Train4brain Musicark

Train4brain Musicark: THE WRITINGS ON THE WALL

Train4brain Musicark: THE WRITINGS ON THE WALL: “ Most of us can read the writing on the wall ; we just assume it's addressed to someone else. ” ...

THE WRITINGS ON THE WALL

“Most of us can read the writing on the wall; we just assume it's addressed to someone else.”

Songs about berlin - ich bin ein Berliner

TEN SONGS ABOUT BERLIN...

1.FILM - BERLIN

2.DEAN MARTIN - A HOT TIME IN THE TOWN OF BERLIN

3.BARCLEY JAMES HARVEST - BERLIN

4.SEX PISTOLS - HOLIDAY IN THE SUN

5.IDEAL - BERLIN

6.LOU REED - BERLIN

7. SAVAGES - FLYING TO BERLIN

8.RAMONES - BORN TO DIE IN BERLIN

9.WHY - THE HOLLOWS

10.BLACK REBEL MOTORCYCLE CLUB - BERLIN

SHOULD I STAY or SHOULD I GO..?

SHOULD I STAY or SHOULD I GO..?

Should I stay or should I go now?
Should I stay or should I go now?
If I go there will be trouble
An if I stay it will be double
So come on and let me know...

Αν προσπαθήσουμε να διεισδύσουμε στο μυαλό των νέων τις γενιάς μας θα συναντήσουμε εκεί ένα μεγάλο δίλημμα που τους βασανίζει ανάμεσα στις πολλές και χαώδεις σκέψεις που στριφογυρίζουν τα τελευταία χρόνια εκεί μέσα .Το δίλημμα αυτό δεν είναι άλλο από το ερώτημα που αναγκάστηκα τίθεται , να μείνω ή να φύγω ?,από αυτή τη καινούργια και πρωτόγνωρη κατάσταση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στην Ελλάδα του χρέους.

ΝΑ ΦΥΓΩ (να πάω που?)

Τα τελευταία τρία χρόνια, το πρώτο θέμα σε ειδήσεις και εφημερίδες είναι το ίδιο και δεν λέει να αλλάξει, η οικονομική κρίση βρίσκετε παντού στην επικαιρότητα ,στις συζητήσεις ,σε ανέκδοτα σε πλάκες με φίλους και ακόμα και αν κάποιος δεν την έχει αισθανθεί ακόμη είναι δύσκολο να μην νιώσει δέσμιος της και ανήμπορος να της ξεφύγει.

Για έναν νέο με όνειρα και φιλοδοξίες δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος για να μείνει στην Ελλάδα πια και αυτό γιατί δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να δει μακριά ,δηλαδή πράγματα βασικά και αυτονόητα αρχίζουν να φαίνονται όνειρα απλησίαστα ,όπως το να μείνει κάποιος στο δικό του σπίτι και όχι με τους γονείς του ή η ιδέα του να δημιουργήσεις οικογένεια .Γενικότερα ποσό εύκολο είναι να ζήσει κάποιος σε ένα περιβάλλον όπου λείπει η ελπίδα , η προοπτική και η ανθρωπιά και βασιλεύει η μιζέρια και η απαισιοδοξία ?

Η γενική κατήφεια των ημερών που διανύουμε είναι πολύ εύκολο να μας συμπαρασύρει στην δύνη της ,παρακολουθώντας τα όσα συμβαίνουν γύρω μας κάθε μέρα είναι δύσκολο να μην επηρεαστούμε και ακόμα και αν κάποιον δεν τον έχει αγγίξει η κρίση και θεωρητικά βρίσκετε σε καλή διάθεση ,μοιάζει πολύ δύσκολο να μοιραστεί την χαρά του διπλά σε μια κοινωνία που βασανίζετε και δοκιμάζετε κάθε μέρα ,μιας και αυτομάτως κυριεύετε από ενοχές απέναντι στον περιβάλλον του , ενώ ελλοχεύει και ο κίνδυνος να τον περάσουν και για τον τρελό του χωριού.

Η οικονομική κρίση είναι το δέντρο και όχι το δάσος για τους περισσοτέρους νέους αυτής της χώρας και αναμφισβήτητα το γεγονός ότι η κακή οικονομική κατάσταση που επικρατεί δεν είναι είναι σύμμαχος στις προσδοκίες και στην εξέλιξη του καθενός είναι ένα πρόβλημα, (και μάλιστα μεγάλο) αλλά δεν είναι το μόνο που σε κάνει να θες να φύγεις μακριά.

