Charles Bradley - Victim Of Love (Album Review)

Charles Bradley - Victim Of Love

 Σχεδόν δυο χρόνια μετά το εντυπωσιακό ντεμπούτο του(No Time For Dreaming) ο Charles Bradley δηλώνει έτοιμος για μια ακόμη κατάθεση ψυχής μέσα από τα τραγούδια του.

Ο 62χρονος κύριος Bradley ,ο οποίος έσκασε σαν μετεωρίτης στην μουσική κοινότητα , κάνοντας μας να αναρωτιόμαστε που βρισκόταν ως τότε,επιστρέφει με το δεύτερο  album της καριέρας του με τίτλο  Victim Of Love συνεχίζοντας από εκεί που μας άφησε.


Το Victim Of Love  σίγουρα υστερεί σε σχέση με τον  προηγούμενο δίσκο του ,όμως ο Bradley στέκεται ξανά περήφανα πίσω το μικρόφωνο με όλα τα χαρακτηριστικά που μας έκανα να τον λατρέψουμε στην πρώτη γνωριμία μας.


Το κομμάτι που ξεχωρίζει αμέσως από τον δίσκο είναι το Where do we go from here που κινείται στα γνώριμα  Funk Soul μονοπάτια του Bradley ,ο οποίος έχει τον τρόπο να το απογειώνει επιβάλλοντας τους δικούς του νόμους.Το φασαριόζικο Confusion με αρκετά ψυχεδελικά στοιχεία να το πλαισιώνουν  σε κάνει να οσμίζεσαι την αύρα των 70's από χιλιόμετρα μακριά .Το You Put A Flame On It  θα μπορούσε να είναι το soundtrack  μιας Κυριακάτικης βόλτας με το αυτοκίνητο στην εξοχή,ενώ το Let love Stand A Chance είναι ο λόγος  που λατρεύω τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη ,γιατί όταν τραγουδά για τις ερωτικές του ιστορίες ,το κάνει σαν να μην υπάρχει αύριο,χαρίζοντας μας κυριολεκτικά την ψυχή του όσο τον ακούμε να τραγουδά.

UKNOWN TREASURES

Uknown Pleasures

Για πολλούς η δεκαετία του 70 ανέδειξε σημαντικούς και διαχρονικούς καλλιτέχνες μέσα απoκυκλοφορίες σπουδαίων δίσκων.
Ανάμεσα σε groups όπως  Led Zeppelin ,Deep Purple, Black, Sabbath και άλλα υπερμεγέθη της rock  μουσικής ,υπάρχουν και ορισμένα albums που για διάφορους λόγους δεν κατάφεραν να έχουν την προβολή που επιθυμούσαν και μοιραία κρύφτηκαν πίσω από την ταμπέλα της underground σκηνής.

Εδώ βρίσκονται ορισμένες μπάντες που οι συγκυρίες δεν τους βοήθησαν να κερδίσουν την φήμη που άξιζαν,αλλά στέκονται και ακούγονται περήφανες στο πέρασμα του χρόνου.



CAPTAIN BEYOND - CAPTAIN BEYOND 1972

Οι  CAPTAIN BEYOND με την κυκλοφορία του ομώνυμου ντεμπούτο τους ,κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα ιδιαίτερο δίσκο που απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από κοινό και κριτικούς ,τόσο για το μουσικό του περιεχόμενο όσο και για τα απόκοσμα  θέματα με τα όποια καταπιάνονται στους στίχους των κομματιών τους .

Η βρετανική αυτή μπάντα η οποία απαρτίζετε από πρώην μέλη των DEEP PURPLE , IRON BUTTERFLY και JOHNNY WINTER σκαρώνει ένα δίσκο που ξεχειλίζει από ενέργεια.

Το CAPTAIN BEYOND  είναι ένα κατά βάση Concept Album και όπως μας προδίδει και το εξώφυλλο του  ασχολείται με θέματα που αφορούν το διάστημα ,τα στοιχειά της φύσης (συχνές αναφορές στο φεγγάρι, ήλιο , ποτάμια ) αλλά και υπαρξιακά ζητήματα του εδώ  αλλά και του έξω κόσμου.

Η συνεχόμενη ροή του Album καταφέρνει να εγκλωβίσει τον ακροατή στο περιεχόμενο του,τα αδιάκοπα και αιχμηρά riffs που κυλούν από κομμάτι σε κομμάτι όπως τα  Mesmerization Eclipse, Raging River Of  Fear και Frozen Over, συναντούν ορισμένα Progressive, Jazz και Space Rock στοιχεία  στα υπόλοιπα τραγούδια που συμπληρώνουν τον δίσκο , προσφέροντας ένα αποτέλεσμα πέρα από κάθεt φαντασία.

