Το τρίτο κατά σειρά album των Band Of Skulls με τίτλο Himallayan γράφτηκε με μοναδικό σκοπό να γίνει κλασσικό.
Το Βρετανικό τρίο από το Southapton δημιούργησε ένα δίσκο από χρυσάφι που ακούγεται μόνο δυνατά,ανεβάζοντας παράλληλα τον πήχη σε δισθεόρατα ύψη.
Τα Baby Darling Doll Face Honey και Sweet Sour που προηγήθηκαν έδειξαν τον δρόμο,τοποθετώντας τους Skulls στην αφρόκρεμα με τις πιο πολλά υποσχόμενες μπάντες των τελευταίων χρόνων.
Στο Himalayan η συνταγή παραμένει η ίδια με την μόνη διαφορά πως αυτή την φορά πήγαν την κατάσταση ένα βήμα παραπέρα,όντας πιο έμπειροι και απελευθερωμένοι σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.
Οι συχνές αναφορές στα Blues,(που πάντα δείχνανε να λατρεύουν),τα πάντα απαραίτητα στοιχεία της Americana που δεν λείπουν σχεδόν ποτέ, τα θανατηφόρα Riffs του Marsden που σου καρφώνονται κατευθείαν στο μυαλό,αρκετό συναίσθημα μπολιασμένο με όλη αυτή την καλός ε νοούμενη αλητεία που ανέκαθεν χαρακτήριζε τους Skulls,αλλά και τα δυναμικά φωνητικά των Marsden και Richardson να εναλλάσσονται μεταξύ τους και να ακούγονται πιο ώριμα από ποτέ, όλα αυτά είναι τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν το puzzle του Himalayan.
Το καταιγιστικό A Wheel at the sleep που ανοίγει τον δίσκο προλογίζει με τον καλύτερο τρόπο το τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Με τα φοβερά Toreador, Hoochie Coochie Man και το Brothers and Sisters παραδίδουν δωρεάν μαθήματα για το πως πρέπει να ακούγετε το Hard Rock συνοδευόμενο με όλη αυτή την retro αισθητική που κυριαρχεί γενικότερα στο συγκεκριμένο είδος τα τελευταία χρόνια(βλ.Black Keys-Rival Sons-Wolfmother)
Το ατμοσφαιρικό Νightmares κλέβει την παράσταση στην συνέχεια του album,αλλά και τα "πιασάρικα" Heaven's Key, I guess I Know You Fairly Well και You Are All That I am Not είναι τρία ακόμη διαμαντάκια που ξεπηδάνε από την κασετίνα των Skulls με σκοπό να ξεχωρίσουν.
Το track που ξεχώρισα αμέσως από αυτό το σπουδαίο album δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από
το τεράστιο I Fell Like Ten Men Nine Dead and One Dying όπου το κοφτερό του riff απογειώνει το κομμάτι.
Η γεύση που σου αφήνει το Himalayan είναι πως πρόκειται για δίσκο εμπνευσμένο από τις καλύτερες μέρες του Hard Rock κάνοντας με να ονειρεύομαι μια δεύτερη εμφάνιση τους στην χώρα μας για να ακούσω και ζωντανά ένα από τα καλύτερα albums της χρονιάς.
Greek Underground Scene - Support your local bands
Τα τελευταία χρόνια πολλές είναι οι εγχώριες μπάντες που ξεφυτρώνουν από κάθε γωνιά της χώρας μας,έχοντας να μας παρουσιάσουν κάτι νέο με όχημα την μουσική τους.
Το πιο θετικό μέσα σε όλη αυτήν την μουσική έκρηξη είναι πως το Αθηναϊκό κοινό κυρίως δείχνει να έχει αγκαλιάσει όλο αυτή την νέα τάση(αν μπορούμε το χαρακτηρίσουμε έτσι) αλλά και να την στηρίζει έμπρακτα με την παρουσία του.
Καλά συγκροτήματα στην Ελλάδα υπήρχαν πάντα ,απλά η διαφορά σε σχέση με σήμερα είναι πως το φιλοθεάμον κοινό και πολύ περισσότερο η νεολαία μας είχε ως σημείο αναφοράς τα μπουζούκια και όχι να ακούσει κάτι νέο που προέρχεται από τα σπλάχνα της.
Η εναλλακτικότητα που μας χάρισε η κρίση (έστω και αναγκαστικά) βοήθησε αρκετά ώστε να στραφούν όλο και περισσότερα βλέμματα σε "δικές μας" μπάντες,οι οποίες δεν έχουν να ζηλέψουν και πολλά σε σχέση με αντίστοιχες του εξωτερικού,αφού υπάρχουν χαρακτηριστικά παραδείγματα συγκροτημάτων που χαίρουν αναγνωρισιμότητας πέραν των συνόρων μας.