Η γενιά μου σήμερα έχει να αντιμετωπίσει ένα μεγαλύτερο αντίπαλο, ίσως πιο τρομακτικό και επικίνδυνο όπου δίπλα του νιώθει να ασφυκτιά .Ο αντίπαλος αυτός δεν είναι άλλος από τα κλασσικά Ελληνικά στερεότυπα ,τις χρόνιες αντιλήψεις και γενικότερα το σύστημα που έχει εδραιωθεί χρόνια τώρα και δεν λέει να αλλάξει με τίποτα.

Αναφέρομαι φυσικά στις προηγούμενες γενιές Ελλήνων και ειδικότερα στους γονείς των σημερινών 25αρηδων που έπαιξαν μεγάλο ρόλο σε αυτό που ζούμε τώρα , διαμορφώνοντας ένα μεγάλο μέρος αυτής της κατάστασης στην όποια όλοι οι νέοι σήμερα νιώθουν εγκλωβισμένοι .Οι περισσότεροι από εμάς σήμερα νιώθουμε πως δεν ανήκουμε εδώ , μιας και δεν έχουμε να πούμε κάτι ή έστω να ταυτιστούμε σε κάτι με τον κλασσικό Ελληνάρα (δημόσιο υπάλληλο ,κομματόσκυλο ,ταρίφα , συνδικαλιστή ,αυτόν που πετάει το άδειο πακέτο τσιγάρα από το παράθυρο του αυτοκινήτου).Οι περισσότεροι νέοι σήμερα δεν νιώθουν την ανάγκη να κατηγοριοποιηθούν και να ανήκουν κάπου είτε αυτό λέγετε ομάδα είτε κόμμα είτε οτιδήποτε άλλο , κάτι που φαντάζει παράλογο και αδιανόητο στα μάτια των μεγαλυτέρων ,χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι οι νέοι σήμερα αδιάφορου ή ότι δεν έχουν άποψη.

ΝΑ ΜΕΙΝΩ (ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΙ?)

O σημαντικότερος λόγος που θα μπορούσε να πείσει ένα νέο να μην εγκαταλείψει την Ελλάδα του μνημονίου και της κρίση, πέρα από τους προφανείς λόγους όπως, οικογένεια, φίλοι, συνήθειες, ήλιος είναι για να είναι παρόν στα γεγονότα και τις εξελίξεις.

Είναι εντελώς άλλη υπόθεση να επιλέγεις να φύγεις από την χώρα σου προκειμένου να καλύψεις τις φιλοδοξίες σου και άλλο πράγμα να σε αναγκάζουν οι καταστάσεις, όσοι αποφάσισαν τελικά να μείνουν, σε πείσμα των καιρών το έκαναν γιατί πολύ απλά δεν θέλησαν να απέχουν, αντιθέτως μένουν για να γίνουν μέρος της λύσης όλου αυτού του προβλήματος και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα , για τον απλούστατο λόγο ότι εδώ γεννήθηκαν.

Το αίσθημα ευθύνης είναι αυτό που οπλίζει με θάρρος τα χέρια όσων θέλησαν να παραμείνουν κάτοικοι της χώρας, ευθύνη για όσα θα συναντήσουν οι επόμενες γενιές μετά από εμάς ,μιας και δεν θέλουμε να μας κατηγορήσουν πως παραμείναμε αδρανείς θεατές , στα σχέδια όλων όσων θέλησαν να κουτσουρέψουν τις ζωές μας.

Ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας που θα μπορούσε να παίξει ρόλο στην απόφαση ενός νέου να παραμείνει στην Ελλάδα, είναι για να αφυπνίσει όσους εξακολουθούν να κοιμούνται παρέα με την αδιαφορία .Η αποχή ορισμένων από τα γεγονότα , τα καταθλιπτικά βλέμματα στους δρόμους ,η κριτική από τον καναπέ του σαλονιού , μετατρέπονται σε κίνητρο για όσους πιστεύουν ότι είναι στο χέρι μας να αλλάξουν τα πράγματα , αρκεί να γίνουμε πολλοί.