Το πρώτο από τα τρία συνολικά  Albums που πρόλαβαν να κυκλοφορήσουν οι CAPTAIN BEYOND (Sufficiently Breathless - Dawn Explosion) είναι με διαφορά το πιο εμπνευσμένο και αυτό που η ιστορία έμελλε να χαρακτηρίσει κλασσικό στο πέρασμα του χρόνου, απλά ακούστε το και απολαύστε μια βόλτα στο διάστημα.

LUCIFER'S FRIEND - BANQUET 1974

Το τέταρτο κατά σειρά  των Γερμανών  LUCIFER'S FRIEND , οι οποίοι διέθεταν στις τάξεις τους την χαρισματική φωνή του John Lawton (ο οποίος αντικατέστησε αργότερα τον David Byron στους URIAH HEEP ), είναι με διαφορά η πιο ιδιαίτερη και ολοκληρωμένη δουλειά τους.

Το τέταρτο κατά σειρά  των Γερμανών Lucifer's Friend ,οι οποίοι διέθεταν στις τάξεις τους την χαρισματική φωνή του John Lawton (ο οποίος αντικατέστησε αργότερα τον David Byron στου Uriah Heep)  είναι με διαφορά η πιο ιδιαίτερη και ολοκληρωμένη δουλειά τους.

Το Banquet με ένα μαγικό τρόπο καταφέρνει να κάνει το  προσιτό σε όλους και αυτό οφείλετε εν' μέρη στα πολλά και διαφορετικά πνευστά που πρωταγωνιστούν στο album.Σαξόφωνο, φλάουτο,όμποε,και πολλά πολλά βιολιά κάνουν την εμφάνιση τους και συνθέτουν ένα συναρπαστικό αποτέλεσμα , χαρίζοντας επιτέλους στην μπάντα την αναγνώριση που της άξιζε.

Πέρα από το σαρωτικό High Flying Lady και το όμορφα νοσταλγικό Dirty Old Town που ρίχνει την
αυλαία στον δίσκο τα υπόλοιπα τρία κομμάτια του Banquet και ειδικά το εναρκτήριο Spanish Galleon  μεταφέρουν τον ακροατή σε ένα μυστήριο ταξίδι που κρύβει τεράστιες εκπλήξεις στον δρόμο του όσες φορές και αν τον διαβεί.

BADGIE - BANDOLIER  1975

 Το Bandolier των Ουαλών Budgie θα έπρεπε να σίγουρα να κατείχε μια θέση ανάμεσα σε αλλά πρωτοκλασάτα groups της δεκαετίας του 70 μιας και δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από άλλες μπάντες  μπάντες κολοσσούς της εποχής όπως Black Sabbath,Rush και  Deep Purple.

Το δυναμικό αυτό τρίο των  BUDGIE στο πέμπτο του δισκογραφικό χτύπημα καταφέρνει να στρέψει τους  τους προβολείς πάνω του,Τα βαριά και αργόσυρτα Riffs  του κιθαρίστα  Tony Bourge το σαρωτικό Funky παίξιμο και η ιδιαίτερα ψιλή φωνή του ηγέτη της μπάντας Βurke Shelley (λέγε με και Geddy Lee ) δημιουργούν ένα δίσκο ορόσημο στην ιστορία του Hard Rock.

Το Breaking all the house rules που ανοίγει τον δίσκο σε βάζει στο κλίμα  με τον πιο ιδανικό τρόπο, αφού το riff  που σκαρφίστηκε ο Bourge  για καλωσόρισμα σε κολλάει στον τοίχο, το Sleeping Away  φανερώνει την πιο ευαίσθητη πλευρά της μπάντας, ως που να φτάσει η στιγμή για το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι τους , το Who do you want for your love  όπου φαίνεται η διάθεση τους να παντρέψουν την Funkμε το δικό τους Heavy ήχο,ενώ το album κλίνει με τον πιο εμφατικό τρόπο το επικό Napoleon Bona part 1 και 2   που αφήνει την καλύτερη γεύση για το τέλος.

Οι ΒUDGIE μετά το BANDOLIERσυνέχισαν την δισκογραφική τους δραστηριότητα σχεδόν ως τις μέρες μας ,με πολλές αλλαγές μελών  (πλην Shelley) και μουσικών κατευθύνσεων ,αφού η άνθηση του Heavy Metal τους συμπαρέσυρε  ωστόσο ότι κυκλοφορήσαν από το 1970 ως και το BANDOLIER  είναι κάτι παραπάνω από σπουδαίες δουλειές.

DUST  - HARD ATTACK 1972

Οι DUST  κατάφεραν να κυκλοφορήσουν μόλις δυο albums ,τα οποία δυστυχώς δεν μπόρεσαν να κερδίσουν την αναγνώριση που τους άξιζε. Μετά το ομώνυμο ντεμπούτο τους το 1971 το δυναμικό τρίο από τη Νέα Υόρκη  δημιούργησε το απίστευτα σκληρό για την εποχή του Hard Attack, το οποίο έμελλε να γίνει και παραδόξως και το κύκνειο  άσμα της μπάντας ,παρά την σχετική επιτυχία που γνώρισε.