Υπάρχουν σχήματα που υπηρετούν κάθε είδους μουσικό ρεύμα από Funk - Soul,Punk Rock,Swing,Stooner,Post,Garage ακόμα και Surf Music.Η Ελληνική σκηνή διαθέτει πλέον άπειρα όπλα στην φαρέτρα της,δείχνοντας ικανή να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο
Παρακάτω ακολουθεί μια λίστα με εν χόρια groups που έχουν ήδη καταφέρει να ξεχωρίσουν και να δημιουργήσουν έναν σχετικό θόρυβο γύρω από το όνομα τους με την παρουσία τους τα τελευταία χρόνια.
Riverbed "Face Of Reality" - Interview with the band (album review)
Ένα νέο group φαίνεται πως ήρθε για να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της Ελληνικής μουσικής σκηνής.
Ο λόγος για τους Riverbed,που πρόσφατα κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο album τους με τίτλο "Face Of Reality" έχοντας ήδη καταφέρει να δημιουργήσουν μια συζήτηση γύρω από το όνομα τους.
Το Face Of Reality είναι ένα album το οποίο κρύβει μέσα του φωλιασμένη μπόλικη από την αύρα των 70's.Ορισμένα από τα κομμάτια του δίσκου διαθέτουν μια λυρικότητα η οποία θα μπορούσε να ξετρυπώσει από οποιοδήποτε album των Journey η των Foreigner (κυρίως στο πρώτο μισό της δεκαετίας)παιγμένα με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε οι συνθέσεις να ακούγονται κάτι παραπάνω από φρέσκες.
Το πενταμελές σχήμα των Riverbed δημιούργησε ένα album που το διακρίνει μια μοναδικότητα που πας γεμίζει με ιδιαίτερη αισιοδοξία για το μέλλον της μπάντας κάνοντας εμένα προσωπικά να έχω κολλημένο το χέρι μου στο repeat,ακούγοντας το ξανά και ξανά.
Το "I believe" που υποδέχεται το album σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα κολλώντας σε στον τοίχο με την αμεσότητα του.
Τα πλήκτρα στο "Hold me" απογειώνουν το κομμάτι θυμίζοντας κάτι από Styx στα καλύτερα τους.
Το 'Catch your breath" φανερώνει την ευαίσθητη αλλά και την πιο άγρια πλευρά της μπάντας,ένα κομμάτι που θα μπορούσε να είναι εμπορικό και underground ταυτόχρονα.Το 'Running Down"είναι ένα από τα highlights του album μην μπορώντας να σταθείς ακίνητος όσο το ακούς,αυθεντικό hard rock με όλη την σημασία του όρου.
Κλείνοντας με το δικό μου αγαπημένο track από το album το οποίο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το ομώνυμο "Face of reality",ένα βρώμικο κομμάτι συνοδευόμενο από μια underground αισθητική να ξεδιπλώνετε γύρω του,μια μουσική καταγγελία για τα όσα διαδραματίζονται γύρω μας,συνοψίζονται σε αυτό το κομμάτι όπου γύρω του χτίστηκε το όλο concept του album των Riverbed.
- Το όνομα της μπάντας είναι Riverbed ποιανού ιδέα ήταν και πως προέκυψε εν τέλη? - Αποστόλης :Το όνομα της μπάντας ήταν κυρίως δική μου ιδέα.Μου αρέσει η λέξη river και έτσι μου ήρθε το Riverbed.Riverved είναι το σημείο του ποταμού όπου τα νερά φαίνονται στάσιμα όμως στο σύμπαν τίποτα δεν είναι ακίνητο,όλα βρίσκονται σε κίνηση έτσι και εμείς λοιπόν ,μπορεί το όνομα μας να υποδηλώνει ηρεμία αλλά κρύβετε πολύ ενέργεια από κάτω.
- Πόσο καιρό υπάρχεται σαν group?
-Aποστ: Η όλη ιδέα ξεκίνησε από εμένα πριν από περίπου έξι χρόνια που 'άρχισα να γράφω κομμάτια,αλλά η μπάντα δημιουργήθηκε τα τελευταία δύο χρόνια.
- Νίκος :Είμαστε περίπου δυο χρόνια που παίζουμε μαζί,κάποιοι βέβαια γνωριζόμαστε από παλαιότερα από διάφορες συνεργασίες που είχαμε μεταξύ μας.
- Ο ήχος σας και η αισθητική που έχετε σαν μπάντα θα έλεγα πως έχει την αρκετή δόση από τα 70's,ποιες είναι λοιπόν οι μουσικές σας επιρροές που χαρακτηρίζουν το ύφος σας?
-Αποστ:Σίγουρα υπάρχει μια δόση από 70΄s αλλά και όχι μόνο.Στα ακούσματα μας συγκαταλέγεται η 70's rock σκηνή και μπάντες όπως οι Deep Purple και Led Zeppelin κ.α. αλλά επηρεαζόσαστε και από την σύγχρονη rock και groups σαν τους Black keysκαι Kasabian.Ακόμα επιρροές σαν μπάντα έχουμε και από πιο Blues,Funk ακούσματα και αυτό δημιουργεί μια ωραία μίξη για το κοινό.
- Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο σας album,(Face of reality)ποιο είναι το ποιο δύσκολο πράγμα του να είσαι σε μια rock μπάντα στην Ελλάδα?
- Αποστ: Όσο δύσκολο και να είναι,εμείς κάνουμε αυτό που πιστεύουμε και πηγάζει από μέσα μας και το ταξίδι συνεχίζετε.
- Νικος:Ναι κυκλοφόρησε στα Public από την Cobalt Music.To δύσκολο δεν είναι να είσαι Rocκ,το δύσκολο είναι να είσαι ξεχωριστός σε μια χώρα που προωθείτε άλλο είδος μουσικής.Σίγουρα είναι δύσκολο για εμάς,αλλά δεν μένουμε στις δυσκολίες συνεχίζουμε και κάνουμε αυτό που λέει η ψυχή μας και η καρδιά μας.
- Υπάρχουν κομμάτια στο album σας των οποίων οι στίχοι είναι αρκετά αιχμηροί και καυστικοί,πράγμα πού σημαίνει πως τα όσα διαδράματιζονται γύρω μας δεν σας αφήνουν αδιάφορους,από που αντλείτε έμπνευση για τους στίχους που γράφετε?
- Αποστ.:Nαι,ισχύει δεν μας αφήνει καθόλου αδιάφορους η κατάσταση και τα όσα περνάει όχι μόνο η Ελλάδα αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα,εξ ου και το κομμάτι μας Face of reality αλλά και το όνομα του δίσκου.Το κομμάτι περιγράφει πόσο εγκλωβισμένοι είμαστε και πόσο καλά παίζουν το παιχνίδι των συμφερόντων κάποιοι.Η έμπνευση για τους στίχους έρχεται και από την κοινωνία αλλά και από τις καταστάσεις και τα συναισθήματα που έχουμε βιώσει.
-Ποιο είναι το καλύτερο και ποιο το χειρότερο live οποίο έχετε παρευρεθεί και γιατί?
- Nίκος:To καλύτερο ήταν των Deep Purple to 2000 στο Ο.Α.Κ.Α.
- Αποστ:Eνα από τα καλύτερα live στα οποία έχω παρευρεθεί ήταν των Whitesnake στον Λυκαβηττό,χειρότερο μου είναι δύσκολο να σκεφτώ αυτή την στιγμή.
- Πείτε μου δυο λόγους για τους οποίους θα έπρεπε κάποιος να έρθει σε ένα live των Riverbed.
-Αποστ:Γιατί συνήθως δημιουργούμε πολύ καλή χημεία με τον κόσμο και γιατί ροκάρουμε αρκετά δυνατά.
-Νίκος: Για να ακούσει κάτι διαφορετικό από όσα έχει ακούσει μέχρι σήμερα.
- Αν δεν είχατε ασχοληθεί με την μουσική ,που και πως θα φανταζόσασταν τους εαυτούς σας?
- Νίκος: Αν δεν είμαστε μουσικοί θα είμαστε ξυλοκόποι σε κάποιο βουνό,σίγουρα στην φύση,να ακούμε τα ρυάκια,τα ζώα του βουνού,κάπου ψηλά με θέα,πάντως όπως και να έχει θα παίζαμε μουσική.
- Αποστ: Αν δεν ασχολούμουν με την μουσική μάλλον θα ήμουν ένας δυστυχισμένος άνθρωπος.
- Ποιο group από το εξωτερικό ονειρευόσαστε να ανοίξετε στο μέλλον?
-Aποστ :ΟΙ MUSE γιατί ήταν το group που με έκανε να ασχοληθώ με το πιο "σύγχρονο " rock αλλά αν είχα μια ακόμα επιλογή αυτή θα ήταν οι Black Keys γιατί νιώθουν αυτό που κάνουν στο 100%
- Νίκος: Oι Muse σίγουρα.
- Ποια είναι τα άμεσα σχέδια των Riverbed για το άμεσο μέλλον?
- Αποστ: Τα σχέδια μας έχουν να κάνουν με την προώθηση του album μας.Πολλά lives δηλαδή,παίζουμε 19 Φεβρουαρίου στο Άρωμα Ν.Σμύρνης 28 στο Double Trouble Πατησίων 101 και 21 Μαρτίου στο Floral στα Εξάρχεια.
Graveyard - 1000 Mods review from Gagarin (29/11/13)
1OOO Mods
Τα τόσα διθυραμβικά σχόλια που κατά καιρούς έχω ακούσει για τους δικούς μας μάστορες του stoner 1000 Mods με έπεισαν να σπεύσω από νωρίς στο Gagarin για να γίνω και εγώ μάρτυρας με την σειρά μου των ζωντανών τους εμφανίσεων.