DAX RIGGS - SAY GOODNIGHT TO THE WORLD

Πως ένας καλλιτέχνης σαν τον DAX RIGGS παραμένει UNDERGROUND και τόσο αγνωστός στο ευρύ κοινό της μουσικής σκηνής, μετά από τόσες υπεροχές κυκλοφορίες στο πέρασμα του χρόνου, είναι πραγματικά παράξενο.

Ο περίεργος αυτός τύπος από την LUISIANA καβαλάει στις πλάτες του πολλά χρόνια καλής μουσικής σαν παρακαταθήκη και το πιο ενδιαφέρον είναι πως έχει περπατήσει σε πολλά και διαφορετικά μουσικά μονοπάτια σχεδόν πάντα με επιτυχία.

ACID BATH (1991-1997)

Εάν προσπαθήσει κάποιος να περπατήσει στα παπούτσια του DAX, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει πως δεν φοβήθηκε ποτέ να πειραματιστεί με πολλά και διαφορετικά μουσικά στιλ, όπως και συνέβη όταν ήταν frontman των ACID BATH(ένα σύμπλεγμα DOOM METAL κα HARD CORE PUNK) για παράδειγμα, όπου πάντα προσπαθούσε να βάλει τις δικές του πινελιές με τις φανταστικές και γεμάτες πάθος ερμηνείες του, όπου τακτικά φανέρωνε τις ποιητικές του τάσεις όπου και αντλούσε θέματα που είχαν να κάνουν κυρίως με τις τις σκέψεις του για τον θάνατο τα ναρκωτικά αλλά και τα ψυχικά νοσήματα.

images (9).jpg

DEADBOY AND ELEPHMANTMEN (2000-2007)

Το επόμενο βήμα για τον Κ. RIGGS ήταν μια προσπάθεια για αυτόν να αλλάξει την μουσική του κατεύθυνση για άλλη μια φορά και να περάσει σε πιο STONER ήχους, χωρίς βέβαια να λείπουν ποτέ ορισμένα INDIE και FOLK στοιχεία .Μετά από δυο πολύ καλά albums (IF THIS IS HELL I AM LUCKY- WE ARE NIGHTSKY) έφτασε για αυτόν η ώρα δοκιμάσει την τύχη του κυκλοφορόντας τον πρώτο δίσκο με το όνομα του.

WE SING ONLY OF BLLOD OR LOVE

Με αυτόν τον ειλικρινή και χαρακτηριστικό τίτλο, ο DAX μας συστήνετε από την αρχή προσπαθώντας να μας δήξει την πιο blues-ιάρικη πλευρά του παρέα πάντα με την ποιητική του διάθεση να τον συντροφεύει αλλά και την μπαρουτοκαπνισμένη του φωνή να ξέρνα δηλητήριο όταν τραγουδά για τις αμαρτίες του.

SAY GOODNIGHT TO THE WORLD

Εδώ τον συναντάμε στην καλύτερη στιγμή του, ώριμος αρκετά στα 36 του χρόνια μας χαρίζει ένα ALBUM που πετάει φωτιές και μας προσκαλεί στην δική του ROCK τελετουργία ,την ιδία ώρα που μάχεται για να εκφράσει τους πιο σκοτεινούς του φόβους και σκέψεις με την μουσική του .Εμείς δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να τον ακολουθήσουμε σε κάθε σκοτεινό διάδρομο που αυτός διάλεξε να περπατήσει και να ζητήσουμε άλλο ένα μπουκάλι αλκοόλ πριν καν τελειώσει το πρώτο, τόσο απλά για να ταυτιστούμε μαζί του και να μοιραστούμε τον πόνο που κυριεύει τα τραγούδια του. Τα I HEAR SATAN,WAKING UP INSANE,GHOST MOVEMENT,είναι ένα τέλειο δείγμα δουλειάς από έναν καλλιτέχνη που μας τραγουδά για την προσωπική του κόλαση και θέλει να γιορτάσει τις βρώμικες ιστορίες του μαζί μας.

CRISIS WHAT CRISIS..? WE STILL HAVE THE SUN ON OUR SIDE

CRISIS WHAT CRISIS..?

«Κρίση»! Η λέξη αυτή με κυνηγάει παντού τα τελευταία δύο χρόνια… Συνέχεια και όχι μόνο εμένα, αλλά και μια ολόκληρη χώρα. Το ίδιο συμβαίνει και με όσους, είτε διάλεξαν είτε αναγκάστηκαν, να αποχωριστούν την Ελλάδα, προκειμένου να δοκιμάσουν κάπου αλλού την τύχη τους και τις δυνατότητες τους διεκδικώντας όσα τους αξίζουν με σαφώς μεγαλύτερες πιθανότητες.