Ο κυριότερος λόγος που οι DUST  αποφάσισαν να το διαλύσουν ήταν επειδή τα μέλη του group είτε   καταπιάστηκαν με άλλα  projects είτε αποφάσισαν να ασχοληθούν με την παράγωγη άλλων συγκροτημάτων με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του κιθαρίστα και τραγουδιστή Richie Wise  όπου και ανέλαβε την παραγωγή του πρώτου album των άσημων μέχρι τότε KISS.

Οι DUST στο Hard Attack αποφάσισαν να αλλάξουν κατεύθυνση υιοθετώντας ένα πιο¨επικό¨ μουσικό ύφος κάτι που είναι εμφανές πέρα από το εξώφυλλο του δίσκου το οποίο κοσμούν τρεις μαχόμενοι Vickings και στις συνθέσεις του album όπου η θεματολογία του εξαντλείτε γύρω από μάχες,
αυτοκτονίες και πολέμους.

Η αστείρευτη ενέργεια του Hard Attack σε συνδυασμό με το γρήγορο και ογκώδες παίξιμο στο μπάσο του Kenny Aaronson  προσφέρουν ένα δίσκο απαραίτητο για κάθε λάτρη του γνήσιου Hard Rock ,τα Learning to die και Suicide είναι η τέλεια παρακαταθήκη από μια μπάντα που έζησε λίγο, αλλά άφησε πολλά πίσω της σαν κληρονομιά.

PINK FAIRIES - NEVER NEVER LAND 1971


Οι Βρετανοί Pink Fairies είναι η αλήθεια πως προκάλεσαν έναν σχετικό πανικό με την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου με τίτλο Never Never Land  αφού με τον ήχο τους αλλά και με την θεματολογία που παρουσίασαν στα κομμάτια τους ,κατάφεραν να προσελκύσουν ένα ιδιαίτερο κοινό στις ζωντανές τους εμφανίσεις αυτό των πρώιμων Punks της εποχής αλλά  και πολλών αναρχικών που ταυτίζονταν μαζί τους.

Το Never Never Land  θεωρείτε σήμερα ως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά albums της undergound    σκηνής της δεκαετίας του 70 ,καθώς καταφέρνει να συνδυάσει την ψυχεδέλεια ( Heavenly man) την έντονη πολιτική κρητική  ( War Girl ) αλλά και τον τραχύ και ωμό ήχο της Punk ( Do it ) πολύ πριν έρθει η στιγμή της αναγνώρισης για τι συγκεκριμένο είδος.

Το καινοτόμο αυτό album ακολούθησαν άλλες δυο κυκλοφορίες στην συγκεκριμένη δεκαετία (What a bunch of sweeties - Kings of obvilion) και  μια τελευταία το 1997 ( No picture) αλλά κανένα δεν γνώρισε ανάλογη επιτυχία σε σχέση με το ντεμπούτο τους και μοιραία το παραμύθι για τα ροζ ξωτικά έλαβε πρόωρα τέλος.

Train4brain Musicark: The Coogars - Beware of the Coogars (Interview wit...

Train4brain Musicark: The Coogars - Beware of the Coogars (Interview wit...: Η μουσική αύρα του Jack White  φαίνεστε πως μάγεψε για τα καλά τα τρία μέλοι των Coogars  ,ώσπου αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις ...

RADIO MOSCOW - STAY TUNED

RADIO MOSCOW  - STAY TUNED

RADIO MOSCOW

Οι Radio Moscow επιστρέφουν σχεδόν ένα χρόνο μετά την περσινή εμφάνιση τους μπροστά στο Ελληνικό κοινό, για να επιβεβαιώσουν την φήμη τους ως μια από τις πιο ανερχόμενες Hard Rock -Blues μπάντες των τελευταίων χρόνων.

Το τρίο από την Iowa της Αμερικής έχοντας ήδη στο ενεργητικό της τρεις επιτυχημένες δισκογραφικές δουλειές τα RADIO MOSCOW,BRAIN CYCLES , THE GREAT ESCAPE OF LESLIE MAGNAFUZZ και ένα EP ( 3 and 3 Quarters) ως τώρα και με νέο single στις αποσκευές του καταφθάνει για ένα ακόμη αυθεντικό ψυχεδελικό rock πάρτι ,έχοντας για παρακαταθήκη την περσινή αξέχαστη εμφάνιση του στην Αθήνα.

Αν και έχουν τραβήξει τους προβολείς προς το μέρος τους, οι Radio Moscow επιλέγουν να κρατούν ένα χαμηλό και underground προφίλ παρά την δεδομένη επιτυχία τους δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στην μουσική τους ,αλλά και ιδιαίτερα στις ζωντανές τους εμφανίσεις ,όπου όσοι βρεθούν θα διαπιστώσουν πως οι τύποι καταθέτουν πολλά κιλά ιδρώτα στην σκηνή μετά από κάθε εμφάνιση τους.