Τα Road to burn,El rollito,Vidage από το ντεμπούτο album τους Super Van Vacation αλλά και ένα ολοκαίνουργιο κομμάτι που πρόλαβα να ακούσω επιβεβαίωσαν με τον καλύτερο τρόπο την φήμη που έχουν αποκτήσει οι Mods για τις ζωντανές τους εμφανίσεις.
Τα αργόσυρτα riffs και η ατελείωτη ενέργεια που έβγαζαν στην σκηνή με έκαναν να τους υποκλιθώ,βγάζοντας τους το καπέλο αλλά και ήδη να ανυπομονώ για το επόμενο αντάμωμα μαζί τους.
Και κάπου εκεί φτάνει η σειρά των Graveyard .Οι προσδοκίες μου για αυτό το live ήταν τεράστιες μιας και οι Σουηδοί είναι ένα από τα αγαπημένα μου group τα τελευταία χρόνια,έχοντας αποδείξει με την πορεία τους πως γενικά το λέει η καρδούλα τους επάνω στην σκηνή αποζημιώνοντας τους fan τους και με το παραπάνω.
Τo τελευταίο τους album Lights Out όπως ήταν φυσικό είχε την τιμητική τους, κάτι που όπως φάνηκε και από τις αντιδράσεις του κοινού δεν ενόχλησε κανέναν,αντίθετα μάλιστα τα An Industry of Murder (με το οποίο άνοιξαν το live) Seven Seven,Hard times lovin lovin και το Goliath έτυχαν μεγάλης υποδοχής από τον κόσμο κάτι φάνηκε που να εισπράττουν και οι ίδιοι οι Σουηδοί θέλοντας να το ανταποδώσουν.
Όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Hisingen Blues ήταν η στιγμή που που το κοινό φάνηκε να ενθουσιάζετε παραπάνω όπως και με τα περισσότερα κομμάτια που προέρχονται από το συγκεκριμένο album(Hisingen Blues) όπως συνέβη και με την δαιμονισμένη εκτέλεση του Ain't fit to live in here όπου επικράτησε πραγματικό ντελίριο.
Τα The Siren, Εndless Night και Evil Ways που φύλαγαν για το τέλος ήταν το αποκορύφωμα ενός live που μύριζε μπαρούτι από την αρχή ως το τέλος και μπόλιασε το Gagarin με την αύρα των 70's να το περιβάλει από άκρη σε άκρη.
Ένα από τα σημαντικότερα συναυλιακά γεγονότα της χρονιάς της χρονιάς είναι προ των πυλών,ο λόγος φυσικά για τους Τεξανούς Black Angels που καταφθάνουν στο Fuzz για πρώτη φορά στην χώρα μας για να μας αποδείξουν για πιο λόγο θεωρούνται μια από τις πιο σπουδαίες μπάντες στον χώρο του ψυχεδελικού rock.
Έχοντας κυκλοφορήσει ήδη τρία σπουδαία albums τώρα (Passover-Directions to see a ghost-Posphere Dream)και με το φρέσκο αλλά και πιο εμπορικό Indigo Meadow στις αποσκευευές τους,μας κλείνουν πονηρά το μάτι για όσα πρόκειται να συμβούν το βράδυ της Τετάρτης.
Μέσα από μια μουσική πορεία και συνέπεια που κρατά αισίως οχτώ χρόνια το ψυχεδελικό τραίνο των Black Angels θα περάσει από την σκηνή του Fuzz για να τα σαρώσει όλα στο πέρασμα του.
Το γεγονός πως το live τους είναι Sold Out τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν την διεξαγωγή του φανερώνει την δίψα του κόσμου να βιώσει ζωντανά την ολοκληρωτική εμπειρία που ακούει στο όνομα Black Angels.
Το μουσικό ντουέτο των Αμερικανών Little Hurricane εμφανίστηκε πριν από δυο περίπου χρόνια
προκαλώντας ένα σχετικό σάλο με την κυκλοφορία του πρώτου album τους με τίτλο Homewrecker.
Ο Anthony Catalano (φωνή-κιθάρες) και η εντυπωσιακή Celeste Spin (τύμπανα) παρ'όλο που το μουσικό τους παρελθόν είχε να κάνει με την Jazz σκηνή αφού έσμιξαν αποφάσισαν να δημιουργήσουν το μουσικό φαινόμενο των Little Hurricane.
Αυτός ο βρώμικος bluesy rock ήχος που έντυσε τα κομμάτια του Homewrecker φανερώνει ξεκάθαρα
τις επιρροές της μπάντας,που κινούνται από τους κλασσικούς Beatles και τα folk στοιχεία τουVan Morrison σμίγοντας με ένα κράμα από White Stripes και Black keys καταφέρνοντας παράλληλα να αποκτήσουν την δική τους ταυτότητα και τον δικό τους αναγνωρίσιμο ήχο.