Είναι ουσιαστικό να κατανοήσουμε και να αξιολογήσουμε ο καθένας από την μεριά του, τι είδους κρίση είναι αυτή που μας περιβάλλει και μας ανάγκασε να αναθεωρήσουμε πολλά από αυτά που μέχρι πρότινος θεωρούσαμε δεδομένα και αυτονόητα.

Είναι κρίση χρέους αυτή που καλούμαστε να πληρώσουμε, όπως μας «σερβίρουν» σε καθημερινή βάση, πολιτικοί αλλά και όλοι αυτοί οι δήθεν αμερόληπτοι δημοσιογράφοι, που ενώ στρογγυλοκαθίσει στους –προκλητικά- παχυλούς μισθούς τους, έχουν αναλάβει το «λειτούργημα» (έτσι τους αρέσει να το αποκαλούν) να μας τρομοκρατούν και να μας απειλούν λέγοντας μας ευθαρσώς πως εμείς είμαστε η πηγή του κακού και μοναδικοί υπεύθυνοι των δεινών που μας κατατρέχουν… και επίσης, πως αν δεν ταυτιστούμε με τις απόψεις τους, είμαστε χαμένοι από χέρι;

Ή μήπως είναι κρίση πανικού αυτό που μας καταδιώκει; Διότι αν είναι κρίση πανικού, τότε κλείστε την τηλεόραση και πολύ απλά θα νιώσετε πολύ πιο ήρεμοι!

Για σκεφτείτε το λίγο: Αν ακούτε σε καθημερινή βάση για αυτοκτονίες, αν πτωχεύετε μέρα παρά μέρα, αν νιώθετε πως δεν ξέρετε τι θα σας ξημερώσει και πάντα βρίσκετε κάποιος εκεί να σας το θυμίζει, αν ακούτε αυτόν τον ξύλινο πολιτικό λόγο επί δεκαετίες και αισθάνεσαι πως υποτιμούν την νοημοσύνη σου, η λύση είναι μία και βρίσκεται πάντα επάνω αριστερά στο τηλεχειριστήριο της τηλεόρασης… εκεί όπου υπάρχει ένα κόκκινο κουμπί (συνήθως μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα) και έχει 3 μαγικά γράμματα: OFF!

Μήπως αντιμετωπίζουμε κρίση ταυτότητας και δεν το ξέρουμε; Μήπως είμαστε περισσότερο Βαλκάνιοι παρά Ευρωπαίοι και μπήκαμε (ή για να το πούμε πιο σωστά μας έβαλαν με το ζόρι) στην Ε.Ε. από την κλειδαρότρυπα ενώ δεν ήμασταν ακόμη έτοιμοι; Μήπως οι ανατολίτικες καταβολές μας που ζουν και βασιλεύουν στο DNA μας, είναι too much, για τους εταίρους μας; Μήπως αγαπάμε περισσότερο το γαλακτομπούρεκο από ένα Γαλλικό croissant? Ή ένα Γερμανικό wurst είναι πολύ light για τα γούστα μας μπροστά στα κοψίδια στα βλάχικα της Βάρης;

ΤΑ 7 ΚΑΛΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΜΟΥ

Όσα «μήπως» και αν μας βασανίζουν και όπως και να έχουν τα πράγματα αυτοί είμαστε και καλά κάνουμε!

Το ζήτημα «κρίση» είναι εντελώς υποκειμενικό και εξαρτάται από το πώς βλέπει ο κάθε ένας από εμάς το ποτήρι: Μισοάδειο ή μισογεμάτο;

Ναι! Η όλη κατάσταση δημιούργησε πολλά δυσάρεστα δεδομένα, αλλά μας ανάγκασε να δούμε νέα δεδομένα και κατάφερε να αλλάξει πολλές από τις συνήθειες μας.

Είμαστε από τη φύση μας αισιόδοξος λαός… άλλωστε ποιος άλλος (μη Ελλην) θα μπορούσε να γράψει στους τοίχους: «κουφάλα νεκροθάφτη δε θα πεθάνουμε ποτέ» και να γίνει σύνθημα μιάς ολόκληρης γενιάς ή ποιος άλλος (μη Έλλην) θα μπορούσε να ζήσει με 10€ στην τσέπη με την ίδια άνεση που θα ζούσε και με 100.000€

Και τώρα καταφέραμε για άλλη μια φορά να προσαρμόσουμε τις αλλαγές αυτές στα δικά μας μέτρα.