Tο ομώνυμο ντεμπούτο τους έδωσε το σύνθημα για το τι εστί Radio Moscow ,μιας και πρόκειται για ένα ατόφιο Hard Rock διαμάντι,με τον frontman των Black Keys Dan Auerbach να κάθετε πίσω απο την καρέκλα του παραγωγού (σίγουρα οχι τυχαίο  ) το album αυτό ξερνάει ενέργεια, με το καταιγιστικό Frustrating Sound να κάνει εντυπωσιακή είσοδο, το Time Bomb να μας φανερώνει την πιο Folk πλευρά τους και το παιχνιδιάρικο (και δικό μου αγαπημένο) Mistreated Queen να ξεχωρίζουν δίνοντας το στίγμα τους για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. 

To Brain cycles που πήρε τη σκυτάλη θα μπορούσε να 

 χαρακτηριστεί και σαν εγχειρίδιο για το πως παίζετε το αυθεντικό Hard Rock με ολόκληρη την αύρα των 70’s να το περιβάλει .Τα No Jane και Broke Down είναι τα πιο κατάλληλα παραδείγματα που ξεπηδούν από τον δίσκο για να δήξουν τι αποτέλεσμα θα προκύψει αν ανακατεύσεις λίγο από το Blues των Cream και μπόλικη από την ψυχεδέλεια του Hendrix.

 

Με την κυκλοφορία του τρίτου κατά σειρά album τους The Great Escape Of Leslie Magnafuzz οι Radio Moscow αφου έχουν ήδη καταξιωθεί στην διεθνή underground Rock σκηνή δημιουργούν τον πιο heavy δίσκο τους ώς τώρα.Πλάι στο γνωστό και πετυχημένο Blues Rock ύφος που τους χαρακτηρίζει ,ο ιθύνον νούς του συγκροτήματος Parker Griggs ,βρίσκει τον χώρο για ατελείωτα solos αλλα και πιο δυνατές κιθάρες,ενω ο ίδιος αναλαμβάνει και χρέοι παραγωγού για πρώτη φορά διατηρώντας τον γνωριμο βρώμικο ήχο που τους ακολουθεί απο το ξεκίνημα τους.

Τα I Don't Need Nobody ,Little Eyes και Speed Freak γράφτηκαν για να ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό οπαδό της μπάντας,αφου καταφέρνουν να σε ηλεκτρήσουν με το πρώτο άκουσμα ,αν και οι συνθέσεις του album υστερούν σε έμπνευση σε σχέση με τον προκάτοχο του, το The Great Escape είναι ενας απο τους πιο ολοκληρομένους Rock δίσκους των τελευταίων χρόνων.

Οι επικείμενες εμφανίσεις του σπουδαίου τρίου απο την Αμερική είναι η τέλεια αφορμή για κάθε λάτρη της μουσικής των 70΄s .Οι Radio Moscow ορμώμενοι απο την περσινή επιτυχημένη επίσκεψη τους στην Αθήνα και με την συνοδεία ενός μαγικού Light Show απο τους ειδικούς Mad Alchemy να τους συνοδέυει στην σκηνή υπόσχονται ένα αυθεντικό ψυχεδελικό πάρτυ που θα μήνει αξέχαστο για πολύ καιρό.

The Coogars - Beware of the Coogars (Interview with the band)

Η μουσική αύρα του Jack White  φαίνεστε πως μάγεψε για τα καλά τα τρία μέλοι των Coogars  ,ώσπου αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και  να παντρέψουν τις μουσικές επιρροές τους .Οι Coogars δημιουργήθηκαν έχοντας σαν βάση το βρώμικο Blues Rock  κάτι που είναι παραπάνω από εμφανές στα READHEAD και THE JOKE'S ON YOU και ελίσσονται μέσα σε πιο Garage και Altenative μονοπάτια κάτι που δίνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην μουσική τους.

Με ένα μίνι EP ως τώρα στο ενεργητικό τους και αρκετές εκρηκτικές Live εμφανίσεις ,το τρίο αυτό κάνει ένα διάλειμμα από τις μουσικές του δραστηριότητες (λόγω στρατιωτικών υποχρεώσεων  και παράλληλα  προετοιμάζει το έδαφος για  την μεγάλη αντεπίθεση του Coogar με την κυκλοφορία του πρώτου τους ολοκληρωμένου EP.



- Ποιος από εσάς έδωσε το όνομα COOGARS στην μπάντα και αν  αυτό έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία που θα πρέπει να ξέρουμε?

- Ουσιαστικά το όνομα το βρήκαμε όλοι μαζί μια μέρα στο στούντιο μετά από μια πρόβα όταν και κάναμε ένα brainstorming για όνομα για κάποιο επερχόμενο live . Με το που προτάθηκε μας βρήκε όλους σύμφωνους. Είναι ένα όνομα το οποίο δείχνει και το θαυμασμό μας προς τις mature γυναίκες που θέλουμε να έχουμε σαν κοινό σε κάθε μας ζωντανή εμφάνιση... Εσκεμμένα ανορθόγραφο και για λόγους εύκολου εντοπισμού στο διαδίκτυο

-Πως έσμιξαν οι δρόμοι σας ώσπου να δημιουργηθούν οι COOGARS  και ποιο είναι το μουσικό σας back round πριν την δημιουργία της μπάντας?