Τρανταχτά παραδείγματα της πρώτης τους δισκογραφικής απόπειρας είναι τα Haunted Heart
Crocodile Tears και Give 'em Hell τα οποία φανερώνουν την διάθεση του group να ταιριάξει τα blues και τις βρώμικες κιθάρες του Catalano και τα μεταξένια φωνητικά της C.C. γεμίζοντας τις συνθέσεις με μια αμεσότητα που βρίσκει κατευθείαν τον στόχο της.
Η συμμετοχή τους σε σπουδαία φεστιβάλ τα τελευταία δυο χρόνια μεταξύ των οποίων το Lollapalooza
και το International de jazz de Montreal ήταν η επιβράβευση τους για το σπουδαίο Homewrecker το οποίο τους τοποθέτησε για τα καλά στον χάρτη με τις πιο ανερχόμενες μπάντες των τελευταίων χρόνων.
Το Stay Classy το οποίο κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες,είναι το ευχαριστώ των Hurricane προς το κοινό τους .Πρόκειται για ένα album που απαρτίζετε από covers κλασσικών κομματιών ,τα οποία η μπάντα καταφέρνει να τα τυλίξει με τον δικό της προσωπικό μανδύα, μετατρέποντας τα σε δικά της,όσο υπερβολικό και αν ακούγετε αυτό.
Τα Ain't no sunshine του Bill Waters,το Blue Jeans Blues των ZZ Top ,το Money των Pink Floyd,αλλά και η έκπληξη με το Natural Blues του Moby είναι τα κομμάτια που "πειράχτηκαν"περισσότερο και κατάφεραν να ξεχωρίσουν σε σχέση με τα υπόλοιπα covers του Stay Classy
.
Oι προσδοκίες που με γέμισε το ιδιαίτερο αυτό δίδυμο, με κάνει να αδημονώ για την νέα τους δουλειά περιμένοντας έναν ακόμα μεγαλύτερο τυφώνα να με παρασύρει στην δίνη του.
Prog The World - Five Albums That Shocked The World Of Progressive Rock
Η δεκαετία του 70 είναι συνυφασμένη με την εμφάνιση ενός νέου είδους μουσικής, αυτό της ψυχεδελικής progressive rock κυρίως στο πρώτο μισό της.
Πολλές ήταν οι μπάντες που κατέθεσαν τα διαπιστευτήρια τους,βοηθώντας στην γέννηση και την εξάπλωση της νέας αυτής τάσης της μουσικής.
Συγκροτήματα όπως οι Pink Floyd,Yes,King Crimson,Van der Graaf Generator κ.α. κατάφεραν παρά την πολυπλοκότητα της μουσικής τους να βρουν την χρυσή τομή προκειμένου όχι μόνο να ακουστούν,αλλά τα έργα τους να μνημονέυονται με θαυμασμό ως τις μέρες μας.
1.Genesis - Selling England By The Pound (1973)
Το 1973 ήταν η χρονιά που οι Genesis θα παρουσίαζαν ένα album σταθμό.όχι μόνο για την δική τους καριέρα ,αλλά και για τον κάθε λάτρη της καλής μουσικής.
Στο Selling England By The Pound κατάφεραν να παντρέψουν τον απίστευτο λυρισμό, (που πάντα τους χαρακτήριζε) την νοσταλγία του παρελθόντος, στίχους που καταλήγουν κατ'ευθείαν στο μυαλό σου και ένα απαράμιλλο ερωτισμό που δεν μπορεί να κρυφτεί πουθενά μέσα στον δίσκο.
Το εναρκτήριο κομμάτι Dancing With The Moonlit Knight είναι το προσκλητήριο σε ένα καλογραμμένο παραμύθι που ακολουθεί και η θεατρικότητα του Peter Gabriel εμφανίζεται σε όλο της το μεγαλείο παρασύροντας τον ακροατή να τον ακολουθήσει στις ιστορίες που ξεφυτρώνουν στο σπουδαίο αυτό album.
Η συγκινησιακή ατμόσφαιρα είναι αυτή που σε καταβάλει στο I Know What I Like το οποίο όσο απλό μοιάζει τόσο μεγαλειώδες είναι παράλληλα .To συγκεκριμένο κομμάτι είναι εμπνευσμένο από το εξωφύλλο που κοσμεί τον δίσκο και αναφέρετε στον ήρωα του έργου όπου παρ΄όλη την δυστυχία που απεικονίζεται στο πρόσωπο του αυτός είναι πραγματικά χαρούμενος κάνοντας αυτό που του αρέσει και όχι αυτό που οι άλλοι επιθυμούν για αυτόν.
Το Firth Of Fifth περιστρέφεται γύρω από τις ιδέες του Tony Banks σε ένα κυρίως ορχηστρικό κομμάτι,λίγο πριν ο τεράστιος Phill Collins αφήσει τις μπαγκέτες του προσωρινά και πάρει θέση πίσω από το μικρόφωνο για να μας μαγέψει στο More Fool Me εκπέμποντας ένα ρομαντισμό που κανείς δεν μπορεί να γλιτώσει ακούγοντας το.