Έτσι επιστροφή στις πλατείες… δε φαντάζει –πια- τόσο ξενέρωτο το να αράξεις με την παρέα σου, πίνοντας το ποτό σου στις πλατείες της Αθήνας, άσε που είναι σαν να γυρνάς στα χρόνια της αθωότητας θυμίζοντας έτσι στον εαυτό σου πόσο ωραία διασκέδαζες με αυτόν τον τρόπο λίγα χρόνια πριν.

Ποδήλατο στην Αθήνα; Και όμως κάτι που ακουγόταν σαν ανέκδοτο πριν λίγα χρόνια, έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο στους δρόμους της πρωτεύουσας, άλλα και σε πολλές πόλεις της περιφέρειας (και ας μην έχει χτυπηθεί ακόμα από την κρίση τόσο πολύ). Το ποδήλατο αποκτά φανατικούς θαυμαστές μέρα με την μέρα και από εκεί που γκρίνιαζες για την τιμή της βενζίνης η για μία θέση parking, τώρα πια οι ποδηλατάδες της Παρασκευής σε καλούν να τους ακολουθήσεις.

Απομυθοποίηση των brand names! Ώρα ήταν… πρίν από λίγο καιρό κάποιοι ζούσαν για την «ετικέτα». Τώρα όμως ποιός νοιάζεται τι μάρκα είναι το τζίν σου ή πόσο κόστισαν οι καινούργιες σου γόβες; (ας είναι καλά η μάμα σου ή ακόμη καλύτερα η γιαγιά σου που φύλαγαν την προίκα σου στο χρονοντούλαπο του σπιτιού σου). Το να συνδυάζεις ρούχα και κοσμήματα του σήμερα με άλλα αντίστοιχα μίας άλλης εποχής, εκτός του ότι αυξάνει την δημιουργικότητα σου, φαντάζει τόσο ιδιαίτερο όσο και όμορφο.

Και φυσικά εάν πάχυνες, αδυνάτισες ή ψήλωσες σίγουρα έχεις κάποιον φίλο που βρίσκεται στα πρώην κυβικά σου για να του ανανεώσεις την γκαρνταρόμπα.

Οι μουσικοί και καλλιτέχνες του δρόμου επέστρεψαν και μπορείς να τους συναντήσεις παντού… Μουσικές για κάθε είδους αυτιά βρίσκονται σχεδόν σε όλα τα στενά της πρωτεύουσας και σε περιμένουν να τις απολαύσεις! Και αν σου περισσεύει κάτι πες ότι αγόρασες ένα πολύ φτηνό εισιτήριο, αλλιώς δεν πειράζει, την άλλη φορά!

Η δημιουργικότητα των νέων ανθρώπων χτυπάει κόκκινο και είναι τόσο εύκολο να την ανταμώσεις και να την θαυμάσεις. Κοσμήματα, διακοσμητικά ,t-shirts και κάθε λογής αντικείμενα, είναι φτιαγμένα από ανθρώπους με μεράκι και φαντασία και που το να κερδίσουν χρήματα από την δουλεία τους, έρχεται σε δεύτερη μοίρα.

Rooms to let; Νo thanks… ένα φαινόμενο που για κάποιους ξεκίνησε αρκετό καιρό πριν η οικονομική κρίση κάνει την εμφάνιση της και που στις μέρες μας βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές είναι το free camping. Επιστροφή στην φύση λοιπόν! Τίποτα λιγότερο τίποτα περισσότερο και –μεταξύ μας- το να αποχωριστείς για παράδειγμα 7 από τις 365 μέρες του χρόνου, το πουπουλένιο σου στρώμα δεν συγκρίνεται με την εικόνα που αντικρίζεις για καλημέρα, ανοίγοντας το φερμουάρ της σκηνής σου σε μια παραλία!

Και πέρα από αυτό θα γνωρίσεις ανθρώπους ή το ταίρι της ζωής σου σίγουρα πιο εύκολα από το αν έμενες σε ένα δίκλινο στην Μύκονο!