(Aράμ) Προσωπικά το μεγαλύτερο μέρος των μουσικών μου παραστάσεων ήταν με την παλιά μου μπάντα που έπαιζα μαζί με τον Γιώργο, τους Wayout. Αφότου σταματήσαμε να παίζουμε με τους Wayout τζαμάραμε με το Γιώργο σε πιο blues μονοπάτια!  Γρήγορα όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι αυτή είναι και η μουσική κατεύθυνση την οποία θέλουμε να ακολουθήσουμε.

(Αλέξης) Κάποια στιγμή μου πρότειναν τα παιδιά να δοκιμάσουμε κάτι παρέα και εγώ χωρίς δεύτερη σκέψη το δέχτηκα, καθώς θα ήταν η πρώτη φορά που μου δινόταν η ευκαιρία να παίξω μουσική με άλλους. Το ότι ήταν φίλοι με βοήθησε να εγκλιματιστώ πολύ εύκολα.

(Γιώργος) Είχα παίξει σε αρκετά μικρά σχήματα πριν ξεκινήσω το μπάσο με τους WayOut. Aπο κει και πέρα μπορώ να πω ότι υπήρξε μια αναμφισβήτητη μουσική χημεία με τον Αράμ η οποία προχώρησε και εκτός συγκροτήματος και οδήγησε μέχρι και στη σύνθεση μερικών post-rock μουσικής. Η ιδέα των Coogars ήρθε εντελώς τυχαία και φαντάσου ότι ξεκινήσαμε τζαμάρωντας το I got mine από Black Keys με ντραμς και κιθάρα μόνο. Όταν είδαμε ότι με αυτό το είδος μουσικής μπορούμε να συνθέσουμε και να πάμε να κάνουμε κάτι πέρα απ το να διασκευάζουμε κομμάτια ήταν ώρα να προσηλυτίσουμε και τον παλιό μας έρωτα Αλέξη ο οποίος μετά από καιρό ήταν έτοιμος να αναλάβει το πόστο του ντράμερ και παράλληλα του ωραίου της μπάντας!

- Ποιες είναι οι μουσικές σας επιρροές και ποσό σημαντικό ρολό παίζουν στην μουσική που γράφετε?

(Αράμ) Προσωπικές μου επιρροές είναι νέα μπλουζ και Garage σχήματα όπως οι Black Keys, White Stripes,Band of Skulls αλλά και πιο παλιοί θρύλοι όπως πχ Beatles, Stray Cats, Led Zeppelin. Επειδή στη μουσική δεν υπάρχει παρθενογένεση σίγουρα πατάμε πάνω σε κάποια προδιαγεγραμμένα μονοπάτια όσων αφορά τις ιδέες για riff η δομή κομματιών, αλλά πάντα κοιτάμε να προσθέσουμε το δικό μας χαρακτηριστικό στοιχειό, το δικό μας λιθαράκι στην μουσική εξέλιξη.

(Γιώργος) Η μουσική που γράφουμε επηρεάζεται καλώς η κακώς σε αρκετά μεγάλο βαθμό από τα μουσικά μας ακούσματα χωρίς όμως αυτό να είναι απόλυτο. Η αλήθεια είναι ότι σχήματα όπως οι Black Keys μας επηρέασαν αρκετά όχι όμως τόσο ως προς το γράψιμο της μουσικής αλλά και ως προς την ιδέα ότι μια Garage - Blues μπάντα με αρκετή δόση μαγκιάς μπορεί να κάνει επιτυχία το 2012 και να αγγίξει τόσο πολύ κόσμο την ώρα που κάνουν επιτυχία πια μόνο τα προωθημένα “χιτακια” του MTV.

(Αλέξης) :  Γενικότερα μπορώ να πω πως τα ακούσματα μου δεν είχαν άμεση  σχέση με το είδος το οποίο παίζουμε, καθώς έτειναν προς  το alternative rock. Από τα παιδιά ήρθα σε επαφή με αυτό που λέμε modern blues και από τότε κόλλησα.

- Πώς θα ορίζατε την λέξη επιτυχία για τους COOGARS και ως που φτάνουν οι στόχοι σας?

Η επιτυχία για εμάς δε θα μπορούσε ποτέ να εκφραστεί με ποσοτικά δεδομένα. Επιτυχία είναι να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος κόσμος που διψάει να ακούσει τη μουσική σου, που θα έρθει σε κάποιο live σου για να δώσει έμφαση στα δικά σου κομμάτια, επειδή γουστάρει αυτό που πραγματικά έχεις να δώσεις και δε σε βλέπει απλά σαν ακόμη έναν διασκεδαστή.. Δε θα λέγαμε ότι υπάρχει κάποιο ταβάνι στους στόχους μας. Όσο πιο πολύ και όσο πιο μακρυά ακουστεί η μουσική μας, τόσο μεγαλύτερη θα θεωρούμε και την επιτυχία.