Ο Peter Gabriel κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από τον καθένα στην συνέχεια του album και συγκεκριμένα στο The Battle Of Epping Forest όπου δημιουργεί αμέτρητους χαρακτήρες με την ιδιαίτερη φωνή του δημιουργώντας ένα θεατρικό σκηνικό γύρω από το κομμάτι.
Στο After The Ordeal είναι η σειρά των Hackett και Rutherford να κάνουν το κομμάτι τους στο album με τις συνεχείς εναλλαγές στα κιθαριστικά solos να το απογειώνουν,ένα κομμάτι που δυστυχώς δεν ακούστηκε ποτέ ζωντανά σε κάποιο από τα live set των Genesis.
Στο εντεκάλεπτο έπος The Cinema Show γίνεται αναφορά στο Σαιξπηρικό ζευγάρι του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και η μουσική που το συνοδεύει σε μεταφέρει σε εποχές μυστήριες και μακρινές.
Για φινάλε οι Genesis επιστρέφουν στην αρχή του Album καθώς το Aisle Of Plenty είναι
κάτι σαν ανακεφαλαίωση ενός από τα πιο όμορφα Παραμύθια που γράφτηκαν και ακούστηκαν ποτέ στην ιστορία της μουσικής.
2.Camel - Mirage 1974
Οι Camel με την δισκογραφία τους για σχεδόν τρεις δεκαετίες,επηρέασαν αμέτρητες μπάντες σε ολόκληρο το φάσμα της rock μουσικής και όχι μόνο αυτό της progressive σκηνής.
Η κληρονομία που άφησαν πίσω τους οι Βρετανοί Camel άφησαν το σημάδι τους σε πολλά group μεταξύ των οποίων οι Thin Lizzy αλλά και οι Iron Maiden, αφού αν ακούσετε το πρώτο τους album θα συναντήσετε αρκετές ομοιότητες.
Αφού παραδόξως το ντεμπούτο τους δεν τα κατάφερε τόσο καλά σε πωλήσεις, η τετραμελής μπάντα έπρεπε να κάνει πιο ξεκάθαρη την μουσική κατεύθυνση που θα ακολουθούσε.
Και κάπου εκεί γεννιέται το Mirage, η δεύτερη απόπειρα του group να δημιουργήσει ένα δίσκο που είχε σαν στόχο να γίνει κλασσικός .Ξεκινώντας από το promotion του album η δουλειά φαινόταν από την αρχή, το εξώφυλλο του Mirage απεικονίζει το γνωστό πακέτο της εταιρίας τσιγάρων Camel κάτι που βοηθά στο να γίνει γρήγορα αναγνωρίσιμο.
Στο μουσικό μέρος του album οι Camel παραθέτουν πέντε κομμάτια με πολλά και διαφορετικά μουσικά στυλ να το πλαισιώνουν, με τα κιθαριστικά ξεσπάσματα του Andrew Latimer αλλά και τα φαρμακερά πλήκτρα του Peter Bardens να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.
Τα Freefall και Supertwister που συστήνουν τον δίσκο είναι η τέλεια απόπειρα του Bardens να μας βάλει στο κλίμα του album, groovy ρυθμοί,συνεχείς εναλλαγές στην δομή των κομματιών που όμως καταπίνονται μονομιάς ακόμα και από τον πιο απαιτητικό ακροατή.
To ταξίδι συνεχίζεται με το εννιάλεπτο Nimrodel/The Procession/ The White Rider εμπνευσμένο από το γνωστό βιβλίο του J.R.R. Tolkien "The Lord Of The Rings",αυτή είναι και η πρώτη μεγάλη σε διάρκεια σύνθεση του Latimer ,όπου φανερώνει με τον πιο εμφατικό τρόπο την ικανότητα του τόσο σαν κιθαρίστας όσο και σαν φλαουτίστας.
Την σκυτάλη παίρνει το Earthrise το οποίο παρουσιάζει την απίστευτη χημεία μεταξύ των Latimer-Bardens όπου τα δυναμικά solos του πρώτου έρχονται σε τέλεια αρμονία με τα μαγικά κόλπα στα synth του δεύτερου, στρώνοντας τον δρόμο για το ανυπέρβλητο και πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι του group το Lady Fantasy.
Τα τόσα διαφορετικά μέρη που που συνθέτουν το παζλ αυτού του δωδεκάλεπτου έπους το κάνουν τόσο ξεχωριστό, η δαιμονισμένη εισαγωγή, τα απαλά κρυστάλλινα φωνητικά.ορισμένα ethnic στοιχεία προσαρμοσμένα με τον καλύτερο τρόπο,το blues παίξιμο στις κιθάρες,τα funky ξεσπάσματα κατά την διάρκεια του,δημιουργούν ένα κομμάτι πραγματικό έργο τέχνης,βοηθώντας τους Camel να αλλάξουν επίπεδο κερδίζοντας την ευκαιρία να μπορούν να πειραματιστούν ακόμα περισσότερο στο μέλλον.
