισσότερο.

Η αλήθεια είναι όμως ότι πολλές φορές έρχεται και σε βρίσκει μόνη της χωρίς κανένα ερέθισμα και λόγο..

Έτσι, έχω την εντύπωση ότι γράφονται και τα καλύτερα κομμάτια.

Φαντάσου ότι το something new γράφτηκε τελείως τυχαία σε μια από τις τελευταίες πρόβες πριν γράψουμε τον δίσκο.

 - Αν μπορούσατε να διαλέξετε ένα group με το οποίο θα περιοδέυατε,ποιο θα ήταν αυτό και γιατί?

Γιάννης- Καλά θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά συγκροτήματα, αλλά αφού πρέπει να διαλέξουμε μόνο ένα, θα ήταν σίγουρα οι arctic monkeys. Οι λόγοι είναι προφανείς.

- Ποιες είναι οι μουσικές σας επιρροές και κατά πόσο αυτές φαίνονται στην δουλειά σας?

 Γιάννης- Κοίτα, οι μουσικές μας επιρροές είναι πάρα πολλές και μεταλλάσσονται ανάλογα και με το τι ακούει ο καθένας μας κάποιες συγκεκριμένες περιόδους. Αν θες όμως μια πιο στοχευμένη απάντηση, είναι από την ξένη pop και rock σκηνή από τα 50's και μετά. Τώρα πιο συγκεκριμένα, στο άλμπουμ μια από τις μεγάλες μας επιρροές ήταν οι libertines γιατί τους ακούγαμε αρκετά εκείνη την περίοδο που γράφαμε τον δίσκο αλλά είναι και άλλες μπάντες όπως οι monkeys οι nirvana και σίγουρα δεν είναι μόνο αυτοί. Τελευταία ας πούμε, ακούω αρκετά foals και σίγουρα αυτό περνάει σε κάποιες συνθέσεις. Και εννοώ πάντα για την αισθητική και το attitude που δημιουργείς σε ένα κομμάτι.

Γιώργος- Νομίζω πως και οι τρεις μας έχουμε ως βασική επιρροή τις μπάντες και την μουσική σκηνή της Αγγλίας το οποίο φαίνεται από τις συνθέσεις και τον ήχο μας. 

- Ποιο είναι το καλύτερο και ποιο το χειρότερο live στο οποίο έχετε παρευρεθεί?

Γιάννης- Το καλύτερο νομίζω ότι ήταν στην Μαλακάσα με τους Metallica, αν και πέρασα πολύ ωραία και με muse και με Kasabian και με τον απίστευτο Miles Kane.

Τώρα το χειρότερο που έχω πάει δεν είναι με κάποιον πολύ γνωστό καλλιτέχνη, ήταν απλά ένα live στο Fuzz..

- Ονομάστε μου ορισμένα εγχώρια groups που θαυμάζετε και που πιστεύετε πως έχουν πολλά να δώσουν στο μέλλον.

Γιάννης- Νομίζω ότι πια έχει πολλές καλές μπάντες η Ελλάδα και πάει πολύ καλά όλη η ανεξάρτητη σκηνή και θα ήταν πολύ άδικο να αναφέρoυμε κάποιες συγκεκριμένες.. Είναι πολλές αυτές που θα δώσουν πολλά στο μέλλον και δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από άλλες μπάντες του εξωτερικού. 

Γιώργος- Δεν θέλω να ξεχωρίσω κάποιον από την ελληνική ροκ σκηνή, είναι ενθαρρυντικό όμως το γεγονός ότι το επίπεδο στις μπάντες έχει ανεβεί πολύ και υπάρχουν αρκετά καλά φεστιβάλ

.- Πρόσφατα πήρατε μέρος στο πρώτο Floating Elephants Festival όπου συμμετείχαν και άλλες τέσσερις μπάντες της Ελληνικής underground rock σκηνής, ποιες οι εντυπώσεις σας από την συμμετοχή σας εκεί?

Γιάννης- Είναι οι καλύτερες! Όταν συμμετέχεις σε ένα φεστιβάλ με τόσο καλές μπάντες, με πολύ καλή οργάνωση και με κοινό που συμμετέχει τόσο, νομίζω ότι μόνο καλά έχεις να θυμάσαι από αυτό το φεστιβάλ. Μακάρι να συνεχίσει να γίνεται και να πηγαίνει και ακόμα καλύτερα! Ευχαριστούμε πάντως πάρα πολύ για την πρόσκληση, περάσαμε πολύ ωραία!

Γιώργος- Ήταν ένα πάρα πολύ ωραίο και οργανωμένο φεστιβάλ, το επίπεδο από τις μπάντες ήταν υψηλό και πιστεύω πως ο κόσμος το χάρηκε όσο και εμείς.