-Με μια λέξη πως θα περιγράφατε την μουσική σας στον κοινό που σας ακούει?

Αν και είναι νωρίς για να πούμε ότι κατασταλάξαμε σίγουρα έχουμε στο μυαλό μας μια συγκεκριμένη μουσική ταυτότητα με βάση την οποία πορευόμαστε και δημιουργούμε. Πατώντας πάνω στο μπλουζ, στο ροκ και στο Garage, αν έπρεπε να βρούμε μια λέξη που να περιγραφεί τη μουσική μας αυτή θα ήταν η ¨ αλητεία ¨...  Με την έννοια ότι αυτά που φτιάχνουμε είναι απαλλαγμένα από την επιτηδευμένη υπερπαραγωγή και κρατιούνται απλά και καθημερινά..

- Περιγράψτε μου μια μέρα με τους COOGARS στο studio κατά την διάρκεια μιας πρόβας σας

Δυστυχώς μια ημέρα ολόκληρη στο studio οι Coogars δεν έχουν περάσει! Anyway, συνήθως η κάθε πρόβα είναι χωρισμένη σε 2 μέρη: πρώτα παίζουμε τα κομμάτια (συνήθως διασκευές) που έχουμε συμφωνήσει να προετοιμάσουμε και γενικότερα ο,τι έχουμε ήδη έτοιμο για να μην ξεχνιέται. Στη συνέχεια ακολουθεί  το δημιουργικό κομμάτι. Εκεί συνηθίζεται ο Αράμ να προτείνει ιδέες και οι υπόλοιποι να τον κράζουμε, εκείνος να τσαντίζεται, μετά να γίνεται πανικός, να βριζόμαστε, να παίζουμε ξύλο και μετά από 5’ όλα καλά, η πρόβα συνεχίζεται!!!!!  Τελικά οι περισσότερες ιδέες  (και του Αράμ) “ μαγειρεύονται” και όταν όλοι μείνουν ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα μπορούν να καταλήξουν σε ένα καινούργιο κομμάτι.


- Ποιες είναι ως τώρα οι αντιδράσεις του κοινού στα live σας και αν έχετε σκεφτεί ποτέ την λύση του εξωτερικού για την μπάντα?

Είμαστε πάντα ανοιχτοί σε σχόλια από το κοινό τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Κρατάμε τα θετικά που μας χαροποιούν ιδιαίτερα  και δίνουμε μεγάλη προσοχή και στα αρνητικά, όταν βέβαια εκφράζονται με ειλικρινές ενδιαφέρον και όχι με φθόνο, καθώς μέσω αυτών μπορεί να επέλθει περαιτέρω βελτίωση και διόρθωση λεπτομερειών που μπορεί και εμείς οι ίδιοι να μην έχουμε καν προσέξει! Πάντως γενικότερα ακούμε καλά λόγια και φαίνεται ότι στα live μας δε σκάνε απλά οι φίλοι μας για να πιουν το ποτό τους αλλά και γιατί όντως διασκεδάζουν, χορεύουν και περνάνε καλά. Όσον αφορά το εξωτερικό είναι πολύ νωρίς για να το σκεφτόμαστε γιατί καλά καλά δεν έχουμε δει την απήχηση της μουσικής μας στην ίδια την Ελλάδα. Άσε που και το εξωτερικό δεν είναι πανάκεια, δεν είναι δηλαδή ότι θα πας και θα σου έρθουν όλα όπως τα θες..

- Ποιο είναι το καλύτερό o live που έχετε δει μέχρι τώρα και για ποια μπάντα θα  κάνατε τα πάντα προκειμένου να την δείτε ζωντανά?

(Αράμ) Προσωπικά είχα εκστασιαστεί όταν είχα δει τη συναυλία του Roger Waters στη Μαλακάσα το 2006. Ήταν το κάτι άλλο από άποψη εκτέλεσης, αισθητικής και θεάματος. Από κει και πέρα θα σκότωνα για να έβλεπα live την Amy Winehouse, αλλά επειδή αυτό είναι πλέον ανέφικτο δυστυχώς, θα απάνταγα οποιονδήποτε μεταξύ των Arctic Monkeys, Black Keys η Jack White.

(Αλέξης) Ένα live στο οποίο πήγα πρόσφατα και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις ήταν αυτό των Heavy στο Fuzz, όλοι τους είναι πολύ καλοί μουσικοί και ο Swaby είχε τρελή επαφή με το κοινό. Θα βοηθούσα τον Αράμ να σκοτώσει για να δούμε παρέα και τους Arctic Monkeys και τους Black Keys!