3.Emerson Lake and Palmer - ELP 1970
Οι Emerson Lake and Palmer έμελλε να γίνουν από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές στην δημιουργία του progrssive rock στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Προερχόμενοι και οι τρεις από ήδη πετυχημένα group,ο Keith Emerson με τους Nice, o Greg Lake μεγαλουργώντας με τους τεράστιους King Crimson και Carl Palmer με τους Atomic Rooster,θέλησαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δημιουργήσουν ένα φρέσκο και συνάμα πρωτοποριακό ήχο,που όμως και οι ίδιοι ακόμα δεν ήξεραν σε ποιο κοινό θα έπρεπε να απευθυνθούν.
Ο πρώτος δίσκος που φέρει σαν τίτλο απλά τα αρχικά των ονομάτων τους (ELP) είναι μια εντελώς πειραματική απόπειρα να γίνουν group,μιας και φαίνεται ξεκάθαρα πως ο καθένας απλώνει τις ιδέες του χωρίς να υπάρχει ακόμα η χημεία που αργότερα θα τους χάριζε το τίτλο του supergroup.
To Barbarian που ανοίγει το album είναι η απόλυτη επίθεση του hammond από τα χέρια του Emerson,ένα άγριο ορχηστρικό κομμάτι το οποίο απογειώνεται μαζί με το γρήγορο παίξιμο στα τύμπανα αλλά και το σύνθημα που δίνει με το gong o μόλις 19 χρονών τότε Palmer.
Το Take a Pebble που ακολουθεί είναι μια μελωδική μπαλάντα γραμμένη από τον Greg Lake πέντε χρόνια νωρίτερα κάτι που φανερώνει πως τα μέλη της μπάντας δεν είχαν βρει ακόμα τον τρόπο να δημιουργήσουν όλοι μαζί.
Το τελευταίο κομμάτι της πρώτης πλευράς του δίσκου των ELP κλείνει με το Knife-Edge που έμελλε να γίνει το αγαπημένο του κοινού τους στα πρώτα live της μπάντας ,τα οποία χαρακτηρίστηκαν τουλάχιστον εκρηκτικά λόγο κυρίως της απίστευτης μουσικής προσωπικότητας του Keith Emerson ο οποίος εκτός του ότι μίλαγε στα πλήκτρα συνήθιζε να τους βάζει και φωτιά μετά τα όργια που έκανε στις ζωντανές εμφανίσεις του group.
Η δεύτερη πλευρά του album μπορεί να θεωρηθεί και σαν solo απόπειρα του ιδιαίτερου αυτού τρίο, κάτι που φανερώνει και την βιασύνη να κυκλοφορήσει ο δίσκος.Τo The Three Fates του Emerson εμπνευσμένο από την αρχαία Ελληνική μυθολογία είναι ένα ορχηστρικό κομμάτι με τα πλήκτρα σε όλες τους τις μορφές να παίρνουν ρόλο πρωταγωνιστή ,το Tank δίνει την δυνατότητα στον Palmer να μας φανερώσει τις απίστευτες του ικανότητες του πίσω από τα τύμπανα,ενώ αυτό το σπουδαίο album κλείνει με το μοναδικό εμπορικό κομμάτι (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι) που διαθέτει το Lucky Man,ένα τραγούδι γραμμένο από τον Lake σε ηλικία μόλις 12 χρονών.
Το ντεμπούτο των ELP ακόμα και σήμερα μπορεί να θεωρηθεί καινοτόμο,αφού απέδειξε ότι ο σκληρός ήχος της rock μπορεί να υπάρξει και χωρίς την παρουσία κιθάρας απαραίτητα και πως το hammond όταν βρεθεί στα κατάλληλα χέρια μπορεί να δημιουργήσει διαμάντια.
4.Gong - You 1974
Μια παρέα δέκα ημίτρελων μουσικών από την Γαλλία,αποφάσισε στην αρχή της δεκαετία του 1970 να δημιουργήσει ένα δικό της ολοκληρωτικά ήχο βασισμένο κυρίως στην αγάπη τους για ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς αλλά και στις ψυχεδελικές τάσεις των μελών τους.
Το You είναι το τελευταίο μέρος μιας τριλογίας από τους Gong,τα Flying Teapot και Angel's Egg ,που προηγήθηκαν την προηγούμενη χρονιά έδειξαν τον δρόμο για το τι πρόκειται να ακολουθήσει.