Η απενοχοποίηση του «δεν έχω λεφτά» έφτασε! Αυτό που μέχρι πριν από ελάχιστο καιρό φάνταζε προσβλητικό και αδιανόητο σήμερα είναι απλά η καθημερινότητα όλων μας… Και σε αυτήν την καθημερινότητα χωρίς λεφτά μάθαμε να είμαστε δημιουργικοί, να νοιώθουμε ίσοι με τους άλλους διότι μοιραζόμαστε κοινές ΄ςνοιες, διότι μπορούμε να εκτιμήσουμε περισσότερο τα λίγα που έχουμε και να τα διασκεδάσουμε περισσότερο!

Με λίγα λόγια μαθαίνουμε να εκτιμάμε την «φτώχεια» μας έτσι ώστε να μην νοσταλγούμε τον νεοπλουτισμό που ζήσαμε για πολλά πολλά χρόνια!

Το ότι την "ψάχνουμε" τώρα πια εναλλακτικά -με ότι αυτό συνεπάγεται- είναι από μόνο του ένα βήμα μπροστά. Βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει και δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα, μια και η εποχή της αλληλεγγύης είναι πια γεγονός και όσοι το ζούνε απλά το χαίρονται.

Τέλος το πιο σημαντικό που κατάφερε η κρίση, είναι ο προβληματισμός… Η απορία και οι σκέψεις για το πως φτάσαμε ως εδώ και για το τι μέλλει γενέσθαι, από εδώ και κάτω. Και αυτός ο προβληματισμός κυριαρχεί στις συζητήσεις των νέων που μέχρι σήμερα το ενδιαφέρον τους περιστρεφόταν γύρω από τα καταναλωτικά αγαθά και την βραδινή έξοδο... Τώρα πια στις συζητήσεις τους πρωταγωνιστές είναι ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Τσίπρας και άλλοι όμοιοι τους (όχι ότι μιλάμε για σπουδαίες προσωπικότητες, αλλά καλώς ή κακώς, αυτοί εκφράζουν το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας) και όχι αν έπρεπε να σφυρίξει πέναλτι ο διαιτητής στο ντέρμπυ της Κυριακής, ή αν το νέο μοντέλο κινητού είναι καλύτερο από το αμέσως προηγούμενο. Ακόμα και το να ακούς από τους πιτσιρικάδες στον δρόμο να φωνάζουν ΈΓΕΡΘΗΤΙ¨ γελώντας και χλευάζοντας όσα παρακολουθούν οι γονείς τους με προσήλωση στα δελτία των 8 είναι από μόνο του μια νίκη.

Γι’ αυτό καλό θα ήταν όλοι μας να δούμε την κρίση σαν ευκαιρία και όχι σαν κατάρα (όπως πολλοί θέλουν να μας την παρουσιάσουν)

YOU FOOL NO ONE - SONGS ONLY FOR FOOLS

YOU FOOL NO ONE...

Η μουσική γεννιέται έχοντας σκοπό να εκφράσει συναισθήματα κυρίως είτε του καλλιτέχνη που δημιουργεί είτε του κοινού στο όποιο απευθύνετε.

Οι λέξεις διαθέτουν το μαγικό διαβατήριο για τα καλυτέρα και πιο μακρινά ταξίδια και χωρούν χιλιάδες ερμηνείες ,ανάλογα με το κέφι και την διάθεση του καθενός .Ακούγοντας κάποιο τραγούδι ο καθένας διεκδικεί την θέση του πρωταγωνιστή στους στίχους του επιθυμώντας διακαώς να το κάνει δικό του και αυτό συμβαίνει ή γιατί περιγράφει μια ιστορία που μπορεί να έχει ζήσει ή γιατί μπορεί να θυμίσει ιδιαίτερες στιγμές.

Υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για να γραφτεί ένα τραγούδι και να ταξιδέψει σαν σύννεφο γύρω από τις ζωές των άλλων, έρωτες, ανυπόφοροι χωρισμοί, καλοκαίρια, χειμώνες ειρήνη πόλεμος , επανάσταση, ξέφρενες στιγμές αλλά και μεγάλες απογοητεύσεις .Πιάνοντας το από το τέλος ιδού ορισμένοι καλλιτέχνες που ένιωσαν κάποια στιγμή την δική τους απογοήτευση θεωρώντας τον εαυτό τους κορόιδο και θέλησαν να το μοιραστούν μαζί μας τραγουδώντας για αυτό.