(Γιώργος) Αν έχει πάει κάποιος σε live των Prodigy είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνει για τι πράγμα μιλάω. Όταν κλείνουν τα φώτα και ακούγεται το ‘’Take me to the hospital’’ το θέαμα σε καθηλώνει. Είμαστε και παιδιά των 90s πως να το κάνουμε. Από κει και πέρα πολύ καλά live ήταν και των Kasabian και Μiles Kane πέρσι το καλοκαίρι. Όπως είπαν Αράμ και  Αλέξης ένα live των Arctic Monkeys και Black Keys είναι αρκετό για να με στείλει στην εντατική!

-Ονομάστε μου ορισμένες μπάντες από την Ελλάδα που πιστεύετε ότι μπορούν να κάνουν την διαφορά στο μέλλον

Με δεδομένο ότι υπάρχουν πολλές underground νέες μπάντες που θα μπορούσαν να τραβήξουν τα βλέμματα του μουσικού κοινού ίσως θα ήταν άδικο να αναφέρουμε μόνο ορισμένες από αυτές. Παρόλα ταύτα, έχουμε και μεις σαν άνθρωποι που είμαστε τις αδυναμίες μας. Συγκεκριμένα αναφερόμαστε στους Ικαριώτες Red Elephants που παίζουν post rock με τους οποίους είχαμε την τύχη να εμφανιστούμε μαζί το προηγούμενό καλοκαίρι στον τόπο τους!  

-Ποια είναι τα άμεσα σχεδία των COOGARS και που μπορεί κάποιος να σας ακούσει?

Τα άμεσα σχέδια των COOGARS  κατά κύριο λόγο είναι η απόλυση των δυο στρατιωτών (πυροβολικού) του συγκροτήματος οι οποίοι μετράνε μερικούς μήνες ακόμα μέχρι το καλοκαίρι. Από εκεί και πέρα στόχος μας είναι η ολοκλήρωση της σύνθεσης του πρώτου μας EP καθώς επίσης και η ηχογράφηση του. Αυτό που θέλουμε επίσης είναι το καλοκαίρι να παίξουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις της επαρχίας για να προωθήσουμε και εκεί την “ αίρεση” της λατρείας των κοριτσιών με τα κόκκινα μαλλιά. Από εκεί και πέρα οποίος θέλει να μας ακούσει δεν έχει παρά να μας ψάξει στο Facebook, Jumping Fish, Reverbnation η Soundcloud με το όνομα (The) Coogars και από εκεί να ενημερωθεί για το που και πότε παίζουμε.

Train4brain Musicark: RADIO MOSCOW STAY TUNED

Train4brain Musicark: RADIO MOSCOW STAY TUNED: RADIO MOSCOW…STAY TUNED Radio Moscow is calling for dirty guitars and pure feelings ,what happens if you put jimmy Hendrix and cre...

Proto Punk - The Roots Of Punk

Proto Punk - The Roots Of Punk

Και όμως οι ρίζες του Punk άρχισαν να φυτρώνουν για πρώτη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 60 κυρίως σε Αμερική και Γερμανία .Το σκηνικό έμοιαζε ιδανικό για να χωρέσει τον  θυμό και την αγανάκτηση  που είχε προκαλέσει ο πόλεμος στο Βιετνάμ, κάτι που για τους νέους μουσικούς της εποχής ήταν το καλύτερο πάτημα για να εξωτερικεύουν αυτή την οργή ,δημιουργώντας έτσι έναν πιο σκληρό ήχο που και το κοινό φάνηκε να έχει ανάγκη, καλωσορίζοντας το.

Τα λουλούδια, οι παραλίες ,το surf και οι ρομαντικές μπαλάντες, έκανα στην άκρη και την θέση τους πήραν φασαριόζικες κιθάρες, βρώμικες παραγωγές αλλά και στίχοι με πολιτικό περιεχόμενο που καταφέρνουν να προβληματίσουν το μουσικό κοινό και όχι μόνο.

Tο νέο αυτό κίνημα που ονομάστηκε ProtoPunk , δημιουργήθηκε κυρίως από καλλιτέχνες που βρίσκονταν ως τότε στο περιθώριο και έψαχναν την κατάλληλη στιγμή για να ακουστούν και να μοιραστούν τους προβληματισμούς τους με τους νέους της εποχής.

Ο ορισμός  της έννοιας του ProtoPunk δεν είχε και δεν θα μπορούσε να έχει όρια και καλούπια, καθώς οι καλλιτέχνες που ανήκουν σε αυτό το κίνημα δεν μοιράζονται το ίδιο προφίλ ,κάτι που δίνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον .Το μουσικό αυτό φάσμα του πρώιμου  punk μοιάζει ιδιαιτέρα ανατρεπτικό και ανεξάντλητο ακόμη και για τους ίδιους τους υποστηρικτές του.

Από την Pop Art  αισθητική των Velvet Underground,στο παρωχημένο Glam Style των New York  Dolls και από τους σκληροτράχηλους MC5 στην άκρως πολιτικοποιημένη Patti Smith  όλα αυτά μαζί κάτω από τον ίδιο παρονομαστή, την ανάγκη για ένα πιο σκληρό ήχο που όμως μαζί του μετέφερε και τις ανησυχίες μία ολόκληρης γενιάς.