Οι Gong σίγουρα δεν είναι η πιο συνηθισμένη μπάντα που έχει υπάρξει στην ιστορία της μουσικής.Το όλο concept που υιοθέτησαν οι δέκα αυτοί χίπηδες σε αυτήν τη δισκογραφική τους απόπειρα,οι εξώκοσμοι αυτοί χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν στα κομμάτια που έγραφαν,οι διάλογοι που ακούγονται στις ιστορίες τους σε μια ολότελα δική τους γλώσσα,ο πλανήτης Gong που δημιούργησαν και στον οποίο έδειχναν να ζουν και οι ίδιοι σε συνδυασμό με τις αριστοτεχνικά παιγμένες funky ψυχεδελικές πινελιές που χρωμάτιζαν την μουσική τους,προσέλκυσαν το ενδιαφέρον κοινού και κριτικών λόγο της μοναδικότητας τους.
Tα Thoughts For Naught, A P.H.P.'s Advise και Magic Mother Invocation είναι το απαραίτητο διαβάτήριο που χρειάζεται για να εισέλθουμε στον πλανήτη Gong.
To Master Builder καθηλώνει με την ανατολίτικη εισαγωγή του και τους χωρίς τελειωμό αυτοσχεδιασμούς του,πριν αναλάβει ο σπουδαίος Steve Hillage να σε μαγέψει με τις κιθαριστικές του ικανότητες.
Το χαοτικό A Sprinkling Of Clouds που ακολουθεί σου παίρνει την ανάσα με το ελεύθερο jazz παίξιμο της μπάντας και παράλληλα κολλάει τον ακροατή στον τοίχο με την αμεσότητα του.
Tο Perfect Mystery είναι το απαραίτητο χαλάρωμα λίγο πριν το αποκορύφωμα του δίσκου,το μαγικό The Isle Of Everywhere ,ένα κομμάτι που σταδιακά απογειώνεται.Το μπάσο του Μike Howlett δίνει τον ρυθμό και αφήνει ελεύθερα τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας να εξαντλήσουν όλη τους την φαντασία εκτοξεύοντας το κομμάτι σε θεόρατα ύψη.
Για επίλογο στο τέλος αυτού του ιδιαίτερου album,οι Gong κάνουν ότι μπορούν για να σε παρασύρουν στις θεότρελες ιστορίες που έχουν σκαρφιστεί, το εντεκάλεπτο You Never Blow Your Trip Forever είναι ένα κάλεσμα στον δικό τους φανταστικό κόσμο όπου η ψυχεδέλεια συναντά την jazz και την rock διάθεση του Steve Hillage,με το πάντρεμα αυτό να είναι τόσο επιτυχημένο όπου το μουσικό ταξίδι αυτό μοιάζει να είναι χωρίς επιστροφή.
5. Eloy - Power And The Passion 1975
Οι ιδιαίτερα αγαπημένοι του Ελληνικού κοινού Eloy με την κυκλοφορία του τέταρτου κατά σειρά album τους με τίτλο Power And The passion θα καταφέρουν να εξαργυρώσουν την επιτυχία(έστω και προσωρινά) που η μοίρα τους χρωστούσε ως τότε.
Οι Pink Floyd των φτωχών όπως έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς, με μπροστάρη των ιδρυτή της μπάντας Frank Bonermann να φτάνει στο απόγειο της έμπνευσης του δημιουργούν ένα δίσκο ο οποίος στέκεται περήφανα ως μια από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες στον χώρο της ψυχεδελικής progressive σκηνής.
Το Power And The Passion είναι ένα concept album το οποίο αναφέρεται σε ένα ταξίδι πίσω και μπροστά στο χρόνο με πρωταγωνιστές ένα νεαρό ζευγάρι και τις περιπέτειες που βιώνει.
Τα γνωστά κιθαριστικά riffs του Bornemann όχι μόνο δεν λείπουν από τις συνθέσεις του album αλλά δένουν υπέροχα με τα πλήκτρα του επίσης σπουδαίου Manfred Wieczorke,αλλά και με την όλη μυστηριώδη ατμόσφαιρα που τυλίγει τον δίσκο,παρουσιάζοντας ένα αποτέλεσμα που πολλές μπάντες ανάλογου ύφους θα ζήλευαν.
Οι ευφάνταστοι διάλογοι των ηρώων του album στο Love Over Six Centuries σε κάνουν μέρος της ιστορίας που ξετυλίσσεται μπροστά σου,ενώ οι αρρωστημένες κραυγές του The Zany Magician σκορπίζουν τον τρόμο,λίγο πριν το highlight του Power And The Passion το οποίο δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το The bells of Notre Dame όπου πραγματικά ο δίσκος απογειώνεται με το επικών διαστάσεων solo του Bonermann που φύλαγε το καλύτερο για το τέλος.
Οι Γερμανοί Eloy μπορεί να μην έφτασαν ποτέ τα standarts μιας πρωτοκλασάτης μπάντας,αλλά κυρίως κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1970 χάρισαν ιδιαίτερες συγκινήσεις κυκλοφορώντας ορισμένα albums πραγματικά κοσμήματα βοηθώντας σημαντικά στην πρόοδο και την εξέλιξη της progrssive σκηνής.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)