MC5

Οι Αμερικανοί MC5  πρωτοπόροι του είδους με την κυκλοφορία του ντεμπούτου live album τους KICK OUT THE JAMS  προκάλεσαν τέτοιο πανικό που ούτε οι ίδιοι  θα περίμεναν, αφού ο δίσκος ξεχειλίζει από αγριάδα και τα αντιπολεμικά του μηνύματα είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρα .Ο ηλεκτρισμός που εκπέμπει το KICK OUT THE JAMS σε κολλάει στο τοίχο χωρίς δεύτερη σκέψη μιας  και οι ζωντανές τους εμφανίσεις έχουν χαρακτηριστεί τουλάχιστον εκρηκτικές.

The Stooges

Oι Stooges του Iggy Pop επίσης έμοιαζαν με δυναμίτη έτοιμο να εκραγεί, οι επιθετικοί τους στίχοι με συχνές αναφορές στην βία(Search and Destroy ) προσέλκυσαν ένα ιδιαίτερο κοινό στα live της μπάντας ,τα οποία ήταν τόσο απρόβλεπτα και γεμάτα οργή(κυρίως λόγο του Iggy  )που κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν δικό τους πυρήνα οπαδών .Τα ναρκωτικά ,οι ατελείωτες κραιπάλες ,τα κοινόβια και η τρέλα σε όλο της το μεγαλείο ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά των Stooges  οι οποίοι κατάφεραν να μεταδώσουν τόση ενέργεια με την μουσική τους που δεν είχε προηγούμενο.

New York dolls

ΟΙ  New York Dolls όταν πρωτοεμφανίστηκαν κάπου στο 1971 

άρχισαν να μοιράζουν εγκεφαλικά στην στη συντηρητική κοινωνία της Αμερικής .Το μείγμα ήταν εκρηκτικό, ο τραχύς και ωμός ήχος της μπάντας σε συνδυασμό με το Attitude  που είχαν καθιερώσει στις εμφανίσεις τους ,ξασμένα μαλλιά, make-up, κολάν και φουλάρια ,τους έκανε καινοτόμους μιας ολόκληρης γενιάς  και τους βοήθησε να ξεχωρίσουν πολύ νωρίς κάνοντας πολλούς να πατήσουν πάνω στην ίδια πετυχημένη συνταγή.(Kiss)

Patti Smith

Μουσικός ,ποιήτρια ,εικαστικός ,ακτιβίστρια ή αλλιώς η νονά του Punk, η Patti Smith είναι μια καλλιτέχνης που επηρέαζε και επηρεάζει το κοινό  με την πορεία της εδώ και πολλές δεκαετίες .Παρόλο που έκανε την εμφάνιση της στα μέσα της δεκαετίας του 70 (στο φημισμένο club CBGP  )η Patti  θεωρήθηκε ως συνιστώσα του Punk Rock κινήματος κυρίως ,με την κυκλοφορία του πρώτου της δίσκου με τίτλο Horses αλλά και μετά από μια σειρά από πολύ δυνατές και εμπνευσμένες κυκλοφορίες όπως τα Easter , Wave, και Radio Ethiopia  κυρίως στην ίδια δεκαετία ,καθιερώνοντας την έτσι στην συνείδηση του κόσμου, σαν μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνιδα.

Sonics

Οι εκρηκτικοί Sonics γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία υιοθετώντας και αυτή με την σειρά τους έναν πιο άγριο ήχο για τα δεδομένα της εποχής .Η θεματολογία των στίχων τους ακροβατούσε ανάμεσα στις ανησυχίες των εφήβων για γυναίκες αυτοκίνητα, κιθάρες, αλλά έφτανε και σε πιο μυστικιστικά μονοπάτια, με αναφορές στον σατανά ,σε μάγισσες και άλλα παρόμοια φαινόμενα .Ο  Kurt Cobain των Nirvana είναι ένα γνήσιο τέκνο της σχολής που δημιούργησαν οι  Sonics , αλλά και πολλές άλλες επιτυχημένες Garage μπάντες πίνουν νερό στο όνομα τους.

Άλλες μπάντες που ανήκουν στην ProtoPunk  σκηνή είναι οι The Seeds, Death ,Velvet Underground ,The Dictators, ενώ απόγονοι αυτού του κινήματος που έστρωσε το χαλί για αυτό που σήμερα  ονομάζουμε Punk είναι οι Ramones ,Television, Sex pistols ,Blondie ,The Clash , που μάζεψαν όλη αυτή την συσσωρευμένη αντίδραση και την πήγαν ένα βήμα παραπέρα τουλάχιστον κάνοντας όλο και περισσότερο κόσμο να γυρίσει το βλέμμα του προς αυτό το είδος μουσικής.